ΦΡΙΞΟΣ

ΑΘΗΝΑ: Καλά, το έχουν ήδη πει. Απλώς το διατύπωσαν πιο ποιητικά.

ΦΡΙΞΟΣ: Ναι, αλλά το θέμα είναι ότι πια δεν νιώθουν την ανάγκη να το κρύψουν. Όταν η εξουσία σταματάει να προσποιείται, ξέρεις ότι δεν φοβάται τίποτα.

ΑΘΗΝΑ: Κι όταν δεν φοβάται τίποτα, σημαίνει ότι όλοι οι αντίπαλοι είναι είτε ανύπαρκτοι είτε εξαγορασμένοι.

ΦΡΙΞΟΣ: Κι αν δεν είναι, τότε απλά δεν φαίνονται.

ΑΘΗΝΑ: Και γι’ αυτό τους έχουμε αφήσει να πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

ΦΡΙΞΟΣ: Είναι μια ενδιαφέρουσα παρτίδα. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να περιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα.

ΑΘΗΝΑ: Και γι’ αυτό δεν αλλάζουν ποτέ.

ΦΡΙΞΟΣ: Αλλά υπάρχει κι εκείνη η μειοψηφία που ξέρει πως οι αλλαγές δεν έρχονται μόνες τους. Κάποιοι τις προκαλούν.

ΑΘΗΝΑ: Ναι, αλλά χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι.

ΦΡΙΞΟΣ: Αυτό είναι το ωραίο. Να δημιουργείς ένα ρεύμα, μια αίσθηση, να σπέρνεις μικρές ανωμαλίες στο σύστημα. Να το κάνεις να αντιδράσει από μόνο του.

ΑΘΗΝΑ: Σαν τη «Σφήκα» του Έρικ Φρανκ Ράσσελλ.

ΦΡΙΞΟΣ: Όπως η «Σφήκα». Ξέρεις, τότε που το διαβάσαμε, το πιο δυνατό σημείο δεν ήταν ούτε η τεχνολογία ούτε οι τακτικές. Ήταν το ότι μια μικρή ομάδα, αν ξέρει τι κάνει, μπορεί να αναγκάσει το σύστημα να χορεύει στους ρυθμούς της.

ΑΘΗΝΑ: Το θέμα δεν είναι να δεις το σύστημα. Το θέμα είναι να καταλάβεις πώς σκέφτεται.

ΦΡΙΞΟΣ: Κι αν το καταλάβεις;

ΑΘΗΝΑ: Τότε ξέρεις πού να σταθείς, πώς να κινηθείς, πώς να περάσεις απαρατήρητος. Και αυτό είναι πιο δυνατό από το να το πολεμάς στα ίσια.

ΦΡΙΞΟΣ: Και το ωραίο είναι ότι δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις τίποτα. Μπορείς απλώς να κάνεις το ένα λάθος πράγμα να συμβεί τη λάθος στιγμή.

ΑΘΗΝΑ: Ή να μην συμβεί κάτι που όλοι θεωρούν δεδομένο.

ΦΡΙΞΟΣ: Αυτό είναι που τους διαλύει. Γιατί δεν έχουν προετοιμαστεί για κάτι που δεν έρχεται.

ΑΘΗΝΑ: Και υποψιάζομαι τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό, και μάλιστα όχι μόνο στο σύστημα, αλλά και στους άλλους.

ΦΡΙΞΟΣ: Αν το κάνεις σωστά, κανείς δεν θα πιστέψει ότι υπήρξες ποτέ, θα έχεις αλλάξει την πραγματικότητα.

ΑΘΗΝΑ: Ναι, αλλά για να λειτουργήσεις έτσι, πρέπει να έχεις ένα όπλο που κανείς δεν θα σε υποψιαστεί ότι έχεις.

ΦΡΙΞΟΣ: Δηλαδή;

ΑΘΗΝΑ: Επίγνωση. Να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου και μέσα σου. Να παρατηρείς τις αντιδράσεις σου. Να αναγνωρίζεις τι είναι δική σου σκέψη και τι σου έχουν φυτέψει στο κεφάλι.

ΦΡΙΞΟΣ: Σαν να κρατάς ένα ημερολόγιο σκέψης. Όχι απλώς να σημειώνεις γεγονότα, αλλά να καταγράφεις πώς αντέδρασες. Ήταν δική σου αντίδραση ή μια αυτόματη απόκριση; Αν μπορείς να το δεις την ώρα που συμβαίνει, τότε έχεις τον έλεγχο.

ΑΘΗΝΑ: Και τότε αλλάζει και το περιβάλλον σου. Οι άνθρωποι γύρω σου το καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το εξηγήσουν. Δεν σε αντιμετωπίζουν πια με τον ίδιο τρόπο. Γιατί κάτι μέσα τους τούς λέει ότι δεν λειτουργείς όπως περιμένουν.

ΦΡΙΞΟΣ: Και αυτό τους μπερδεύει. Γιατί το σύστημα δεν αντέχει όσους ξεφεύγουν από τα καλούπια του. Τότε είναι που θα δεις και άλλους που κινούνται με τον ίδιο τρόπο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως τότε θα σε δουν και αυτοί.

ΑΘΗΝΑ: Και τότε, το παιχνίδι μόλις αρχίζει. Ή μήπως είχε ήδη αρχίσει;

Χριστίνα Σαββανή
Locus-7

———————————————————

Εμπνευσμένο από το βιβλίο ΣΦΗΚΑ, Έρικ Φρανκ Ράσσελλ, μετάφραση Γιώργος Μπαλάνος, εκδόσεις Locus-7

Σταύρος Χατζόπουλος PhD

Από το 2023 υπάρχει μια σημαντική πρωτοβουλία στον ευρωπαϊκό ουφολογικό χώρο, που ονομάζεται “UAP Check” (www.uapcheck.com). Ξεκίνησε από τον Michael Vaillant, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο  της γαλλικής πασίγνωστης ουφολογικής ομάδας GEIPAN (μια μονάδα του Centre National d’Etudes Spatiales). Προς το παρόν υπάρχουν επαφές με οργανώσεις κι ερευνητές από Αγγλία, Δανία, Φιλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ρωσία, Ουκρανία και Αμερική (MUFON, CUFOs).

Το γκρουπ έχει πολύπλευρη δραστηριότητα και δεν είναι μια καινούργια οργάνωση UFO, αλλά ένα είδος ομοσπονδίας με χαρακτηριστικά ομπρέλας, που προσπαθεί να βελτιώσει τη συνεργασία μεταξύ των υπαρχόντων οργανώσεων και των ανεξάρτητων ερευνητών. Οι συμμετέχοντες μπορεί να συμμετέχουν ενεργά σε κάποιο τομέα, ή να μην συμμετέχουν στο γκρουπ UAPCheck, αλλά να  συμβάλλουν απλά  ως σύμβουλοι.

Η ομοσπονδία χωρίζεται σε 9 τομείς (A1-3, B1-3, C1-C3). Για παράδειγμα, ο τομέας Α1 ασχολείται με το να βρει “συνδέσμους” στις κύριες οργανώσεις UFO και να τους βάλει να συμμετάσχουν σε μια ειδική λίστα αλληλογραφίας. Αυτή η λίστα θα πρέπει να λειτουργήσει ως κεντρικός κόμβος για συζητήσεις και για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις οργανώσεις που σχετίζονται με τα UFO  και τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν.

Ο τομέας Β2, που συντονίζει  ο υπογράφων, ασχολείται με τη δημιουργία ενός hub με όλα τα επιστημονικά άρθρα πάνω στα UFO (PubUFO), με την ενοποίηση των βάσεων δεδομένων που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στην γενικότερη ουφολογική σκηνή σε κάποιο cloud, και με τη δημιουργία δικτύου που θα επιτρέπει την επιστημονική επικοινωνία μεταξύ ενδιαφερόμενων ερευνητών. Ένα πολύ σημαντικό τμήμα αυτής της δραστηριότητας είναι και η δημιουργία  μιας ολοκληρωμένης βάσης ουφολογικών δεδομένων για τον ελληνικό χώρο. Μπορείτε να βρείτε περισσότερα στοιχεία για την ομοσπονδία στο σχετικό ιστοχώρο.

Οποίος ερευνητής θα ήθελε να συμμετέχει στις δραστηριότητες του UAPcheck, μπορεί να επικοινωνήσει με τον δρα Στ. Χατζόπουλο στο sdh1@unife.it

Ο Τσεχοσλοβάκος Πρόεδρος Edvard Beneš
λίγο πριν την Γερμανική εισβολή

Ο επισκέπτης του ονομάζεται Jan Kefer. Είναι Αστρολόγος και γνώστης της Kabbala, της τελετουργικής μαγείας, της Αλχημείας και της Θεουργίας. Επιπρόσθετα, έχει γράψει πολλά βιβλία πάνω στο αντικείμενο της Αστρολογίας και του Ερμητισμού και έχει εργαστεί ως βιβλιοθηκάριος στο Εθνικό Μουσείο της Πράγας και στην αχανή βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Εσείς τώρα, σίγουρα θ’ αναρωτηθείτε πώς κατάφερε ένας αποκρυφιστής να φτάσει μέχρι το γραφείο του Προέδρου μιας χώρας που επρόκειτο να εμπλακεί σε μια πολεμική αναμέτρηση μ’ έναν πανίσχυρο εχθρό. Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα βρίσκεται στην ιδιάζουσα ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε τα χρόνια του ευρωπαϊκού Μεσοπόλεμου:
Ο Jan Kefer γεννήθηκε το 1906, κατά τη διάρκεια μιας εποχής που έχει χαρακτηριστεί ως «η χρυσή εποχή του Τσεχοσλοβάκικου Ερμητισμού». Ο Ερμητισμός είναι σύστημα και ένα σώμα συστηματοποιημένων μαγικών, μαντικών, αστρολογικών και αλχημικών πρακτικών, το οποίο ανάγεται στις απόκρυφες διδασκαλίες του μυθολογικού Ερμή του Τρισμέγιστου, μίας θεότητας που αποτελούσε συγχώνευση του ελληνικού Ερμή με τη σεληνιακή αιγυπτιακή θεότητα Θωθ. (Wikipedia)
Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι κατά το χρονικό διάστημα που καλύπτει τα τέλη και τις αρχές του 20ού αιώνα, είχε σημειωθεί μια αλματώδης πρόοδος των φυσικών επιστημών και της τεχνολογίας που άλλαζαν τον κόσμο με ταχύτατο ρυθμό. Η αυξανόμενη εμπιστοσύνη των κατοίκων της Ευρωπαϊκής ηπείρου προς την επιστήμη και τη γνώση που συσσωρευόταν από τις απανωτές ανακαλύψεις της, ερχόταν σε σύγκρουση με πολλές παραδοσιακές χριστιανικές πεποιθήσεις που είχαν αρχίσει να γίνονται παρωχημένες. Αυτή η προοδευτική επικράτηση του ορθολογισμού και μιας ψυχρής λογικής, όπου τα πάντα μετριόνταν και γίνονταν αντιληπτά ως μαθηματικές μονάδες, στατιστικά ποσοστά και μαθηματικές ή χημικές εξισώσεις, προκάλεσε την αντίδραση κάποιων κοινωνικών ομάδων που στράφηκαν προς τη μελέτη αρχαίων Ερμητικών διδασκαλιών. Το αναγεννημένο αυτό ενδιαφέρον προς εκείνες τις αρχαϊκές τέχνες συγχωνεύτηκε με το κίνημα του Πνευματισμού, το οποίο έλαβε επιδημικές διαστάσεις μετά το τέλος του πολύνεκρου Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι συγγενείς αναρίθμητων νεκρών στρατιωτών προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους μέσω συνεδριών με προικισμένα «διάμεσα». Περισσότερα στοιχεία για το κίνημα του Πνευματισμού μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου με τον τίτλο «Τα Μυστικά της Λέσχης των Ξωτικών» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Άλλωστε».

