Σταύρος Χατζόπουλος PhD

Από το 2023 υπάρχει μια σημαντική πρωτοβουλία στον ευρωπαϊκό ουφολογικό χώρο, που ονομάζεται “UAP Check” (www.uapcheck.com). Ξεκίνησε από τον Michael Vaillant, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο  της γαλλικής πασίγνωστης ουφολογικής ομάδας GEIPAN (μια μονάδα του Centre National d’Etudes Spatiales). Προς το παρόν υπάρχουν επαφές με οργανώσεις κι ερευνητές από Αγγλία, Δανία, Φιλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ρωσία, Ουκρανία και Αμερική (MUFON, CUFOs).

Το γκρουπ έχει πολύπλευρη δραστηριότητα και δεν είναι μια καινούργια οργάνωση UFO, αλλά ένα είδος ομοσπονδίας με χαρακτηριστικά ομπρέλας, που προσπαθεί να βελτιώσει τη συνεργασία μεταξύ των υπαρχόντων οργανώσεων και των ανεξάρτητων ερευνητών. Οι συμμετέχοντες μπορεί να συμμετέχουν ενεργά σε κάποιο τομέα, ή να μην συμμετέχουν στο γκρουπ UAPCheck, αλλά να  συμβάλλουν απλά  ως σύμβουλοι.

Η ομοσπονδία χωρίζεται σε 9 τομείς (A1-3, B1-3, C1-C3). Για παράδειγμα, ο τομέας Α1 ασχολείται με το να βρει “συνδέσμους” στις κύριες οργανώσεις UFO και να τους βάλει να συμμετάσχουν σε μια ειδική λίστα αλληλογραφίας. Αυτή η λίστα θα πρέπει να λειτουργήσει ως κεντρικός κόμβος για συζητήσεις και για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις οργανώσεις που σχετίζονται με τα UFO  και τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν.

Ο τομέας Β2, που συντονίζει  ο υπογράφων, ασχολείται με τη δημιουργία ενός hub με όλα τα επιστημονικά άρθρα πάνω στα UFO (PubUFO), με την ενοποίηση των βάσεων δεδομένων που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στην γενικότερη ουφολογική σκηνή σε κάποιο cloud, και με τη δημιουργία δικτύου που θα επιτρέπει την επιστημονική επικοινωνία μεταξύ ενδιαφερόμενων ερευνητών. Ένα πολύ σημαντικό τμήμα αυτής της δραστηριότητας είναι και η δημιουργία  μιας ολοκληρωμένης βάσης ουφολογικών δεδομένων για τον ελληνικό χώρο. Μπορείτε να βρείτε περισσότερα στοιχεία για την ομοσπονδία στο σχετικό ιστοχώρο.

Οποίος ερευνητής θα ήθελε να συμμετέχει στις δραστηριότητες του UAPcheck, μπορεί να επικοινωνήσει με τον δρα Στ. Χατζόπουλο στο sdh1@unife.it

Ο Τσεχοσλοβάκος Πρόεδρος Edvard Beneš
λίγο πριν την Γερμανική εισβολή

Ο επισκέπτης του ονομάζεται Jan Kefer. Είναι Αστρολόγος και γνώστης της Kabbala, της τελετουργικής μαγείας, της Αλχημείας και της Θεουργίας. Επιπρόσθετα, έχει γράψει πολλά βιβλία πάνω στο αντικείμενο της Αστρολογίας και του Ερμητισμού και έχει εργαστεί ως βιβλιοθηκάριος στο Εθνικό Μουσείο της Πράγας και στην αχανή βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Εσείς τώρα, σίγουρα θ’ αναρωτηθείτε πώς κατάφερε ένας αποκρυφιστής να φτάσει μέχρι το γραφείο του Προέδρου μιας χώρας που επρόκειτο να εμπλακεί σε μια πολεμική αναμέτρηση μ’ έναν πανίσχυρο εχθρό. Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα βρίσκεται στην ιδιάζουσα ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε τα χρόνια του ευρωπαϊκού Μεσοπόλεμου:
Ο Jan Kefer γεννήθηκε το 1906, κατά τη διάρκεια μιας εποχής που έχει χαρακτηριστεί ως «η χρυσή εποχή του Τσεχοσλοβάκικου Ερμητισμού». Ο Ερμητισμός είναι σύστημα και ένα σώμα συστηματοποιημένων μαγικών, μαντικών, αστρολογικών και αλχημικών πρακτικών, το οποίο ανάγεται στις απόκρυφες διδασκαλίες του μυθολογικού Ερμή του Τρισμέγιστου, μίας θεότητας που αποτελούσε συγχώνευση του ελληνικού Ερμή με τη σεληνιακή αιγυπτιακή θεότητα Θωθ. (Wikipedia)
Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι κατά το χρονικό διάστημα που καλύπτει τα τέλη και τις αρχές του 20ού αιώνα, είχε σημειωθεί μια αλματώδης πρόοδος των φυσικών επιστημών και της τεχνολογίας που άλλαζαν τον κόσμο με ταχύτατο ρυθμό. Η αυξανόμενη εμπιστοσύνη των κατοίκων της Ευρωπαϊκής ηπείρου προς την επιστήμη και τη γνώση που συσσωρευόταν από τις απανωτές ανακαλύψεις της, ερχόταν σε σύγκρουση με πολλές παραδοσιακές χριστιανικές πεποιθήσεις που είχαν αρχίσει να γίνονται παρωχημένες. Αυτή η προοδευτική επικράτηση του ορθολογισμού και μιας ψυχρής λογικής, όπου τα πάντα μετριόνταν και γίνονταν αντιληπτά ως μαθηματικές μονάδες, στατιστικά ποσοστά και μαθηματικές ή χημικές εξισώσεις, προκάλεσε την αντίδραση κάποιων κοινωνικών ομάδων που στράφηκαν προς τη μελέτη αρχαίων Ερμητικών διδασκαλιών. Το αναγεννημένο αυτό ενδιαφέρον προς εκείνες τις αρχαϊκές τέχνες συγχωνεύτηκε με το κίνημα του Πνευματισμού, το οποίο έλαβε επιδημικές διαστάσεις μετά το τέλος του πολύνεκρου Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι συγγενείς αναρίθμητων νεκρών στρατιωτών προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους μέσω συνεδριών με προικισμένα «διάμεσα». Περισσότερα στοιχεία για το κίνημα του Πνευματισμού μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου με τον τίτλο «Τα Μυστικά της Λέσχης των Ξωτικών» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Άλλωστε».