Εκείνη την εποχή είχαν γίνει δημοφιλείς στην Τσεχοσλοβακία και πολλές μορφές Χριστιανικού Εσωτερισμού όπως ήταν ο Μαρτινισμός. Ο Μαρτινισμός ήταν ένα μυστικο-θεοσοφικό Τάγμα που είχε θεμελιώσει ο Λουί-Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν στη Γαλλία κατά τα τέλη του 18ου αιώνα. Στόχος του εν λόγω τάγματος ήταν η θεμελίωση μιας άμεσης συνειδητής επαφής με οντότητες του θείου κόσμου μέσω της επίτευξης συγκεκριμένων συνειδησιακών καταστάσεων. Η πραγματοποίηση αυτής της επικοινωνίας θα εξασφάλιζε τις προϋποθέσεις για την επαναφορά του ανθρώπου στην υπαρξιακή κατάσταση που βρισκόταν πριν εξοριστεί από τον παράδεισο και περιπέσει στο ατελές γήινο πεδίο.
Όλες αυτές οι αποκρυφιστικές πεποιθήσεις είχαν εξαπλωθεί πολύ στην Τσεχοσλοβακία κατά το τέλος του 19ου αιώνα και ισχυροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο κατά τη διάρκεια της εποχής της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Αυτή η ανάπτυξη του αποκρυφισμού, που δανείστηκε στοιχεία από την Ερμητική –δυτική αλλά και ανατολική– παράδοση είχε ως αποτέλεσμα οι ακόλουθοί του να χωριστούν σε δυο ομάδες. Η μια, η πιο επιφανειακή, εστιαζόταν στον Πνευματισμό και στην επικοινωνία με τους νεκρούς. Μια δεύτερη ομάδα, ωστόσο, ερευνούσε πιο βαθιά εκείνες τις αποκρυφιστικές διδασκαλίες. Τα μέλη της συναντιόνταν σε ομάδες μελέτης και έτσι το 1920 ιδρύθηκε ο «Ελεύθερος Σύνδεσμος των Εργατών του Αποκρυφισμού» που μετονομάστηκε σε «Universalia» το 1930, και που αποτελούνταν από 700 περίπου ερευνητές του Ερμητισμού που ζούσαν σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Jan Kefer, ως ο Πρόεδρος αυτής της δεύτερης ομάδας, της «Universalia», είχε κατακτήσει τον τίτλο ενός από τους πιο επιδραστικούς αποκρυφιστές της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Επίσης, ήταν πολύ δημοφιλής στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας της εποχής. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν ένας πολύ καλός πιανίστας, ένας εύγλωττος συνομιλητής, καθώς και στο ότι μπορούσε να μιλήσει πολλές ξένες γλώσσες, ανάμεσά τους και τα λατινικά, τα αραβικά και τα ελληνικά. Τα μέλη της αποκρυφιστικής ομάδας της οποίας ηγούταν, συναντιόνταν στο ξακουστό Café Louvre, όπου σύχναζαν πολλές από τις πιο επιφανείς προσωπικότητες της εποχής, συγγραφείς, διανοούμενοι και εικαστικοί καλλιτέχνες.

Ο αποκρυφιστής Jan Kefer

Όταν, λοιπόν, ο Kefer πλησίασε τον ανήσυχο Πρόεδρο της χώρας, Edvard Beneš, του πρόσφερε τις μαγικές υπηρεσίες του και του υποσχέθηκε πως είχε τη δυνατότητα να πετύχει την «υπερφυσική ρευστοποίηση του ανεπιθύμητου Γερμανού δικτάτορα»!
Η όλη προσπάθεια θα βασιζόταν στην εκτέλεση μιας σειράς περίπλοκων τελετών. Αυτές οι διαδοχικές τελετές θα διέφεραν η μια από την άλλη, καθώς οι εκτελεστές τους θα τις μελετούσαν και θα τις βελτίωναν κάθε φορά σύμφωνα με τις εμπειρίες που είχαν αποκομίσει από τις αμέσως προηγούμενες. Οι μεταφυσικοί εκείνοι συνωμότες πίστευαν ότι χρειάζονταν πολλούς πόρους για να εκτελέσουν το σχέδιό τους και αυτό το γεγονός μάλλον αποθάρρυνε τον Πρόεδρο Beneš, που προτιμούσε να επενδύσει σε πιο συμβατικές μεθόδους και μέσα στρατιωτικής άμυνας, κυρίως σε οχυρά, όπλα και συμμάχους. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να συμφώνησε τελικά στην πραγματοποίησή τους, καθώς η χώρα του αντιμετώπιζε μια υπαρξιακή απειλή που γινόταν όλο και πιο τρομακτική.
Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι εκτελέστηκαν τέσσερις τελετές συνολικά. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά ποια ήταν η μορφή τους αν και, σύμφωνα με τις σχετικές διαδόσεις που κυκλοφορούσαν, οι συμμετέχοντες σε αυτές σχημάτιζαν έναν τελετουργικό κύκλο, έψελναν κάποιες συγκεκριμένες επωδούς κι εστίαζαν στο κέντρο του κύκλου ένα φορτίο μαγικής δύναμης, το οποίο έστρεφαν στη συνέχεια ενάντια στο στόχο τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ενάντια στον Αδόλφο Χίτλερ. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές οι τεχνικές θύμιζαν πολύ τις αντίστοιχες τελετουργίες για τη δημιουργία ενός «κώνου δύναμης» που είχε εκτελέσει στο New Forest της Αγγλίας o Gerald Gardner, o γεννήτορας της σύγχρονης Wicca και το μυστικό –τότε– τάγμα του, προκειμένου να αποτρέψουν μια εισβολή των ναζιστικών δυνάμεων στις ακτές των Βρετανικών νησιών. Περισσότερα για αυτό μπορείτε να διαβάσετε σε προηγούμενο άρθρο μου “Το μαγικό Τάγμα του New Forest και η ήττα των Ναζί”:

Γνωρίζουμε πως αν και απέτυχε προφανώς ν’ αποτρέψει την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων και την κατοχή της Σουδητίας, της Βοημίας και της Μοραβίας, η ομάδα του Kefer συνέχισε τις μαγικές της προσπάθειες μέχρι την Άνοιξη του 1941. Λέγεται επίσης πως οι τελετές απέτυχαν γιατί, κατά τη διεξαγωγή τους, το φορτίο της μαγικής δύναμης που συσσωρεύτηκε ήταν τόσο ισχυρό που σε μία από αυτές, κάποιο μέλος της ομάδας έχασε την ψυχραιμία του και το έβαλε στα πόδια. Εκείνη τη στιγμή, η συσσωρευμένη δύναμη ξέσπασε πάνω στον επικεφαλής της τελετής, τον Jan Kefer, ο οποίος όπως αποδείχτηκε, θα πλήρωνε ένα πολύ βαρύ τίμημα για την προσπάθειά του. Σύμφωνα με κάποιους άλλους, εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μέσα στον κύκλο μια παράξενη οντότητα που του μίλησε και του είπε πως το τσεχοσλοβάκικο έθνος θα επιβίωνε από εκείνη τη δοκιμασία, αλλά εκείνος θα πλήρωνε αυτή την επιτυχία με τη ζωή του.
Όντως, ο Kefer συνελήφθη από την Gestapo τον Ιούνιο του 1941 και του ζητήθηκε αρχικά να γίνει ο προσωπικός αστρολόγος του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτή η παράδοξη προσφορά οφειλόταν στο ότι οι ηγέτες του ναζιστικού καθεστώτος έτρεφαν ένα πολύ ζωηρό ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό, ειδικά ο Heinrich Himmler, ο οποίος ήταν και ο διοικητής της Gestapo. Ο Τσεχοσλοβάκος αποκρυφιστής απέρριψε ωστόσο εκείνη την δελεαστική πρόταση και τότε αντιμετώπισε μια πολύ πιο σκληρή μεταχείριση από τη μυστική αστυνομία των Γερμανών που, στο μεταξύ, είχε πληροφορηθεί ότι ήταν αυτός που είχε σχεδιάσει κι εκτελέσει τις μαγικές τελετές της δολοφονίας του Γερμανού ηγέτη.