Εκείνη την εποχή είχαν γίνει δημοφιλείς στην Τσεχοσλοβακία και πολλές μορφές Χριστιανικού Εσωτερισμού όπως ήταν ο Μαρτινισμός. Ο Μαρτινισμός ήταν ένα μυστικο-θεοσοφικό Τάγμα που είχε θεμελιώσει ο Λουί-Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν στη Γαλλία κατά τα τέλη του 18ου αιώνα. Στόχος του εν λόγω τάγματος ήταν η θεμελίωση μιας άμεσης συνειδητής επαφής με οντότητες του θείου κόσμου μέσω της επίτευξης συγκεκριμένων συνειδησιακών καταστάσεων. Η πραγματοποίηση αυτής της επικοινωνίας θα εξασφάλιζε τις προϋποθέσεις για την επαναφορά του ανθρώπου στην υπαρξιακή κατάσταση που βρισκόταν πριν εξοριστεί από τον παράδεισο και περιπέσει στο ατελές γήινο πεδίο.
Όλες αυτές οι αποκρυφιστικές πεποιθήσεις είχαν εξαπλωθεί πολύ στην Τσεχοσλοβακία κατά το τέλος του 19ου αιώνα και ισχυροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο κατά τη διάρκεια της εποχής της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Αυτή η ανάπτυξη του αποκρυφισμού, που δανείστηκε στοιχεία από την Ερμητική –δυτική αλλά και ανατολική– παράδοση είχε ως αποτέλεσμα οι ακόλουθοί του να χωριστούν σε δυο ομάδες. Η μια, η πιο επιφανειακή, εστιαζόταν στον Πνευματισμό και στην επικοινωνία με τους νεκρούς. Μια δεύτερη ομάδα, ωστόσο, ερευνούσε πιο βαθιά εκείνες τις αποκρυφιστικές διδασκαλίες. Τα μέλη της συναντιόνταν σε ομάδες μελέτης και έτσι το 1920 ιδρύθηκε ο «Ελεύθερος Σύνδεσμος των Εργατών του Αποκρυφισμού» που μετονομάστηκε σε «Universalia» το 1930, και που αποτελούνταν από 700 περίπου ερευνητές του Ερμητισμού που ζούσαν σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Jan Kefer, ως ο Πρόεδρος αυτής της δεύτερης ομάδας, της «Universalia», είχε κατακτήσει τον τίτλο ενός από τους πιο επιδραστικούς αποκρυφιστές της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Επίσης, ήταν πολύ δημοφιλής στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας της εποχής. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν ένας πολύ καλός πιανίστας, ένας εύγλωττος συνομιλητής, καθώς και στο ότι μπορούσε να μιλήσει πολλές ξένες γλώσσες, ανάμεσά τους και τα λατινικά, τα αραβικά και τα ελληνικά. Τα μέλη της αποκρυφιστικής ομάδας της οποίας ηγούταν, συναντιόνταν στο ξακουστό Café Louvre, όπου σύχναζαν πολλές από τις πιο επιφανείς προσωπικότητες της εποχής, συγγραφείς, διανοούμενοι και εικαστικοί καλλιτέχνες.

Ο αποκρυφιστής Jan Kefer

Όταν, λοιπόν, ο Kefer πλησίασε τον ανήσυχο Πρόεδρο της χώρας, Edvard Beneš, του πρόσφερε τις μαγικές υπηρεσίες του και του υποσχέθηκε πως είχε τη δυνατότητα να πετύχει την «υπερφυσική ρευστοποίηση του ανεπιθύμητου Γερμανού δικτάτορα»!
Η όλη προσπάθεια θα βασιζόταν στην εκτέλεση μιας σειράς περίπλοκων τελετών. Αυτές οι διαδοχικές τελετές θα διέφεραν η μια από την άλλη, καθώς οι εκτελεστές τους θα τις μελετούσαν και θα τις βελτίωναν κάθε φορά σύμφωνα με τις εμπειρίες που είχαν αποκομίσει από τις αμέσως προηγούμενες. Οι μεταφυσικοί εκείνοι συνωμότες πίστευαν ότι χρειάζονταν πολλούς πόρους για να εκτελέσουν το σχέδιό τους και αυτό το γεγονός μάλλον αποθάρρυνε τον Πρόεδρο Beneš, που προτιμούσε να επενδύσει σε πιο συμβατικές μεθόδους και μέσα στρατιωτικής άμυνας, κυρίως σε οχυρά, όπλα και συμμάχους. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να συμφώνησε τελικά στην πραγματοποίησή τους, καθώς η χώρα του αντιμετώπιζε μια υπαρξιακή απειλή που γινόταν όλο και πιο τρομακτική.
Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι εκτελέστηκαν τέσσερις τελετές συνολικά. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά ποια ήταν η μορφή τους αν και, σύμφωνα με τις σχετικές διαδόσεις που κυκλοφορούσαν, οι συμμετέχοντες σε αυτές σχημάτιζαν έναν τελετουργικό κύκλο, έψελναν κάποιες συγκεκριμένες επωδούς κι εστίαζαν στο κέντρο του κύκλου ένα φορτίο μαγικής δύναμης, το οποίο έστρεφαν στη συνέχεια ενάντια στο στόχο τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ενάντια στον Αδόλφο Χίτλερ. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές οι τεχνικές θύμιζαν πολύ τις αντίστοιχες τελετουργίες για τη δημιουργία ενός «κώνου δύναμης» που είχε εκτελέσει στο New Forest της Αγγλίας o Gerald Gardner, o γεννήτορας της σύγχρονης Wicca και το μυστικό –τότε– τάγμα του, προκειμένου να αποτρέψουν μια εισβολή των ναζιστικών δυνάμεων στις ακτές των Βρετανικών νησιών. Περισσότερα για αυτό μπορείτε να διαβάσετε σε προηγούμενο άρθρο μου “Το μαγικό Τάγμα του New Forest και η ήττα των Ναζί”:

Γνωρίζουμε πως αν και απέτυχε προφανώς ν’ αποτρέψει την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων και την κατοχή της Σουδητίας, της Βοημίας και της Μοραβίας, η ομάδα του Kefer συνέχισε τις μαγικές της προσπάθειες μέχρι την Άνοιξη του 1941. Λέγεται επίσης πως οι τελετές απέτυχαν γιατί, κατά τη διεξαγωγή τους, το φορτίο της μαγικής δύναμης που συσσωρεύτηκε ήταν τόσο ισχυρό που σε μία από αυτές, κάποιο μέλος της ομάδας έχασε την ψυχραιμία του και το έβαλε στα πόδια. Εκείνη τη στιγμή, η συσσωρευμένη δύναμη ξέσπασε πάνω στον επικεφαλής της τελετής, τον Jan Kefer, ο οποίος όπως αποδείχτηκε, θα πλήρωνε ένα πολύ βαρύ τίμημα για την προσπάθειά του. Σύμφωνα με κάποιους άλλους, εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μέσα στον κύκλο μια παράξενη οντότητα που του μίλησε και του είπε πως το τσεχοσλοβάκικο έθνος θα επιβίωνε από εκείνη τη δοκιμασία, αλλά εκείνος θα πλήρωνε αυτή την επιτυχία με τη ζωή του.
Όντως, ο Kefer συνελήφθη από την Gestapo τον Ιούνιο του 1941 και του ζητήθηκε αρχικά να γίνει ο προσωπικός αστρολόγος του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτή η παράδοξη προσφορά οφειλόταν στο ότι οι ηγέτες του ναζιστικού καθεστώτος έτρεφαν ένα πολύ ζωηρό ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό, ειδικά ο Heinrich Himmler, ο οποίος ήταν και ο διοικητής της Gestapo. Ο Τσεχοσλοβάκος αποκρυφιστής απέρριψε ωστόσο εκείνη την δελεαστική πρόταση και τότε αντιμετώπισε μια πολύ πιο σκληρή μεταχείριση από τη μυστική αστυνομία των Γερμανών που, στο μεταξύ, είχε πληροφορηθεί ότι ήταν αυτός που είχε σχεδιάσει κι εκτελέσει τις μαγικές τελετές της δολοφονίας του Γερμανού ηγέτη.

O Georg Arwed Smichowski

Πιστεύεται ότι η καταδικαστική αυτή πληροφορία διέρρευσε από ένα μέλος του αποκρυφιστικού κύκλου του Kefer, τον Georg Arwed Smichowski. Έτσι λοιπόν ο Kefer φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Flossenbürg, όπου και πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου του 1941. Σήμερα, στο σπίτι όπου κατοικούσε την ημέρα της σύλληψής του, υπάρχει από το 2012 μια αναμνηστική πλακέτα που υπενθυμίζει αυτό το γεγονός.
Ωστόσο, κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράξενο είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν βρέθηκαν επίσημα έγγραφα που να πιστοποιούν ότι ο Kefer μεταφέρθηκε πραγματικά στο παραπάνω στρατόπεδο, αν και ο ίδιος είχε στείλει ένα γράμμα στην οικογένειά του με το οποίο τους πληροφορούσε ότι κρατιόταν εκεί. Οπότε, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αποκρυφιστές Τσεχοσλοβάκοι που πιστεύουν πως στη πραγματικότητα ο Kefer δεν πέθανε εκεί πέρα, αλλά πως κάποιο υπερφυσικό πλάσμα από κάποιο ανώτερο επίπεδο ύπαρξης υλοποιήθηκε και τον πήρε μαζί του σε κάποιους μυστηριώδεις κόσμους το επέκεινα.

Έρικ Σμυρναίος
10.01.2024

Πηγές:
1) https://www.britannica.com/place/Sudetenland
2) https://www.unexpectedtraveller.com/kill-hitler/
3) https://simple.wikipedia.org/wiki/Martinism
4) https://english.radio.cz/czechoslovak-occultist-plot-kill-hitler-magic-8121457

Μια φορά και έναν καιρό, την εποχή των ιπποτών και των σκυθρωπών κάστρων κάτι παράξενο συνέβη στη μαγική Σκοτία: Ένα καλοκαιριάτικο δειλινό, ο άρχοντας της μακρινής εκείνης χώρας, ο Elynas, διέσχιζε ένα σκοτεινό δάσος καβάλα στο άτι του. Ξαφνικά αντίκρισε μια εκθαμβωτική γυναίκα. Φορούσε ένα κατάλευκο φόρεμα και καθόταν δίπλα σε μια πηγή. Η υπερφυσική της ομορφιά τον συνεπήρε και της ζήτησε να του χαρίσει τ’ όνομά της και να γίνει σύζυγός του. Εκείνη του απάντησε ότι ονομαζόταν Pressyne και δέχτηκε να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του με μια και μοναδική προϋπόθεση: Ότι θα περνούσε κάθε Σάββατο ολομόναχη, ενώ εκείνος δεν θα προσπαθούσε ποτέ ν’ ανακαλύψει τι έκανε κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας.