O Georg Arwed Smichowski

Πιστεύεται ότι η καταδικαστική αυτή πληροφορία διέρρευσε από ένα μέλος του αποκρυφιστικού κύκλου του Kefer, τον Georg Arwed Smichowski. Έτσι λοιπόν ο Kefer φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Flossenbürg, όπου και πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου του 1941. Σήμερα, στο σπίτι όπου κατοικούσε την ημέρα της σύλληψής του, υπάρχει από το 2012 μια αναμνηστική πλακέτα που υπενθυμίζει αυτό το γεγονός.
Ωστόσο, κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράξενο είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν βρέθηκαν επίσημα έγγραφα που να πιστοποιούν ότι ο Kefer μεταφέρθηκε πραγματικά στο παραπάνω στρατόπεδο, αν και ο ίδιος είχε στείλει ένα γράμμα στην οικογένειά του με το οποίο τους πληροφορούσε ότι κρατιόταν εκεί. Οπότε, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αποκρυφιστές Τσεχοσλοβάκοι που πιστεύουν πως στη πραγματικότητα ο Kefer δεν πέθανε εκεί πέρα, αλλά πως κάποιο υπερφυσικό πλάσμα από κάποιο ανώτερο επίπεδο ύπαρξης υλοποιήθηκε και τον πήρε μαζί του σε κάποιους μυστηριώδεις κόσμους το επέκεινα.

Έρικ Σμυρναίος
10.01.2024

Πηγές:
1) https://www.britannica.com/place/Sudetenland
2) https://www.unexpectedtraveller.com/kill-hitler/
3) https://simple.wikipedia.org/wiki/Martinism
4) https://english.radio.cz/czechoslovak-occultist-plot-kill-hitler-magic-8121457

Μια φορά κι έναν καιρό στον πάλαι ποτέ μυθικό τόπο που λεγόταν Ελλάδα και πλέον γνωρίζουμε με το, διόλου μυθικό παρατσούκλι, Ψωροκώσταινα, ζούσε μια φυλή παράξενων όντων. Είχαν μύτη, μάτια, στόμα κι αυτιά, και όλα τα συμπαραμαρτούντα που αποτελούνται από βιοϊστούς για να συνθέσουν τη μορφή του πλάσματος που ονομάζουμε Άνθρωπο, δηλαδή Άνω Θρώσκουσα οντότητα. Μόνο που αυτά τα παράξενα όντα μόνο στο φαινότυπο και το γονότυπο είχαν ομοιότητα με Άνθρωπο. Γιατί στον νοότυπο είχαν προσβληθεί από μια μετάλλαξη που κάποιοι ισχυρίζονταν πως συνέβη μετά την έκθεση τους σε κοσμικές ακτίνες, άλλοι μετά από την απαγωγή τους από κακόβουλους και χαιρέκακους εξωγήινους, άλλοι μετά από την τρομακτική τους προσβολή από ένα ιό του εξώτερου διαστήματος. Μα ήταν και κάποιοι λίγοι που έβλεπαν λίγο πιο μακριά και λίγο πιο βαθιά – λέμε τώρα – και είχαν μια άλλη θεωρία. Πως αυτά τα όντα ήταν προϊόντα της… Κρίσης. Κι έτσι τα ονόμασαν Κριτές.

Οι Κριτές, ωστόσο, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο παρασιτικοί οργανισμοί, που προσκολλούνταν στους κανονικούς Ανθρώπους όταν αυτοί έπαυαν να κοιτάζουν  τα Άστρα και την Ελευθερία των Αιθέρων και των Ανοιχτών Οριζόντων. Όταν γύριζαν το βλέμμα από το όραμα και το βίωμα της χαράς και το έστρεφαν στη λάσπη, καταμετρώντας ένα προς ένα τα μικρά σκουληκάκια που, κάνοντας ευσυνείδητα τη δουλειά που τους έχει οριστεί από τη Φύση, διασπούσαν στα εξ’ ων ήταν συντιθέμενα, τα οργανικά όντα που είχαν φτάσει σε σημείο κορεσμού ή εντροπίας – όπως κι αν το πούμε το νόημα είναι το ίδιο – τέτοιο που δεν ήταν πια λειτουργικά στη ζωή. Η καταμέτρηση, καταλογογράφηση και ταξινόμηση των σκουληκιών μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα απασχόληση για έναν βιολόγο ή για μια κότα –τρέφω εκτίμηση και στα δυο είδη, ειδικά στην κότα που με τον… ανακυκλωτικό της χαρακτήρα δίνει διέξοδο στο ίδιο το σκουληκάκι όταν αυτό φτάσει στην μέγιστη βιολογική του εντροπία – αλλά όταν αυτή η καταμέτρηση, καταλογογράφηση και ταξινόμηση επεκτείνεται και σε άλλα είδη, και τελικώς φτάνει όχι απλά στον Άνθρωπο, αλλά και σε ΚΑΘΕ ανθρώπινη δραστηριότητα, καταλαβαίνουμε πως το παράσιτο του Κριτή, έχει παρεισφρήσει πια στον πυρήνα της ύπαρξης.  Για χάρη ευκολίας ας ονομάσουμε εφεξής τους προσβεβλημένους από το παράσιτο Ανθρώπους, Κριτές.

Ο Κριτής ως ξεχωριστό υποείδος, δεν είναι αμιγώς ανθρώπινος, όπως έχει αποδειχθεί εκ των προεκτάσεων των πράξεών του. Ήτοι, ο Κριτής έχει ως πρωτεύον του μέλημα όχι την επιβίωση και τη διαβίωση μέσω της δικής του προσωπικής δράσης, αλλά μέσω του διαχωρισμού του εαυτού του από τα λοιπά όντα. Με λίγα λόγια, και μετά από χρόνια παρατήρησης ο Κριτής βρίσκει τον εαυτό του σε πολλά επίπεδα ανώτερο από τα άλλα όντα και ως τέτοιον τον θέτει ως δικαστή των άλλων – όλων των άλλων, συμπεριλαμβανομένων και των ομοϊδεατών του, αν αυτοί τολμήσουν να παρεκκλίνουν έστω και κατά μία κεραία από το σύνολο των αντιλήψεων περί ορθότητας που έχει ο Κριτής. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα τα ολοκληρωτικά συστήματα. Κι ένα σύστημα σύμφωνα με την επιστήμη, είτε αυτή είναι βιολογία είτε κοινωνιολογία, είναι ένας οργανισμός όπου τα μέλη του αλληλοεξαρτώνται για να συμβιώσουν ως σύνολο, ένας οργανισμός στον οποίο το μέλος ανήκει.

Η παραδοξότητα είναι πως πάντα υπήρχε η Κρίση κι έτσι πάντα υπήρχε ο Κριτής. Σε όλες τις εποχές, σε όλους τους τόπους της Γης. Μα επειδή στην Ελλάδα δεν ανθεί μόνο η «φαιδρά πορτοκαλέα», αλλά και όλων των ειδών τα ζιζάνια, είχαμε συχνά την πρωτοκαθεδρία στην παραγωγή και εμπορία Κριτών. Και, θα μου πείτε, άμα το προϊόν έχει προστιθέμενη αξία, γιατί όχι, ας κάνουμε κι εξαγωγάς. Μα εδώ έχουμε ένα προϊόν που η αξία του είναι αφαιρούμενη, αφαιρετική και αφηρημένη, με όποιον τρόπο κι αν το εξετάσουμε.

Κι ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Έχουμε μια χώρα 12 εκατομμύριων μόνιμων κατοίκων, όπου ένα μικρό ποσοστό από αυτούς –λένε οι φήμες κάπου 5% – αγαπά να διαβάζει βιβλία. Άρα έχουμε, με πολύ αισιόδοξες εκτιμήσεις 600 χιλιάδες αναγνώστες. Στα φεισμπούκια και στα μπλόγκια υπάρχουν εκατοντάδες, ίσως, ομάδες βιβλιόφιλων. Αμέ, πώς το θέλετε; Με πατάτες στο φούρνο, με κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο ή με σκορδαλιά μπουμπουνιστή; Πάρε, πάρε, πάρε, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Από αυτούς ελάχιστοι μόνο ασχολούνται αληθινά με το βιβλίο, με το να απολαύσουν τη μυρωδιά των φρεσκοτυπωμένων σελίδων, να ψηλαφίσουν τα μαύρα σημάδια που δημιουργούν κόσμους, να αφεθούν να δούνε όλα αυτά που ο έρμος ο συγγραφέας έχει ήδη ζήσει μέσα στο μυαλό του και θέλει με όλο τον ενθουσιασμό του να μοιραστεί με τον κόσμο. Όοοχι! Αυτό που θέλουν οι περισσότεροι είναι να βρουν τρόπο και δρόμο να ψέξουν τον συγγραφέα και το έργο του. Λες κι έκατσαν μαζί του, έζησαν τη ζωή του, έχουν  τις εμπειρίες του.

Είναι θρησκόληπτος, είναι άθεος, είναι μάγισσα, είναι κατινάρα, είναι βύσμα της κυβέρνησης, τα παίρνει από τον Πλουσιόπουλο, έκατσε στον Ταδόπουλο για να τον προωθήσει στα εξωτερικά, έχει φράγκα και γράφει για την πλάκα της, δεν έχει στην ήλιο μπύρα και πάει να μας πουλήσει φύκια… Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, αφήνει ο Κριτής απ’ όξω από την πόρτα του τον κόπο, την αγάπη, τον σεβασμό και την αγωνία του ανθρώπου που γράφει και το μόνο που τον νοιάζει είναι να πει την αποψάρα του, να νιώσει περήφανος και μάγκας που υποβίβασε σε σκουπίδι αυτό που για τον δημιουργό – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό – είναι κομμάτι της ψυχούλας του. Ένα βιβλίο μπορεί να είναι μέτριο ή κακό, μπορεί να είναι απολαυστικό ή αριστούργημα, μπορεί να είναι της παραλίας ή της τουαλέτας, της χαλάρωσης ή της βαθύτατης φιλοσοφικής σκέψης. Και ΟΛΑ αυτά έχουν αξία. Μα όλα. Γιατί;

Αχά, εδώ σας θέλω, Καβουροκριτές μου, να πορπατήσετε στα κάρβουνα. Γιατί ακόμα κι ένα μέτριο βιβλίο είναι καλύτερο από έναν κόσμο χωρίς βιβλία. Γιατί καλύτερος είναι ο κόσμος όπου ο καθένας από εμάς αφήνει ένα σποράκι της ψυχής του. Γιατί αν ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής θα δούμε καθαρά πως ακόμα και τα βιβλία που υποτιμητικά δεν θα διαβάζαμε ποτέ, είναι σημαντικά, αν δίνουν χαρά σε έναν άνθρωπο ή επίγνωση σε κάποιον άλλον. Ακόμα και ένα βιβλίο γραμμένο από κάποιον αποδεδειγμένα διαταραγμένο άνθρωπο μας δείχνει το μονοπάτι της σκέψης του, και πώς να το αποφύγουμε ενδεχομένως.

Έτσι, τα αγαπητά Παιδιά της Κρίσης μπορούν να ανακαλύψουν ότι δεν χρειάζεται να πούνε κάτι αν δεν έχουν να πούνε κάτι καλό. Κι αυτό θα απελευθερώσει τον ιό της Κρίσης, θα τον στείλει πίσω στο εξώτερο διάστημα, στις εξωδιαστάσεις, ή όπου αλλού αυτός ο ιός θέλει να ζήσει με τη μιζέρια του. Γιατί οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να κοιτάζουν τα άστρα με καθαρά μάτια.

«Ο καθένας πρέπει να αφήνει πίσω του κάτι όταν πεθαίνει, έλεγε ο παππούς μου. Ένα παιδί ή ένα βιβλίο ή έναν πίνακα ή ένα σπίτι ή έναν τοίχο που έχτισε ή ένα ζευγάρι παπούτσια που έφτιαξε. Ή να φυτέψει έναν κήπο. Κάτι που άγγιξε το χέρι σου με κάποιον τρόπο, ώστε η ψυχή σου να έχει κάπου να πάει σαν πεθάνεις, κι όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν το λουλούδι ή το δέντρο που φύτεψες, να είσαι κι εσύ εκεί»

Ray Bradbury, Fahrenheit 451

Στην άχαρη καθημερινότητα περιμένουμε με λαχτάρα επιτέλους κάτι αλλιώτικο από όσα μας επέβαλε η γκρίζα ρουτίνα της σύγχρονης ζωής. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για λεοντόκαρδες κυράδες, πανίσχυρες ιέρειες, βασίλισσες τόπων πέρα από τα σύνορα του γνωστού σύμπαντος. Για ήρωες έντιμους, που δεν διστάζουν να σταθούν υπερασπιστές στο πλάι της κυράς τους, χωρίς να διεκδικούν για τον εαυτό τους τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Γιατί τα άστρα του καλοκαιριού είναι ο Ντένεμπ στον αστερισμό του Κύκνου, ενός από τα πιο ισχυρά σύμβολα της Θηλυκής Αρχής αλλά και της ευγενούς αρσενικής προσέγγισης. Είναι ο Αλτάιρ στον αστερισμό του Αετού ή του Γρύπα όπως τον αντιλαμβάνονταν ακόμα παλαιότερα και συμβολίζεται από την κάρτα των Εραστών στη Μεγάλη Αρκάνα, και περιστρέφεται τόσο γρήγορα που μοιάζει με αυγό, και είναι το άστρο του τολμηρού εξερευνητή.  Είναι ο Αντάρης, στην καρδιά του Σκορπιού, η Πύλη του Μάγου, που όποιος τη χρησιμοποιεί για κακό παίρνει το δηλητήριο που του αξίζει. Έτσι όταν ο Ονειρευτής κοιτάζει τα άστρα το καλοκαίρι μπαίνει μυσταγωγικά στους τόπους που γεννήθηκαν θρύλοι. Ταξιδεύει μέσα από πύλες, καβαλά τον άνεμο, πετάει ελεύθερος προς το άπειρο. Κι ανακαλύπτει πως πριν από τον ίδιο κι άλλοι έκαναν παρόμοια ταξίδια. Κι έγραψαν για αυτά.

Μια τέτοια ταξιδεύτρα ήταν και η Αντρέ Νόρτον.

Όταν έβγαλε από το θηκάρι της το Σπαθί της Απιστίας, η Αντρέ Νόρτον πολέμησε πολλούς εχθρούς, και πιο μαχητικά από όλους τον Αδηφάγο. Ζήτησε να εκδικηθεί με τη βοήθεια των Φρύνων του Γκρίμμερντέιλ, και πλήρωσε βαρύ τίμημα όταν τελικά κατανόησε πως η εκδίκηση και η δικαιοσύνη είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Ο Κόσμος των Μαγισσών ήταν ο τόπος που ζούσε η ψυχή της, αν και η υλική της υπόσταση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Οχάιο των ΗΠΑ ΣΤΑ 1912. Ήταν μια τυχερή χρονιά κι ένας τυχερός τόπος για όσους αγαπούν τις ιστορίες Μαγείας και Ξίφους. Η Αντρέ Νόρτον ήξερε να χτίζει κόσμους τέτοιους. Κόσμους όπου όλα μπορούν να συμβούν, αν μόνο η ηρωίδα έχει κουράγιο, δύναμη, γνώση και θέληση να ζήσει.

Στην Ελλάδα την πρωτογνωρίσαμε από τις μεταφράσεις του Γιώργου Μπαλάνου, αρχικά κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80, και στη συνέχεια ακόμα περισσότερες από τις εκδόσεις Locus-7, μαζί με άλλους εμβληματικούς συγγραφείς του χώρου. Διαβάζοντας αυτές τις ιστορίες ανασαίναμε ελεύθερα. Τουλάχιστον όσοι από εμάς διψούσαμε να ακούσουμε τον άνεμο να τραγουδάει μέσα στα ξέπλεκα μαλλιά μας, να δούμε τη λεπίδα να αστράφτει πελεκώντας τρομερούς εισβολείς, και να νιώσουμε την ψυχή να αντιστέκεται σε οντότητες πέρα από τη γνώση και τη δύναμη του ανθρώπου. Και η καρδιά μας χτύπαγε άγρια καθώς τα βήματά μας ακολουθούσαν το μονοπάτι που άνοιγε το Σπαθί της Αντρέ όταν το κράδαιναν οι ηρωίδες του Χάι Χάλλακ, αλλά και το άλλο κοσμικό μονοπάτι, εκείνο ανάμεσα στα άστρα, όπου τα σκάφη έφταναν στη Θάλασσα των Σαργασσών του Διαστήματος.

H Άλις-Μαίρη Νόρτον, ενίοτε υπέγραφε και με ανδρικό όνομα ως Άντριου Νορθ, αφού στην εποχή της οι γυναίκες συγγραφείς του χώρου θεωρούνταν υποδεέστερες. Δεν έγραψε μόνο για μάγους και πολεμιστές ή για μακρινούς πλανήτες, όμως. Τα βιβλία της μελετούσαν τόσα πολλά πεδία, τόσους παράδοξους χωροχρόνους, που και μόνο μια απλή σταχυολόγηση και επιδερμική ανάγνωση μπορεί να πάρει χρόνια. Κι όμως μέσα στις ιστορίες της υπάρχουν τόσα πολλά επίπεδα που κυριολεκτικά ο αναγνώστης μπορεί – και ίσως και να πρέπει, αν αφεθεί – να χαθεί. Γιατί υπάρχουν κάποιες ιστορίες που είναι γραμμένες για να μας ρουφάνε μέσα στη δίνη της δράσης, της φιλοσοφίας, της μαγείας τους. Που σκοπό μπορεί να μην έχουν να μας διδάξουν τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Ίσως γιατί κάποιες φορές αυτά τα δυο είναι ασήμαντα, όχι λόγω φύσης, αλλά λόγω συνθηκών. Για έναν επίδοξο εισβολέα το να κατακτήσει μια νέα γη μπορεί να σημαίνει πως ο λαός του δεν θα πεθαίνει πια από την πείνα και την παγωνιά. Για τον αμυνόμενο, το να αντισταθεί σίγουρα σημαίνει πως κάνει ό,τι πρέπει για να κρατηθεί ο ίδιος και τα παιδιά του μακριά από τη σφαγή. Σε κάθε περίπτωση ο ένας είναι ο κακός του άλλου.

Βλέπετε… κάποτε τα πράγματα ήταν τόσο απλά. Χωρίς πολιτικές ίντριγκες, «πολιτισμένες» παρεμβάσεις, εκπολιτισμούς βαρβάρων φυλών, φωτισμό των απολίτιστων από τους μορφωμένους, και άλλες βαρύγδουπες δικαιολογίες. Κι αυτές οι ιστορίες έχουν ριζωμένη την μνήμη αυτής της εποχής, ακόμα κι αν οι ιστορικές καταγραφές συστηματικά την αγνοούν. Διότι μιλούν σε ένα άλλο, αρχέγονο κομμάτι μας. Αυτό το αδάμαστο κομμάτι της ψυχής μας που ξυπνά όταν βλέπουμε κάποιον να κακοποιείται χωρίς πραγματικό λόγο. Είτε άνθρωπος είναι, είτε ζώο, είτε ακόμα και φυτό ή πέτρα.

Η Αντρέ Νόρτον ήξερε να αγγίζει, να ξεσηκώνει και να ταξιδεύει αυτό ακριβώς το κομμάτι της ψυχής μας. Ξεκίνησε να γράφει το 1934, στην υποψία της αυγής του τρόμου που θα ερχόταν με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρασαν πολλά χρόνια και πολλά βιβλία για να μπορέσει να αναγνωριστεί από το ευρύ κοινό, και να αρχίσει να βραβεύεται για τη δουλειά της. Δημιούργησε κόσμους μέσα στους οποίους ήρωες πάλευαν με εχθρούς που άλλοτε ήταν τρομερές εξωγήινες φυλές, απαίσιοι θεοί από μυστηριώδεις διαστάσεις, ακόμα και Ναζί, αυτού εδώ του κόσμου που πατάνε τα υλικά μας πόδια. Μέσα στα έργα της αντιλαμβάνεται κάποιος, αν κοιτάξει λίγο προσεκτικά, το πάθος της για τη ζωή, την απερίγραπτη αγάπη της για τη δικαιοσύνη –που συνειδητά διαχωρίζεται από τον ανθρώπινο νόμο– καθώς και μια παλιομοδίτικη μεν, αλλά εξαιρετικά συναρπαστική αφηγηματική τεχνική, τέτοια που ταιριάζει, θα έλεγα με βεβαιότητα, στους Βάρδους του Κέλτικου πολιτισμού.