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Η Pressyne και ο Elynas έκαναν τρία παιδιά, τη Μελουζίν, τη Μέλιορ και την Παλατάιν (Μelusine, Melior, Palatyne). Ο Elynas ωστόσο, αποφάσισε να κατασκοπεύσει τη γυναίκα του ένα Σαββατόβραδο που πλενόταν μαζί με τις τρεις κόρες της σε μια μπανιέρα, πίσω απ’ τις κλειδωμένες πόρτες της κάμαράς τους. Κρυφοκοίταξε απ’ την κλειδαρότρυπα και τότε η Pressyne, που ένιωσε το βλέμμα του, έβγαλε μια δυνατή κραυγή απογοήτευσης και πόνου και εξαφανίστηκε, μαζί με τα παιδιά της. Βλέπετε, η Pressyne ήταν μια νεραϊδοπριγκίπισσα και, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα παιδιά της χώρας των ξωτικών μπορούν να ζήσουν με τους θνητούς μονάχα όταν εκείνοι τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Όμως, αυτό δεν ήταν το τέλος της παράξενης εκείνης ιστορίας. Η Pressyne μετέφερε τις τρεις κόρες της στο μαγικό νησί του Αvalon που αιώνιες ομίχλες το κρύβουν απ’ τα ανόσια μάτια των ανθρώπων. Η Μελουζίν, την ημέρα των δέκατων πέμπτων γενεθλίων της, θέλησε να μάθει γιατί ζούσε στο Avalon. Όταν έμαθε για την υπόσχεση που είχε αθετήσει ο πατέρας της, αποφάσισε να τον εκδικηθεί και τον παγίδευσε μέσα σ’ ένα βουνό. Η Presynne εξοργίστηκε όταν έμαθε τι είχε σκαρώσει η Μελουζίν και την τιμώρησε σκληρά για την ασέβεια που είχε δείξει προς τον πατέρα της. Την καταδίκασε  να μεταμορφώνεται σ’ ερπετό κάθε Σάββατο. Σύμφωνα με κάποιες άλλες ιστορίες, μεταμορφωνόταν σε γοργόνα. 

Λίγα χρόνια αργότερα, ένας άλλος θνητός, ο άρχοντας Raymond του Poitou συνάντησε τη Mελουζίν στο δάσος του Coulombiers στο Πουατού της Γαλλίας. Γοητεύτηκε από την ομορφιά της και της πρόσφερε το χέρι του. Ακριβώς όπως είχε κάνει και η μητέρα της, η Μελουζίν τον παντρεύτηκε υπό έναν όρο: Ότι ποτέ δεν θα έμπαινε στο δωμάτιο της το Σάββατο. Οι δυο τους έκαναν πολλά παιδιά, εκ των οποίων πολλά έγιναν σπουδαίοι άρχοντες και βασιλιάδες. Όμως ο Raymond αθέτησε την υπόσχεσή του. Εκείνη τον συγχώρεσε,  ωστόσο, κατά τη διάρκεια ενός καυγά, ο Raymond την αποκάλεσε «ερπετό» μπροστά στα μέλη της αυλής του. Τότε, η Μελουζίν μεταμορφώθηκε σε δράκοντα και πέταξε μακριά για πάντα.

Στη Νορμανδία της Βρετάνης η νεράιδα Μελουζίν, παντρεύτηκε τον Guy de Lusignan, κόμη του Πουατού (Poitou) με την  προϋπόθεση ότι δεν θα έμπαινε ποτέ στο δωμάτιό της χωρίς άδεια. Του έχτισε μέσα σε μια νύχτα ένα κάστρο κι έκανε μαζί του πολλά παιδιά. Ένα μάλιστα από εκείνα τα παιδιά, ο Guy de Lusignan, κατάφερε να γίνει ο πρώτος βασιλιάς της Κύπρου. Η δυναστεία των Lusignan βασίλευσε στο ηλιόλουστο νησί από το 1205 ως το 1472, καθώς και στην Αρμενία και στην Ιερουσαλήμ. Όταν, όμως, ο αρχικός Lusignan αθέτησε τον όρκο του, η Μελουζίν έβγαλε μια δυνατή κραυγή, μεταμορφώθηκε σε δράκο κι εξαφανίστηκε. Ωστόσο, για πολλά χρόνια προστάτευε τους απογόνους της και οι θρηνητικές κραυγές της ακούστηκαν και πάλι όταν το κάστρο του Lusignan κατεδαφίστηκε.

Η βασιλική οικογένεια του Λουξεμβούργου επίσης ισχυριζόταν ότι καταγόταν από την Μελουζίν μέσω του κόμη Siegfried των Αρδεννών. Το έτος  963 ο Siegfried αγόρασε τα φεουδαρχικά δικαιώματα της περιοχής όπου θα χτιζόταν η πόλη του Λουξεμβούργου. Η Μελουζίν του έχτισε με τις μαγικές της δυνάμεις το κάστρο της πόλης στο βράχο του Bock που ακόμα και σήμερα αντιπροσωπεύει το ιστορικό κέντρο της. Το συγκεκριμένο κάστρο εμφανίστηκε ανεξήγητα την επόμενη μέρα του γάμου τους, το πρωί. Ως προϋπόθεση για το γάμο του είχε ζητήσει κάθε Σάββατο να είναι απολύτως μόνη αλλά δυστυχώς ο Siegfrid, όπως και οι υπόλοιποι σύζυγοι των συγκεκριμένων ιστοριών, την κρυφοκοίταξε να λούζεται σε μια μπανιέρα και να μεταμορφώνεται σε γοργόνα. Η Μελουζίν και η μαγική μπανιέρα της βυθίστηκαν στο συμπαγή βράχο. Έκτοτε η Μελουζίν αναδύεται από τα βάθη της γης μια φορά κάθε επτά χρόνια, με τη μορφή μιας πανέμορφης γυναίκας ή ενός ερπετού που κρατάει στο στόμα του ένα χρυσό κλειδί. Όποιος της πάρει το κλειδί θα την απελευθερώσει και θα την παντρευτεί.

Ποια ήταν, λοιπόν, εκείνη η αινιγματική παρουσία που η μορφή της έχει εντυπωθεί τόσο βαθιά στο μυθολογικό κόσμο της Ευρώπης; Γνωρίζουμε ότι στην Κέλτικη μυθολογία, η Μελουζίν ήταν ένα προχριστιανικό πνεύμα του νερού που ζούσε σε μια ιερή πηγή ή ποτάμι, μια παραλλαγή ίσως των αρχαιοελληνικών Νυμφών. Απεικονίζεται συνήθως ως γυναίκα που μοιάζει με φίδι ή ψάρι από τη μέση και κάτω. Συνήθως απεικονίζεται με δυο ουρές στη θέση των ποδιών. Ως μορφή, η Μελουζίν είναι ενδιαφέρουσα γιατί μπορεί και μεταμορφώνεται ενώ διαθέτει δρακόντεια-ερπετικά στοιχεία, γεγονός που την συνδέει με όλους εκείνους τους παράξενους δρακοβασιλιάδες και τις δρακοβασίλισσες που εμφανίζονται στις μυθολογίες όλου του κόσμου. 

Το 1464, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων, ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Τέταρτος παντρεύτηκε κρυφά την  Elizabeth Woodville, μια όμορφη χήρα. Η συγκεκριμένη πράξη του Εδουάρδου ήταν εντελώς ριζοσπαστική για τα κριτήρια της εποχής του: Αντί να σιγουρέψει την εξουσία του με το να παντρευτεί την απόγονο κάποιας άλλης ευρωπαϊκής βασιλικής οικογένειας, ο Εδουάρδος ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς του κι επέλεξε μια κοινή θνητή που φαίνεται ότι του είχε κλέψει την καρδιά. Η Elizabeth, όμως, είχε έναν κρυμμένο άσσο στο μανίκι της: Ισχυριζόταν ότι στις φλέβες της κυλούσε βασιλικό αίμα γιατί η μητέρα της ήταν η Jacquetta του Λουξεμβούργου, μέλος της πανίσχυρης δυναστείας των Δουκών του Λουξεμβούργου. Η Jacquetta δήλωνε ότι η οικογένειά της καταγόταν από τη Μελουζίν και ότι η ίδια ήταν απόγονος εκείνης της νεραιδοπριγκίπισσας, καθώς η Μελουζίν είχε παντρευτεί τον πρόγονο της το γνωστό Siegfried.   

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η αμφιλεγόμενη Elizabeth Woodville λειτούργησε ως γενετικός δεσμός ανάμεσα στη σημερινή βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας και τη μυστηριακή Μελουζίν, γιατί μέσω της Jacquetta του Λουξεμβούργου, το νεραϊδοαίμα της Μελουζίν  κυλάει στις φλέβες όλων των Βρετανών βασιλιάδων από το 15^ο αιώνα και μετά.

Εξάλλου, ο χρονικογράφος Gerald της Ουαλίας είχε αναφέρει ότι ο Ριχάρδος ο Πρώτος αφηγούταν συχνά ότι ήταν απόγονος της κόμισσας Anjou, η οποία στην πραγματικότητα ήταν η νεράιδα Μελουζίν. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ένας παλιός κόμης Anjou συνάντησε μια πανέμορφη γυναίκα σε μια μακρινή γη, και την παντρεύτηκε. Αυτή του έκανε τέσσερα παιδιά, αλλά η συμπεριφορά της ξένιζε την αυλή του γιατί δεν εκκλησιάζονταν συχνά και απέφευγε την Αγία Κοινωνία. Μια μέρα τέσσερις άνδρες την έπιασαν και την έβαλαν με το ζόρι να κοινωνήσει, οπότε εκείνη τους ξέφυγε, άρπαξε δύο απ’ τα παιδιά της και πέταξε μακριά, μπροστά σε όλο το ποίμνιο, μέσα από το ψηλότερο παράθυρο της εκκλησίας. Ένας από τους εναπομείναντες δυο γιους ήταν ο πρόγονος των κόμηδων του Anjou και όλων των Βρετανών βασιλιάδων.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος πίστευε απόλυτα στην ύπαρξη της Μελουζίν και θεωρούσε ότι ήταν ένα succubus, ένας θηλυκός σεξουαλικός δαίμονας, ενώ μέχρι και σήμερα στα τσέχικα και στα σλοβάκικα η λέξη meluzina αναφέρεται στον άνεμο που ουρλιάζει.

Ας αφήσουμε τώρα τους Ευρωπαίους βασιλείς και την υποτιθέμενη καταγωγή τους από την υδάτινη και δρακόντεια θεά των Κέλτών, Μελουζίν, και ας ταξιδέψουμε μέχρι την απέναντι όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού, στην παραθαλάσσια πόλη του Seattle της Washington, το έτος 1971. Εκεί, στην ψαράδικη συνοικία Pike’s Place Market εμφανίστηκε για πρώτη φορά ένα καφέ που το στόλιζε ένα παράξενο λογότυπο: Μια γυμνόστηθη γυναίκα με μαλλιά που έμοιαζαν με ποτάμια. Το κεφάλι της στολιζόταν από ένα στέμμα και το σώμα της κατέληγε σε δυο ψαρίσιες ουρές. Στο κέντρο του στέμματος δέσποζε μια πεντάλφα, ένα παγκόσμιο αποκρυφιστικό αποτροπαϊκό σύμβολο που κρατάει μακριά τις δυνάμεις του χάους.