Πέρα από όλα όμως, η Νόρτον έκανε κάτι που ελάχιστοι είχαν τολμήσει ως τότε. Έβγαλε τη Γυναίκα από το ρόλο της μάνας που τρέφει απλά νέους πολεμιστές και εργάτες, της θεραπεύτριας που περιμένει στα μετόπισθεν τους άντρες για να παρηγορήσει και να περιθάλψει πνεύμα και σώμα, της ύπουλης μάγισσας που παγιδεύει στα δίχτυα της το θύμα με μαγγανείες, και της έδωσε ένα σπαθί κι ένα ραβδί ώστε να γίνει κυρίαρχη της μοίρας της. Την έκανε ξανά ηγέτιδα, πολεμίστρια, μάγισσα, ιέρεια, έντιμη, ακέραιη. Αυτό, δηλαδή που ήταν πάντα. Μέσα σε ένα πλαίσιο συνήθως ενός φανταστικού κόσμου, μιας και ο χωροχρόνος όπου έζησε η Νόρτον ήταν ανδροκρατούμενος. Η ίδια της αυτή τόλμη ήταν αυτό που την έκανε να ξεχωρίσει από τις συγγραφείς της εποχής της και να γίνει μια από τις πρωτοπόρους του είδους.

Έγραψε για πολεμιστές, μάγους, ξωτικούς, δράκους, εξωγήινους, κατακτητές, απατεώνες, κλέφτες, εξωδιαστατικές οντότητες, παράξενους λαούς, θεούς και δαίμονες… και μέσα σε κάθε ιστορία της κρυμμένη ή φανερή ήταν η βαθιά ανεξάντλητη γνώση της ίδιας της πανάρχαιας Τέχνης των Βάρδων. Μιας Τέχνης που αλλοιώνεται όσο η τεχνολογία απαιτεί να αντικαταστήσει την ποίηση, Γιατί όπως έγραψε και η ίδια…

«I think the human race made a big mistake at the beginning of the industrial revolution, we leaped for the mechanical things, people need the use of their hands to feel creative.»

«Θαρρώ πως η ανθρώπινη φυλή διέπραξε ένα σοβαρό σφάλμα στην απαρχή της βιομηχανικής επανάστασης, κάνοντας ένα άλμα προς κάθε τι μηχανικό. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να νιώθουμε δημιουργικοί.»

Ακόμα κι αν αυτά τα χέρια κρατάνε μια απλή πένα, ή έστω κι ένα πληκτρολόγιο.

Είδα ένα παράξενο όνειρο. Στεκόμουν, λέει, μπροστά σ’ ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Η βιτρίνα του ήταν σκοτεινή, λιγάκι παραμελημένη. Διάβηκα το πέτρινο κατώφλι του με το αψιδωτό πρόστεγο από μαύρο ξύλο και αντίκρισα στενούς διαδρόμους που ξεδιπλώνονταν ανάμεσα σε τοίχους από σκονισμένα βιβλία. Ράφια πάνω σε ράφια φωτίζονταν από χάλκινα φωτιστικά, φορτωμένα με τίτλους μυθιστορημάτων και δοκιμίων που ήταν χαραγμένοι σε φθαρμένες ράχες από κατεργασμένο δέρμα. Ένας ηλικιωμένος υπάλληλος που τακτοποιούσε στοίβες από παλιά περιοδικά, μόλις που ανασήκωσε το κεφάλι του για να μου στείλει έναν ευγενικό χαιρετισμό. Τα μάτια του ήταν γαλανά και γαλήνια, στολισμένα με κρυστάλλινους φακούς. Του χαμογέλασα.
Ένιωθα χαρούμενος που είχα βρει κάποιο καταφύγιο από τη βαριά βροχή που κατρακυλούσε πάνω στους λιθόστρωτους δρόμους του παλιού Εδιμβούργου. Γιατί ήξερα ότι βρισκόμουν εκεί, στην πρωτεύουσα της Σκωτίας. Το παγερό άγγιγμα της βροχής είχε διαποτίσει το λεπτό μπουφάν μου. Τα μαλλιά μου κολλούσαν πάνω στο βρεγμένο μέτωπό μου και τα παπούτσια μου σχημάτιζαν μικρές λιμνούλες στάσιμου νερού. Είχα γίνει μούσκεμα και τουρτούριζα γιατί, ως άμαθος τουρίστας, άρτι αφίχθης από τις ζεστές χώρες του Νότου, δεν είχα καν προνοήσει να πάρω μαζί μου μια ομπρέλα. Εκείνος μπορεί να το κατάλαβε. Με άφησε πάντως να μπω στο κατάστημά του, παρά το γεγονός ότι έμοιαζα με βρεγμένο γατί.
Άρπαξα, λοιπόν, την ευκαιρία, σκούπισα τα παπούτσια μου στο χαλάκι της εισόδου και άρχισα να εξερευνώ. Ανακάλυψα πως οι διάδρομοι του βιβλιοπωλείου ήταν πιο δαιδαλώδεις από όσο είχα φανταστεί. Εκτείνονταν σε μεγάλο βάθος και διασταυρώνονταν με άλλα παρόμοια περάσματα, με τοιχώματα που μοιάζανε και αυτά φτιαγμένα από αναρίθμητα βιβλία, όλα τους παλιά, όλα φωτισμένα με εκείνα τα χάλκινα φωτιστικά που εξέπεμπαν ένα κίτρινο φως, μια λάμψη που είχε το χρώμα της παλιάς περγαμηνής.
Το κελαρυστό τραγούδι της βροχής έσβησε πίσω μου. Το ίδιο και οι σποραδικοί θόρυβοι του υπαλλήλου που φόρτωνε τις στοίβες των περιοδικών σε κάποιο ράφι. Η σιωπή που με τύλιξε έφερε μαζί της τη λεπτή και αψιά οσμή της σκόνης του παλιού δέρματος και του μελανιού που ξεραίνεται σε άνυδρες σελίδες. Πιο πέρα ωστόσο, γιατί συνέχισα να εξερευνώ τους ατελείωτους διαδρόμους με τα τοιχώματα από βιβλία, καινούργιες οσμές αγγίξαν τα ρουθούνια μου: Ξεθωριασμένες εκπνοές από αρχαία θυμιάματα, το αμυδρό άρωμα αποξηραμένων λουλουδιών, μια υποψία γυναικείας κολόνιας. Το τριμμένο χαλί που κάλυπτε το δάπεδο έπνιγε τον ήχο των βημάτων μου και το ομοιόμορφο φως των φωτιστικών καταργούσε τον χρόνο και τις αποστάσεις.
Μια καινούργια στροφή, ένα σημείο συνάντησης ενενήντα μοιρών που δημιουργούσαν δυο διάδρομοι, με έφερε αντιμέτωπο με κάτι καινούργιο: Ένα μεγάλο παράθυρο, οξύκορφο, μακρόστενο και καλυμμένο από ένα περίπλοκο ψηφιδωτό χρωματιστού γυαλιού. Από πίσω τους ίσως να απλωνόταν ένας βρεγμένος κήπος ή μια τυφλή αλέα ή ένας ακάλυπτος χώρος, πλακόστρωτος όπως και η υπόλοιπη αρχαία πόλη, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να δω. Στο πλατύ περβάζι του, ωστόσο, ήταν αφημένο ένα αντικείμενο που τράβηξε αμέσως το βλέμμα μου: Ένα βιβλίο. Φαρδύ και πλατύ σαν τα βιβλία των Ψαλμών που βλέπει κανείς στις γοτθικές εκκλησίες της Μεγάλης Βρετανίας, κάτω από πέτρινα τόξα και αντηρίδες, φωτισμένα από πολύχρωμες δέσμες φωτός που φιλτράρονται μέσα από λεπτεπίλεπτα βιτρό.
Τούτο δω, όμως, δεν είχε θρησκευτικό περιεχόμενο. Ήταν δεμένο μ’ ένα υλικό που έμοιαζε με σκούρο δέρμα, σχεδόν μαύρο και αστραφτερό σαν έβενος. Το άκαμπτο εξώφυλλό του καλύπτονταν από ένα κερασφόρο πρόσωπο με γενειάδα και πανούργο βλέμμα που κάποιος είχε ζωγραφίσει με χρυσό μελάνι. Το πλησίασα μαγεμένος από την ομορφιά του. Το χαμογελαστό εκείνο πρόσωπο, λίγο σοφό, λίγο δαιμονικό, λιγάκι σκανταλιάρικο, έμοιαζε να κυματίζει, καθώς ο καταρράκτης της βροχής κυλούσε πάνω στο παράθυρο και ζωντάνευε το γκρίζο φως της ημέρας.
Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν βαρύ και ανέδιδε ένα ασυνήθιστο άρωμα που έκανε τα ρουθούνια μου να τρεμοπαίξουν. Εισέπνευσα βαθιά και το άρωμα εκείνο μου έφερε στο νου εικόνες απέραντων σπαρτών που απλώνονται σαν ανήσυχες θάλασσες στο βελούδινο φως ενός μενεξεδένιου δειλινού, εξοχικούς φράχτες τυλιγμένους με τα λουλούδια ενός ανθισμένου αγιοκλήματος, χειμωνιάτικα δάση όπου το φως του φεγγαριού έπλεκε ασημένιες σκιές γύρω απ’ τα γυμνά κλαδιά τους. Σπρωγμένος από μια ακαθόριστη παρόρμηση, κάτι σαν λαχτάρα ανάκατη με μιαν ανεξήγητη νοσταλγία, το άνοιξα σε κάποια τυχαία σελίδα. Η περιφέρεια της καλύπτονταν από ένα περίπλοκο μοτίβο λυγερών μίσχων και ανθισμένων λουλουδιών που μπλέκονταν μεταξύ τους και σχημάτιζαν ελικωτές γιρλάντες και δαντέλες. Το κείμενο που απλώνονταν ανάμεσα στη φαντασμαγορική αυτή μπορντούρα ήταν δυσανάγνωστο γιατί αν και τυπωμένο με ένα μελάνι που ήταν μαύρο και ευδιάκριτο, η γραμματοσειρά του έμοιαζε υπερβολικά εξεζητημένη, το κάθε γράμμα λοξό, στολισμένο με ουρίτσες και προεξοχές που μοιάζανε με φτερά δράκων και κεραίες εντόμων.
Ξεφύλλισα το παράξενο βιβλίο με δισταγμό και με μεγάλη προσοχή, σε μια προσπάθεια να μην το βλάψω με κάποια αδέξια κίνησή μου. Οι πυκνογραμμένες σελίδες εναλλάσσονταν με ασπρόμαυρες εικόνες, σχεδιασμένες με το πενάκι κάποιου ταλαντούχου καλλιτέχνη, που απεικόνιζαν κάστρα, απέραντες θάλασσες και ιστιοφόρα πλοία, έναστρους ουρανούς και μοναχικούς πύργους που υψώνονταν σαν βέλη μέσα απ’ τις ράχες καμπουριασμένων λόφων.
Η τελευταία εικόνα του βιβλίου ήταν διαφορετική ωστόσο: Απεικόνιζε το κεφάλι ενός ανθρώπου που έσκυβε πάνω από ένα βιβλίο. Και στο βιβλίο υπήρχε η μικρότερη εικόνα του κεφαλιού του ίδιου ανθρώπου ο οποίος έσκυβε πάνω από ένα πανομοιότυπο βιβλίο όπου υπήρχε η εικόνα ενός τρίτου κεφαλιού και ούτω κάθε εξής. Με ένα μικρό σοκ κατάλαβα ότι ο άνθρωπος εκείνος ήμουν εγώ. Και τα βιβλία μέσα στα βιβλία ήταν αυτό που κρατούσα στα χέρια μου. Γιατί τα βιβλία είναι κόσμοι, που οδηγούν σε άλλους κόσμους που οδηγούν σε άλλους κόσμους σε μια αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Όπως ποτέ δεν τελειώνει το κυνήγι της γνώσης και της ανακάλυψης.