Το όνομα του καφέ ήταν Starbucks κι επρόκειτο να μεταμορφωθεί σε μια πολυεθνική εταιρία που κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο με 30.000 καταστήματα σ’ όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες του πλανήτη μας. Σύμφωνα με την εξήγηση που προσφέρει η ίδια η εταιρεία, το ασυνήθιστο αυτό λογότυπο προέρχεται από μια νορμανδική ξυλογραφία του 16^ου αιώνα και απεικονίζει μια σειρήνα που δεν είναι άλλη από τη γνωστή μας Μελουζίν. Υιοθετήθηκε από ένα από τα τρία ιδρυτικά μέλη της το οποίο έψαχνε ένα σύμβολο που να παραπέμπει στη σχέση που συνδέει την πόλη του Seattle με το υδάτινο στοιχείο και συγκεκριμένα με τη θάλασσα. Ωστόσο, όπως και το έμβλημα της εταιρίας, το όνομα της, Starbuck, δεν είναι επινοημένο. Κρύβει μια περίεργη και πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία:  

Στο μυθιστόρημα Moby Dick, που έγραψε το 1851 ο Herman Melville, υπάρχει ένας χαρακτήρας που ονομάζεται Starbuck. Ο εν λόγω λογοτεχνικός ήρωας περιγράφεται ως Κουακέρος με καταγωγή απ’ το νησί Nantucket και εργάζεται ως ανθυποπλοίαρχος στο πλοίο Pequod. Το όνομα “Starbuck” ήταν αληθινό και ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια που όντως ζούσε σ’ εκείνο το νησί στ’ ανοιχτά της Μασαχουσέτης:

Το 1664, ο Edward Starbuck, ένας κτηματίας στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, διορίστηκε ως υπεύθυνος για τη διαχείριση των αλιευτικών δραστηριοτήτων στην παράκτια ακτή της Μασαχουσέτης. Τμήμα της Μασαχουσέτης ήταν και η νήσος Nantucket.  Αργότερα, ο γιος τού Edward, ο Nathanial Starbuck, παντρεύτηκε τη Mary Coffin, μια γυναίκα που εξελίχθηκε σε ηγετική φιγούρα του κουακερισμού. Οι Κουακέροι ήταν ένα μυστικιστικό και θρησκευτικό κίνημα που είχε αγκαλιάσει ολόκληρο το νησί.

Οι Κουάκεροι, ή αλλιώς η Θρησκευτική Εταιρία των Φίλων, εμφανίστηκαν στην Αγγλία το 1652. Ονομάστηκαν Κουακέροι (Quakers) από την Αγγλική λέξη Quake που σημαίνει «τραντάζομαι», γιατί κατά τη διάρκεια των τελετών τους ένιωθαν «τραντάγματα πριν από τις στιγμές θεϊκής αποκάλυψης». Οι Κουακέροι δεν αποδέχονταν την ιεραρχική δομή της επίσημης εκκλησίας, γιατί πίστευαν ότι κάθε πιστός μπορούσε να έρθει σε άμεση επαφή με το θεό, ο οποίος μιλούσε μέσα απ’ αυτόν. Κατά τη διάρκεια των τελετών τους συνέβαιναν πολλά περιστατικά «υπερφυσικής κατάληψης» και αντίστοιχα φαινόμενα που περιλάμβαναν ανεξέλεγκτους σπασμούς.  Οι συναθροίσεις τους ήταν στην ουσία περίοδοι ομαδικής σιωπής, κατά την οποία το κάθε άτομο αναζητούσε την καθοδήγηση του Θεού. Οποιοσδήποτε λάμβανε κάποιο θεϊκό μήνυμα μπορούσε να μιλήσει. Επειδή αμφισβητούσαν το θρησκευτικό κατεστημένο, απέφευγαν τις μεγαλοπρεπείς τελετές και ισχυρίζονταν ότι κατευθύνονταν από μια εσωτερική φωνή και όχι από κάποια τάξη κληρικών, οι Κουάκεροι αντιμετωπίζονταν εχθρικότατα:

Για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 1656 το ιστιοφόρο Σουόλοου, απ’ το Μπαρμπάντος των Δυτικών Ινδιών, προσάραξε στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης. Ο Ρίτσαρντ Μπέλινγκαμ, υποκυβερνήτης της αποικίας, διέταξε να συλληφθούν οι επιβαίνουσες Μαίρη Φίσερ και Αν Όστεν. Στα πράγματά τους βρέθηκαν 100 βιβλία τα οποία αναφέρθηκε ότι περιείχαν «διεφθαρμένα, αιρετικά και βλάσφημα δόγματα».

Τα βιβλία κάηκαν στην αγορά. Έπειτα οι γυναίκες φυλακίστηκαν, γυμνώθηκαν και εξετάστηκαν για σημάδια μαγείας. Το παράθυρο του κελιού τους σφραγίστηκε, κι επί πέντε εβδομάδες ζούσαν στο σκοτάδι. Οποιοσδήποτε τολμούσε να τους μιλήσει διακινδύνευε να τιμωρηθεί με πρόστιμο ύψους πέντε λιρών. Τελικά, η Μαίρη Φίσερ και η Αν Όστεν στάλθηκαν πίσω στο Μπαρμπάντος. Στην πραγματικότητα, εκείνες οι δύο τόσο «επικίνδυνες» γυναίκες ήταν οι πρώτες ιεραπόστολοι των Κουάκερων οι οποίες είχαν φτάσει στη Βόρεια Αμερική.

Για να επιστρέψουμε τώρα στο νησί Nantucket και στην οικογένεια των Starbuck, όταν ο Edward πέθανε, ο γιος του Nathaniel ανέλαβε τα καθήκοντά του με τη βοήθεια της Κουακέρας γυναίκας του, της Mary Coffin. Η οικογένεια Starbuck συνέχισε να αποκομίζει μεγάλα κέρδη από τις αλιευτικές της δραστηριότητες και τελικά μεταμορφώθηκε σε μια δυναστεία φαλαινοθηρίας τόσο επιτυχημένης ώστε η νήσος Nantucket να μετατραπεί στη φαλαινοθηρική πρωτεύουσα του κόσμου.

Ωστόσο, στα μέσα των 1600, εμφανίστηκε μια εξίσου ονομαστή οικογένεια που ήρθε από την Αγγλία στη Μασαχουσέτη. Ήταν η οικογένεια Folger, η ίδια οικογένεια που ίδρυσε την εταιρεία πώλησης καφέ Folgers Coffee Mill. Το 1720 λοιπόν, η Anna Folger παντρεύτηκε τον William Starbuck, έναν κατευθείαν απόγονο του Nathanial και της Mary Coffin Starbuck.

Το βιβλίο του Herman Melville «Moby Dick» βρίθει από αναφορές για τις θρησκευτικές δοξασίες, τον αποκρυφισμό και τις ναυτικές παραδόσεις που περιβάλλουν τη νήσο Nantucket. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε δηλώσει ότι η έμπνευσή του για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν το κυνήγι των φαλαινών που ξεκινούσε από εκείνη την περιοχή του κόσμου. Επίσης, εκτός από τον κύριο Starbuck, στο βιβλίο του αναφέρει πολλά υπαρκτά ονόματα εκείνης της εποχής, όπως για παράδειγμα την Mary Morrill η οποία ήταν η σύζυγος του πρωτοπόρου εξερευνητή Peter Folger.

Η Mary Morrill ήταν η προγιαγιά της Anna Folger (της γυναίκας που παντρεύτηκε τον William Starbuck, αν θυμάστε) και η γιαγιά του Βενιαμίν Φρανγκλίνου (Benjamin Franklin) ο οποίος έζησε στην Pennsylvania για το υπόλοιπο της ζωής του και τελικά έγινε ο Πρόεδρος εκείνης της αποικίας η οποία αποκαλούνταν το «κράτος των Κουακέρων».

Εκείνη την εποχή η βιομηχανία της φαλαινοθηρίας βρισκόταν σε μεγάλη άνθιση, γιατί το λάδι από φάλαινες παρήγαγε ένα πολύ πιο δυνατό φως από τα κεριά ή τις απλές λάμπες λαδιού κι έτσι άλλαξε εντελώς τη νυχτερινή ζωή του Δυτικού Κόσμου. Η τεράστια ζήτηση για φαλαινοθηρία συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 19^ου αιώνα, την περίοδο δηλαδή που η οικογένεια Folger άρχισε να σχεδιάζει την Εταιρεία καφέ Folger’s Coffee Mill Company. Οι Folger μετέφεραν τελικά τις δραστηριότητές τους στα Δυτικά, στην California, γιατί ήθελαν να αποφύγουν τα προβλήματα που έβλεπαν να περικυκλώνουν την Μασαχουσέτη και τον επικείμενο πόλεμο της Ανεξαρτησίας…

Ορίστε, λοιπόν, πώς η εικόνα μιας αρχαίας θεότητας του Νερού συνδέεται με τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης, το θρησκευτικομυστικιστικό κίνημα του Κουακερισμού (η  εκστατική συμπεριφορά των πιστών του οποίου που θυμίζει λιγάκι τις «θεϊκές καταλήψεις» των προχριστιανικών πρακτικών που επιβιώνουν ακόμα στις Δυτικές Ινδίες,) και το λογότυπο μιας πολυεθνικής εταιρίας που έχει εξελιχθεί σε σύμβολο του Αμερικανικού τρόπου ζωής.

Κάποιος πιο ευφάνταστος ή τολμηρός αναγνώστης θα μπορούσε να κάνει και ορισμένους ακόμα πιο ενδιαφέροντες συσχετισμούς, αν προσέθετε στην όλη εικόνα στοιχεία της Μυθολογίας Κθούλου που επινόησε ο Αμερικανός συγγραφέας και αρχιερέας της τέχνης του Φανταστικού Χ.Φ. Λάβκραφτ ο οποίος  επίσης έζησε στην περιοχή της Νέας Αγγλίας και μελέτησε ενδελεχώς τις παραδόσεις της.

Αλλά φαντάζομαι ότι αυτό αποτελεί υλικό για ένα επιπρόσθετο άρθρο…

ΚΑΤΑΡΧΑΣ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αναγνώστες για το ενδιαφέρον τους πάνω στις προσωπικές μου έρευνες. Ασχολούμαι μ’ αυτό το θέμα περισσότερο από 30 χρόνια, και μαθαίνω πάντα κάτι καινούργιο με κάθε νέα έρευνα που διεξάγω.

Λίγα πράγματα για μένα: Είμαι ένας ανεξάρτητος ερευνητής που ασχολείται με τα ΑΤΙΑ και το παραφυσικό πεδίο γενικότερα, και ζω στο Κολοράντο. Διαχειρίζομαι την ιστοσελίδα UFOnet.com και είμαι αναπληρωτής δ/ντης Ερευνών της MUFON International σχετικά με τους ακρωτηριασμούς ζώων. Έχω περισσότερα από 30 χρόνια έρευνας και εμπειρίας πάνω στον τομέα αυτό, και εξειδικεύομαι στις έρευνες σχετικά με τους ακρωτηριασμούς ζώων, τις θεάσεις ΑΤΙΑ, τον Μεγαλοπόδαρο, το περιστατικό σχετικά με το Ρόσγουελλ το 1947, καθώς και με άλλες υποθέσεις που αφορούν το παραφυσικό πεδίο. Σήμερα, είμαι αυτοαπασχολούμενος, και δραστηριοποιούμαι ως Σύμβουλος Μηχανικών Σχεδίασης για εταιρίες ημιαγωγών υψηλής τεχνολογίας στις ΗΠΑ.