Γράφει ο Κώστας Γερογιάννης ~
Ο Αμερικανός Lin Carter (1930-1988) θα μείνει σίγουρα στην ιστορία της Φανταστικής Λογοτεχνίας ως ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς, τόσο στον τομέα της ΕΦ όσο και της Φάνταζυ και του Τρόμου. Έχοντας διαβάσει τεράστιο όγκο βιβλίων (τα άπαντα, πιθανόν, όλων των ιερών τεράτων της εποχής) δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμα που παρωδούν (με την καλή έννοια) γνωστά ονόματα του χώρου, όπως για παράδειγμα H.P. Lowcraft (υποθέτω θα καταλάβατε που αναφέρεται!)
Ο Lin Carter υπήρξε, επίσης, ποιητής, κριτικός και εξαιρετικός ανθολόγος σπάνιων ιστοριών του Φανταστικού, κάποιες από τις οποίες χάθηκαν έκτοτε στη λήθη. Υπηρέτησε στον πόλεμο της Κορέας και αργότερα συνεργάστηκε με τον περίφημο εκδοτικό οίκο Ballantine Books που μας πρόσφερε διαμάντια της εποχής από γνωστούς και άγνωστους συγγραφείς, και που εξέδωσε και την πλειονότητα των δικών του βιβλίων.
Παλιός… καταβροχθιστής βιβλίων της Φανταστικής Λογοτεχνίας δεν μπορούσε παρά να ακολουθήσει το μονοπάτι που ακολούθησαν κι άλλοι, προγενέστεροι και μεταγενέστεροί του. Παντρεύτηκε δύο φορές, ήταν μέλος σε διάφορες λέσχες Φανταστικού της Αμερικής (τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 παρόμοιες λέσχες ανθούσαν σε όλη την επικράτεια), και εξέδωσε ο ίδιος ένα φανζίν που το ονόμασε Kadath προς τιμήν του δασκάλου του H.P. Lovecraft. Δυστυχώς, το συγκεκριμένο φανζίν ήταν μάλλον βραχύβιο, κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα και θεωρείται εξαιρετικά δυσεύρετο σήμερα. Ωστόσο, περιείχε την πρώτη του κθουλοειδή ιστορία ‘The City of Pillars’ (‘Η Πόλη των Κιόνων’, σαφέστατη αναφορά, φυσικά, στην Irem του Lovecraft).
Ο Lin Carter ήταν μανιακός καπνιστής και πότης, κάτι που το πλήρωσε με την επιδείνωση της υγείας του γύρω στο 1985 και τον επακόλουθο θάνατό του το 1988.
Η συγγραφική καριέρα του ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’40 με διάφορα διηγήματα ΕΦ στα περιοδικά της εποχής (Startling Stories, κ.λπ.) και συνεχίστηκε στα κατοπινά χρόνια καλύπτοντας σχεδόν όλο το εύρος του Φανταστικού (Φάνταζυ και Τρόμος, ειδικότερα στην λαβκραφτική παράδοση). Επηρεασμένος από τα ιερά τέρατα της εποχής, Robert Howard και Edgar Rice Burroughs, έγραψε μια σειρά βιβλίων με ήρωα τον βάρβαρο Thongor και, αργότερα, μια άλλη σειρά βιβλίων με στοιχεία ΕΦ του κύκλου Callisto και Zanthodon. Εδώ, παρουσιάζει διάφορες βαρβαρικές φυλές σε δορυφόρους του ηλιακού μας συστήματος σε ένα μείγμα Φάνταζυ και ΕΦ, σαφής επιρροή από τον Edgar Rice Burroughs και τους ήρωές του John Carter στον Άρη και Carson Napier στην Αφροδίτη.
Όπως ήταν αναμενόμενο για τους συγγραφείς της εποχής εκείνης, ο Lin Carter άργησε να βρει εκδότη, πολλοί μάλιστα τον κατηγόρησαν ότι απλώς μιμείται στις ιστορίες του τους συγγραφείς που του άρεσαν. Εν μέρει, κάτι τέτοιο ισχύει, αν και ο Carter τα καταφέρνει μ’ έναν εντελώς δικό του, προσωπικό, τρόπο που δίνει στους ήρωές του ξεχωριστή ζωντάνια και στις περιγραφές του μια ιδιαιτερότητα.
Ουκ ολίγα τα βιβλία που έγραψε, σε κάμποσα από αυτά μάλιστα δημιούργησε και συνέχειες που ουδεμία σχέση έχουν με τις συνέχειες των εξακοσίων και εφτακοσίων σελίδων της εποχής μας.
Όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην Μυθολογία Κθούλου, με αποτέλεσμα οι σχετικές ιστορίες του να δημοσιευθούν σε ένα ξεχωριστό τόμο με τίτλο: The Xothic Legend Cycle. Παρότι η γραφή του απέχει από το να χαρακτηριστεί λαβκράφτια, τα συγκεκριμένα διηγήματα δίνουν μια άλλη πνοή στο μύθο, εισάγοντας επιπλέον στοιχεία, πολλές φορές αναμειγνυόμενα με κόσμους και καταστάσεις που ανήκουν περισσότερο στην κατηγορία της Φάνταζυ. Άλλωστε, κάποιες από τις ιστορίες του ανήκουν απόλυτα στις «Ονειροχώρες», ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στον Λόρδο Dunsany.
Ωστόσο, ο Lin Carter διέπρεψε και ως κριτικός. Οι αναλύσεις του γύρω από την ευρύτερη Λογοτεχνία του Φανταστικού στο Imaginary Lands, και η επί μέρους έρευνά του γύρω από τους κόσμους του H.P. Lovecraft και του J.R.R. Tolkien, αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στα δύο βιβλία του A Look Behind The Cthulhu Mythos και A Look Behind The Lord of The Rings. Αμφότερα θεωρούνται κλασικά στο είδος και προσφέρουν στον αναγνώστη μια οπτική ολοκληρωμένη από κάθε άποψη (συγγραφική, λογοτεχνική, ιστορική, λαογραφική, κ.λπ.) των κόσμων που δημιούργησαν οι δύο μεγάλοι αυτοί συγγραφείς του Φανταστικού.
Ο σχετικά, πρόωρος θάνατός του καθώς και η κάμψη στις πωλήσεις των βιβλίων του από μια εποχή κι έπειτα, είχαν ως αποτέλεσμα κάποια συγγραφικά του σχέδια να μείνουν ανολοκλήρωτα. Σκόπευε, για παράδειγμα, να συνεχίσει με αρκετούς τόμους ακόμα τις περισσότερες σειρές του στον τομέα της Φάνταζυ (μεταξύ μας, δεν ξέρω κατά πόσον αυτό θα συνεισέφερε στην ποιότητα των ιστοριών του!), και να εκδώσει κάμποσες ακόμα ανθολογίες, δικές του και άλλων συγγραφέων (το project αυτό ήταν πιο υποσχόμενο, καθότι ο Lin Carter ήταν εξαιρετικός ανθολόγος και μπορούσε να διακρίνει τη «δύναμη» που αποπνέει ένα διήγημα).
Εν κατακλείδι, υπήρξε ένας συγγραφέας-στυλοβάτης της μετέπειτα των κλασικών εποχής, ένας ονειροπόλος που οι ιστορίες του αποπνέουν ακόμα και σήμερα τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια και το δέος του Θαυμαστού. Κοντολογίς ένας από τους συγγραφείς Άλλων Εποχών που αναδύθηκαν στο ανθρώπινο υποσυνείδητο τότε που ο Κόσμος ήταν ακόμα νέος.

Μια φορά και έναν καιρό, την εποχή των ιπποτών και των σκυθρωπών κάστρων κάτι παράξενο συνέβη στη μαγική Σκοτία: Ένα καλοκαιριάτικο δειλινό, ο άρχοντας της μακρινής εκείνης χώρας, ο Elynas, διέσχιζε ένα σκοτεινό δάσος καβάλα στο άτι του. Ξαφνικά αντίκρισε μια εκθαμβωτική γυναίκα. Φορούσε ένα κατάλευκο φόρεμα και καθόταν δίπλα σε μια πηγή. Η υπερφυσική της ομορφιά τον συνεπήρε και της ζήτησε να του χαρίσει τ’ όνομά της και να γίνει σύζυγός του. Εκείνη του απάντησε ότι ονομαζόταν Pressyne και δέχτηκε να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του με μια και μοναδική προϋπόθεση: Ότι θα περνούσε κάθε Σάββατο ολομόναχη, ενώ εκείνος δεν θα προσπαθούσε ποτέ ν’ ανακαλύψει τι έκανε κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας.

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Η Pressyne και ο Elynas έκαναν τρία παιδιά, τη Μελουζίν, τη Μέλιορ και την Παλατάιν (Μelusine, Melior, Palatyne). Ο Elynas ωστόσο, αποφάσισε να κατασκοπεύσει τη γυναίκα του ένα Σαββατόβραδο που πλενόταν μαζί με τις τρεις κόρες της σε μια μπανιέρα, πίσω απ’ τις κλειδωμένες πόρτες της κάμαράς τους. Κρυφοκοίταξε απ’ την κλειδαρότρυπα και τότε η Pressyne, που ένιωσε το βλέμμα του, έβγαλε μια δυνατή κραυγή απογοήτευσης και πόνου και εξαφανίστηκε, μαζί με τα παιδιά της. Βλέπετε, η Pressyne ήταν μια νεραϊδοπριγκίπισσα και, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα παιδιά της χώρας των ξωτικών μπορούν να ζήσουν με τους θνητούς μονάχα όταν εκείνοι τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Όμως, αυτό δεν ήταν το τέλος της παράξενης εκείνης ιστορίας. Η Pressyne μετέφερε τις τρεις κόρες της στο μαγικό νησί του Αvalon που αιώνιες ομίχλες το κρύβουν απ’ τα ανόσια μάτια των ανθρώπων. Η Μελουζίν, την ημέρα των δέκατων πέμπτων γενεθλίων της, θέλησε να μάθει γιατί ζούσε στο Avalon. Όταν έμαθε για την υπόσχεση που είχε αθετήσει ο πατέρας της, αποφάσισε να τον εκδικηθεί και τον παγίδευσε μέσα σ’ ένα βουνό. Η Presynne εξοργίστηκε όταν έμαθε τι είχε σκαρώσει η Μελουζίν και την τιμώρησε σκληρά για την ασέβεια που είχε δείξει προς τον πατέρα της. Την καταδίκασε  να μεταμορφώνεται σ’ ερπετό κάθε Σάββατο. Σύμφωνα με κάποιες άλλες ιστορίες, μεταμορφωνόταν σε γοργόνα. 

Λίγα χρόνια αργότερα, ένας άλλος θνητός, ο άρχοντας Raymond του Poitou συνάντησε τη Mελουζίν στο δάσος του Coulombiers στο Πουατού της Γαλλίας. Γοητεύτηκε από την ομορφιά της και της πρόσφερε το χέρι του. Ακριβώς όπως είχε κάνει και η μητέρα της, η Μελουζίν τον παντρεύτηκε υπό έναν όρο: Ότι ποτέ δεν θα έμπαινε στο δωμάτιο της το Σάββατο. Οι δυο τους έκαναν πολλά παιδιά, εκ των οποίων πολλά έγιναν σπουδαίοι άρχοντες και βασιλιάδες. Όμως ο Raymond αθέτησε την υπόσχεσή του. Εκείνη τον συγχώρεσε,  ωστόσο, κατά τη διάρκεια ενός καυγά, ο Raymond την αποκάλεσε «ερπετό» μπροστά στα μέλη της αυλής του. Τότε, η Μελουζίν μεταμορφώθηκε σε δράκοντα και πέταξε μακριά για πάντα.

Στη Νορμανδία της Βρετάνης η νεράιδα Μελουζίν, παντρεύτηκε τον Guy de Lusignan, κόμη του Πουατού (Poitou) με την  προϋπόθεση ότι δεν θα έμπαινε ποτέ στο δωμάτιό της χωρίς άδεια. Του έχτισε μέσα σε μια νύχτα ένα κάστρο κι έκανε μαζί του πολλά παιδιά. Ένα μάλιστα από εκείνα τα παιδιά, ο Guy de Lusignan, κατάφερε να γίνει ο πρώτος βασιλιάς της Κύπρου. Η δυναστεία των Lusignan βασίλευσε στο ηλιόλουστο νησί από το 1205 ως το 1472, καθώς και στην Αρμενία και στην Ιερουσαλήμ. Όταν, όμως, ο αρχικός Lusignan αθέτησε τον όρκο του, η Μελουζίν έβγαλε μια δυνατή κραυγή, μεταμορφώθηκε σε δράκο κι εξαφανίστηκε. Ωστόσο, για πολλά χρόνια προστάτευε τους απογόνους της και οι θρηνητικές κραυγές της ακούστηκαν και πάλι όταν το κάστρο του Lusignan κατεδαφίστηκε.

Η βασιλική οικογένεια του Λουξεμβούργου επίσης ισχυριζόταν ότι καταγόταν από την Μελουζίν μέσω του κόμη Siegfried των Αρδεννών. Το έτος  963 ο Siegfried αγόρασε τα φεουδαρχικά δικαιώματα της περιοχής όπου θα χτιζόταν η πόλη του Λουξεμβούργου. Η Μελουζίν του έχτισε με τις μαγικές της δυνάμεις το κάστρο της πόλης στο βράχο του Bock που ακόμα και σήμερα αντιπροσωπεύει το ιστορικό κέντρο της. Το συγκεκριμένο κάστρο εμφανίστηκε ανεξήγητα την επόμενη μέρα του γάμου τους, το πρωί. Ως προϋπόθεση για το γάμο του είχε ζητήσει κάθε Σάββατο να είναι απολύτως μόνη αλλά δυστυχώς ο Siegfrid, όπως και οι υπόλοιποι σύζυγοι των συγκεκριμένων ιστοριών, την κρυφοκοίταξε να λούζεται σε μια μπανιέρα και να μεταμορφώνεται σε γοργόνα. Η Μελουζίν και η μαγική μπανιέρα της βυθίστηκαν στο συμπαγή βράχο. Έκτοτε η Μελουζίν αναδύεται από τα βάθη της γης μια φορά κάθε επτά χρόνια, με τη μορφή μιας πανέμορφης γυναίκας ή ενός ερπετού που κρατάει στο στόμα του ένα χρυσό κλειδί. Όποιος της πάρει το κλειδί θα την απελευθερώσει και θα την παντρευτεί.

Ποια ήταν, λοιπόν, εκείνη η αινιγματική παρουσία που η μορφή της έχει εντυπωθεί τόσο βαθιά στο μυθολογικό κόσμο της Ευρώπης; Γνωρίζουμε ότι στην Κέλτικη μυθολογία, η Μελουζίν ήταν ένα προχριστιανικό πνεύμα του νερού που ζούσε σε μια ιερή πηγή ή ποτάμι, μια παραλλαγή ίσως των αρχαιοελληνικών Νυμφών. Απεικονίζεται συνήθως ως γυναίκα που μοιάζει με φίδι ή ψάρι από τη μέση και κάτω. Συνήθως απεικονίζεται με δυο ουρές στη θέση των ποδιών. Ως μορφή, η Μελουζίν είναι ενδιαφέρουσα γιατί μπορεί και μεταμορφώνεται ενώ διαθέτει δρακόντεια-ερπετικά στοιχεία, γεγονός που την συνδέει με όλους εκείνους τους παράξενους δρακοβασιλιάδες και τις δρακοβασίλισσες που εμφανίζονται στις μυθολογίες όλου του κόσμου. 

Το 1464, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων, ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Τέταρτος παντρεύτηκε κρυφά την  Elizabeth Woodville, μια όμορφη χήρα. Η συγκεκριμένη πράξη του Εδουάρδου ήταν εντελώς ριζοσπαστική για τα κριτήρια της εποχής του: Αντί να σιγουρέψει την εξουσία του με το να παντρευτεί την απόγονο κάποιας άλλης ευρωπαϊκής βασιλικής οικογένειας, ο Εδουάρδος ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς του κι επέλεξε μια κοινή θνητή που φαίνεται ότι του είχε κλέψει την καρδιά. Η Elizabeth, όμως, είχε έναν κρυμμένο άσσο στο μανίκι της: Ισχυριζόταν ότι στις φλέβες της κυλούσε βασιλικό αίμα γιατί η μητέρα της ήταν η Jacquetta του Λουξεμβούργου, μέλος της πανίσχυρης δυναστείας των Δουκών του Λουξεμβούργου. Η Jacquetta δήλωνε ότι η οικογένειά της καταγόταν από τη Μελουζίν και ότι η ίδια ήταν απόγονος εκείνης της νεραιδοπριγκίπισσας, καθώς η Μελουζίν είχε παντρευτεί τον πρόγονο της το γνωστό Siegfried.   

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η αμφιλεγόμενη Elizabeth Woodville λειτούργησε ως γενετικός δεσμός ανάμεσα στη σημερινή βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας και τη μυστηριακή Μελουζίν, γιατί μέσω της Jacquetta του Λουξεμβούργου, το νεραϊδοαίμα της Μελουζίν  κυλάει στις φλέβες όλων των Βρετανών βασιλιάδων από το 15^ο αιώνα και μετά.

Εξάλλου, ο χρονικογράφος Gerald της Ουαλίας είχε αναφέρει ότι ο Ριχάρδος ο Πρώτος αφηγούταν συχνά ότι ήταν απόγονος της κόμισσας Anjou, η οποία στην πραγματικότητα ήταν η νεράιδα Μελουζίν. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ένας παλιός κόμης Anjou συνάντησε μια πανέμορφη γυναίκα σε μια μακρινή γη, και την παντρεύτηκε. Αυτή του έκανε τέσσερα παιδιά, αλλά η συμπεριφορά της ξένιζε την αυλή του γιατί δεν εκκλησιάζονταν συχνά και απέφευγε την Αγία Κοινωνία. Μια μέρα τέσσερις άνδρες την έπιασαν και την έβαλαν με το ζόρι να κοινωνήσει, οπότε εκείνη τους ξέφυγε, άρπαξε δύο απ’ τα παιδιά της και πέταξε μακριά, μπροστά σε όλο το ποίμνιο, μέσα από το ψηλότερο παράθυρο της εκκλησίας. Ένας από τους εναπομείναντες δυο γιους ήταν ο πρόγονος των κόμηδων του Anjou και όλων των Βρετανών βασιλιάδων.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος πίστευε απόλυτα στην ύπαρξη της Μελουζίν και θεωρούσε ότι ήταν ένα succubus, ένας θηλυκός σεξουαλικός δαίμονας, ενώ μέχρι και σήμερα στα τσέχικα και στα σλοβάκικα η λέξη meluzina αναφέρεται στον άνεμο που ουρλιάζει.

Ας αφήσουμε τώρα τους Ευρωπαίους βασιλείς και την υποτιθέμενη καταγωγή τους από την υδάτινη και δρακόντεια θεά των Κέλτών, Μελουζίν, και ας ταξιδέψουμε μέχρι την απέναντι όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού, στην παραθαλάσσια πόλη του Seattle της Washington, το έτος 1971. Εκεί, στην ψαράδικη συνοικία Pike’s Place Market εμφανίστηκε για πρώτη φορά ένα καφέ που το στόλιζε ένα παράξενο λογότυπο: Μια γυμνόστηθη γυναίκα με μαλλιά που έμοιαζαν με ποτάμια. Το κεφάλι της στολιζόταν από ένα στέμμα και το σώμα της κατέληγε σε δυο ψαρίσιες ουρές. Στο κέντρο του στέμματος δέσποζε μια πεντάλφα, ένα παγκόσμιο αποκρυφιστικό αποτροπαϊκό σύμβολο που κρατάει μακριά τις δυνάμεις του χάους.

Το όνομα του καφέ ήταν Starbucks κι επρόκειτο να μεταμορφωθεί σε μια πολυεθνική εταιρία που κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο με 30.000 καταστήματα σ’ όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες του πλανήτη μας. Σύμφωνα με την εξήγηση που προσφέρει η ίδια η εταιρεία, το ασυνήθιστο αυτό λογότυπο προέρχεται από μια νορμανδική ξυλογραφία του 16^ου αιώνα και απεικονίζει μια σειρήνα που δεν είναι άλλη από τη γνωστή μας Μελουζίν. Υιοθετήθηκε από ένα από τα τρία ιδρυτικά μέλη της το οποίο έψαχνε ένα σύμβολο που να παραπέμπει στη σχέση που συνδέει την πόλη του Seattle με το υδάτινο στοιχείο και συγκεκριμένα με τη θάλασσα. Ωστόσο, όπως και το έμβλημα της εταιρίας, το όνομα της, Starbuck, δεν είναι επινοημένο. Κρύβει μια περίεργη και πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία:  

Στο μυθιστόρημα Moby Dick, που έγραψε το 1851 ο Herman Melville, υπάρχει ένας χαρακτήρας που ονομάζεται Starbuck. Ο εν λόγω λογοτεχνικός ήρωας περιγράφεται ως Κουακέρος με καταγωγή απ’ το νησί Nantucket και εργάζεται ως ανθυποπλοίαρχος στο πλοίο Pequod. Το όνομα “Starbuck” ήταν αληθινό και ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια που όντως ζούσε σ’ εκείνο το νησί στ’ ανοιχτά της Μασαχουσέτης:

Το 1664, ο Edward Starbuck, ένας κτηματίας στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, διορίστηκε ως υπεύθυνος για τη διαχείριση των αλιευτικών δραστηριοτήτων στην παράκτια ακτή της Μασαχουσέτης. Τμήμα της Μασαχουσέτης ήταν και η νήσος Nantucket.  Αργότερα, ο γιος τού Edward, ο Nathanial Starbuck, παντρεύτηκε τη Mary Coffin, μια γυναίκα που εξελίχθηκε σε ηγετική φιγούρα του κουακερισμού. Οι Κουακέροι ήταν ένα μυστικιστικό και θρησκευτικό κίνημα που είχε αγκαλιάσει ολόκληρο το νησί.

Οι Κουάκεροι, ή αλλιώς η Θρησκευτική Εταιρία των Φίλων, εμφανίστηκαν στην Αγγλία το 1652. Ονομάστηκαν Κουακέροι (Quakers) από την Αγγλική λέξη Quake που σημαίνει «τραντάζομαι», γιατί κατά τη διάρκεια των τελετών τους ένιωθαν «τραντάγματα πριν από τις στιγμές θεϊκής αποκάλυψης». Οι Κουακέροι δεν αποδέχονταν την ιεραρχική δομή της επίσημης εκκλησίας, γιατί πίστευαν ότι κάθε πιστός μπορούσε να έρθει σε άμεση επαφή με το θεό, ο οποίος μιλούσε μέσα απ’ αυτόν. Κατά τη διάρκεια των τελετών τους συνέβαιναν πολλά περιστατικά «υπερφυσικής κατάληψης» και αντίστοιχα φαινόμενα που περιλάμβαναν ανεξέλεγκτους σπασμούς.  Οι συναθροίσεις τους ήταν στην ουσία περίοδοι ομαδικής σιωπής, κατά την οποία το κάθε άτομο αναζητούσε την καθοδήγηση του Θεού. Οποιοσδήποτε λάμβανε κάποιο θεϊκό μήνυμα μπορούσε να μιλήσει. Επειδή αμφισβητούσαν το θρησκευτικό κατεστημένο, απέφευγαν τις μεγαλοπρεπείς τελετές και ισχυρίζονταν ότι κατευθύνονταν από μια εσωτερική φωνή και όχι από κάποια τάξη κληρικών, οι Κουάκεροι αντιμετωπίζονταν εχθρικότατα:

Για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 1656 το ιστιοφόρο Σουόλοου, απ’ το Μπαρμπάντος των Δυτικών Ινδιών, προσάραξε στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης. Ο Ρίτσαρντ Μπέλινγκαμ, υποκυβερνήτης της αποικίας, διέταξε να συλληφθούν οι επιβαίνουσες Μαίρη Φίσερ και Αν Όστεν. Στα πράγματά τους βρέθηκαν 100 βιβλία τα οποία αναφέρθηκε ότι περιείχαν «διεφθαρμένα, αιρετικά και βλάσφημα δόγματα».

Τα βιβλία κάηκαν στην αγορά. Έπειτα οι γυναίκες φυλακίστηκαν, γυμνώθηκαν και εξετάστηκαν για σημάδια μαγείας. Το παράθυρο του κελιού τους σφραγίστηκε, κι επί πέντε εβδομάδες ζούσαν στο σκοτάδι. Οποιοσδήποτε τολμούσε να τους μιλήσει διακινδύνευε να τιμωρηθεί με πρόστιμο ύψους πέντε λιρών. Τελικά, η Μαίρη Φίσερ και η Αν Όστεν στάλθηκαν πίσω στο Μπαρμπάντος. Στην πραγματικότητα, εκείνες οι δύο τόσο «επικίνδυνες» γυναίκες ήταν οι πρώτες ιεραπόστολοι των Κουάκερων οι οποίες είχαν φτάσει στη Βόρεια Αμερική.

Για να επιστρέψουμε τώρα στο νησί Nantucket και στην οικογένεια των Starbuck, όταν ο Edward πέθανε, ο γιος του Nathaniel ανέλαβε τα καθήκοντά του με τη βοήθεια της Κουακέρας γυναίκας του, της Mary Coffin. Η οικογένεια Starbuck συνέχισε να αποκομίζει μεγάλα κέρδη από τις αλιευτικές της δραστηριότητες και τελικά μεταμορφώθηκε σε μια δυναστεία φαλαινοθηρίας τόσο επιτυχημένης ώστε η νήσος Nantucket να μετατραπεί στη φαλαινοθηρική πρωτεύουσα του κόσμου.

Ωστόσο, στα μέσα των 1600, εμφανίστηκε μια εξίσου ονομαστή οικογένεια που ήρθε από την Αγγλία στη Μασαχουσέτη. Ήταν η οικογένεια Folger, η ίδια οικογένεια που ίδρυσε την εταιρεία πώλησης καφέ Folgers Coffee Mill. Το 1720 λοιπόν, η Anna Folger παντρεύτηκε τον William Starbuck, έναν κατευθείαν απόγονο του Nathanial και της Mary Coffin Starbuck.

Το βιβλίο του Herman Melville «Moby Dick» βρίθει από αναφορές για τις θρησκευτικές δοξασίες, τον αποκρυφισμό και τις ναυτικές παραδόσεις που περιβάλλουν τη νήσο Nantucket. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε δηλώσει ότι η έμπνευσή του για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν το κυνήγι των φαλαινών που ξεκινούσε από εκείνη την περιοχή του κόσμου. Επίσης, εκτός από τον κύριο Starbuck, στο βιβλίο του αναφέρει πολλά υπαρκτά ονόματα εκείνης της εποχής, όπως για παράδειγμα την Mary Morrill η οποία ήταν η σύζυγος του πρωτοπόρου εξερευνητή Peter Folger.

Η Mary Morrill ήταν η προγιαγιά της Anna Folger (της γυναίκας που παντρεύτηκε τον William Starbuck, αν θυμάστε) και η γιαγιά του Βενιαμίν Φρανγκλίνου (Benjamin Franklin) ο οποίος έζησε στην Pennsylvania για το υπόλοιπο της ζωής του και τελικά έγινε ο Πρόεδρος εκείνης της αποικίας η οποία αποκαλούνταν το «κράτος των Κουακέρων».

Εκείνη την εποχή η βιομηχανία της φαλαινοθηρίας βρισκόταν σε μεγάλη άνθιση, γιατί το λάδι από φάλαινες παρήγαγε ένα πολύ πιο δυνατό φως από τα κεριά ή τις απλές λάμπες λαδιού κι έτσι άλλαξε εντελώς τη νυχτερινή ζωή του Δυτικού Κόσμου. Η τεράστια ζήτηση για φαλαινοθηρία συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 19^ου αιώνα, την περίοδο δηλαδή που η οικογένεια Folger άρχισε να σχεδιάζει την Εταιρεία καφέ Folger’s Coffee Mill Company. Οι Folger μετέφεραν τελικά τις δραστηριότητές τους στα Δυτικά, στην California, γιατί ήθελαν να αποφύγουν τα προβλήματα που έβλεπαν να περικυκλώνουν την Μασαχουσέτη και τον επικείμενο πόλεμο της Ανεξαρτησίας…

Ορίστε, λοιπόν, πώς η εικόνα μιας αρχαίας θεότητας του Νερού συνδέεται με τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης, το θρησκευτικομυστικιστικό κίνημα του Κουακερισμού (η  εκστατική συμπεριφορά των πιστών του οποίου που θυμίζει λιγάκι τις «θεϊκές καταλήψεις» των προχριστιανικών πρακτικών που επιβιώνουν ακόμα στις Δυτικές Ινδίες,) και το λογότυπο μιας πολυεθνικής εταιρίας που έχει εξελιχθεί σε σύμβολο του Αμερικανικού τρόπου ζωής.

Κάποιος πιο ευφάνταστος ή τολμηρός αναγνώστης θα μπορούσε να κάνει και ορισμένους ακόμα πιο ενδιαφέροντες συσχετισμούς, αν προσέθετε στην όλη εικόνα στοιχεία της Μυθολογίας Κθούλου που επινόησε ο Αμερικανός συγγραφέας και αρχιερέας της τέχνης του Φανταστικού Χ.Φ. Λάβκραφτ ο οποίος  επίσης έζησε στην περιοχή της Νέας Αγγλίας και μελέτησε ενδελεχώς τις παραδόσεις της.

Αλλά φαντάζομαι ότι αυτό αποτελεί υλικό για ένα επιπρόσθετο άρθρο…