Γιατί διαχειρίζομαι μια ιστοσελίδα η οποία ονομάζεται “UFOnut.com”; (σημείωση: στα αγγλικά, η λέξη nut εκτός καρύδι, σημαίνει και «τρελός» – «κάποιος που το έχει χάσει»). Επειδή, πριν χρόνια, όταν ξεκινούσαν οι περιπέτειες και οι αναζητήσεις σχετικά με το θέμα των ΑΤΙΑ, κάποιοι θεωρούσαν πως είμαι τρελός, πως το ‘χω χάσει σχετικά με όλα αυτά… Κι αντί να τους κάνω τη χάρη και να θυμώσω, σκέφτηκα να πατσίσω. Έτσι, γεννήθηκε το UFOnut.com (Unconventional Flying Objects Nonhuman Unidentifiable Technologies) (=Αντισυμβατικά Ιπτάμενα Αντικείμενα, Εξωανθρώπινες Μη Προσδιορίσιμες Τεχνολογίες).

http://www.ufonut.com/webisodes/

1. Κύριε Ζουκόφσκι, επειδή στην Ελλάδα δεν έχουν όλοι πρόσβαση στη συνδρομητική τηλεόραση, κάποιοι παρακολούθησαν ένα ντοκυμαντέρ στο Discovery Channel σχετικά με τους ακρωτηριασμούς βοοειδών καθώς και τη θεωρία σας που παρουσιαζόταν μέσω αυτού, σχετικά με τον 37ο Παράλληλο. Τι ήταν αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον των παραγωγών του ντοκυμαντέρ και θέλησαν να ασχοληθούν μ’ αυτό το θέμα;
2. Μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, κι ενώ πολλοί ερευνητές ασχολούνται με τους ακρωτηριασμούς των βοοειδών, δεν είχαν παρατηρήσει τη γεωγραφική συχνότητα που συμβαίνουν τα περιστατικά, ενώ θα έπρεπε. Τι σας έκανε να παρατηρήσετε ότι, στην πλειοψηφία τους, αυτά τα περιστατικά ανακαλύφθηκαν σε μέρη που βρίσκονται στον 37ο Παράλληλο;

Θα σας απαντήσω συνδυάζοντας την πρώτη ερώτηση με τη δεύτερη. Η θεωρία του 37ου Παράλληλου δεν είναι καινούρια – πολλοί ερευνητές έχουν παρατηρήσει ενδιαφέρουσες παραδοξότητες να συμβαίνουν κατά μήκος αυτής της ζώνης. Για μένα, ξεκίνησε εδώ και πολύ καιρό, με την πρώτη μου έρευνα. Έψαχνα για κάτι μοναδικό. Όπως σε οποιαδήποτε έρευνά μου, ψάχνω για μοτίβα ή κοινά σημεία μεταξύ όλων αυτών. Όχι μόνο σχετικά με τους ακρωτηριασμούς ζώων αλλά και σχετικά με ό,τι αφορά τα ΑΤΙΑ. Το 2011, κι ενώ εργαζόμουν πάνω στη διάλεξη που θα έδινα στο Midwest UFO Conference, άρχισα να παρατηρώ σημαντικές ομοιότητες όχι μόνο στις δικές μου έρευνες περί ακρωτηριασμού, αλλά και σε άλλες. Στη συνέχεια, όταν ένας σεισμός μεγέθους 5,3 ρίχτερ έπληξε τη νοτιοανατολική γωνιά του Κολοράντο όπου είχαν παρατηρηθεί ακρωτηριασμοί ζώων κατά το παρελθόν, και 15 ώρες αργότερα, ένας άλλος σεισμός έπληξε την Κεντρική Βιρτζίνια, κατά μήκος της Ανατολικής Ακτής, όπου είχαν παρατηρηθεί θεάσεις ΑΤΙΑ, ε… αυτό μου φάνηκε ως κάτι παραπάνω από σύμπτωση. Έπειτα από εκτενέστερη έρευνα, διαπίστωσα πως και οι δύο σεισμοί μοιράζονταν το ίδιο γεωγραφικό πλάτος καθώς και το γεγονός πως και οι δύο έδρασαν σε βάθος λιγότερο από 6,5 χιλιόμετρα. Οι επιφανειακοί σεισμοί, λαμβάνουν χώρα σε 0-70 χλμ. βάθος, και συνήθως όχι στα 6,5 χλμ. Συνεπώς, τι έτρεχε εδώ; Σεισμοί που σχετίζονται με γεωτρήσεις για άντληση πετρελαίου από σχιστολιθικά πετρώματα, ή σεισμοί που οφείλονται σε υπόγειες εξορύξεις για τη δημιουργία υπόγειων βάσεων; Τι γίνεται;

Ξεκίνησα να ψάχνω σχετικά με εκδηλώσεις φαινομένων και εμφανίσεις όσον αφορά τα ΑΤΙΑ, υποθέσεις ακρωτηριασμών ζώων, υπόγειες βάσεις, καταφύγια, πνευματικούς τόπους δύναμης όπως τους θεωρούν οι ιθαγενείς της Αμερικής κατά μήκους του 37ου. Άρχισα να βλέπω ένα μοτίβο ανάμεσα σε όλα αυτά.

Η θεωρία μου σχετικά με τον 37ο Παράλληλο, δεν ισχυρίζεται πως όλα αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν κατά μήκος αυτής της νοητής γραμμής, αλλά πως είναι σαν μια «παραφυσική λεωφόρος». Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπάρχουν πολλές εθνικές οδοί σε μια χώρα, αλλά μια-δύο είναι αυτές που χρησιμοποιούνται περισσότερο. Κατά τη γνώμη μου, ο 37ος Παράλληλος, είναι σαν να περιλαμβάνει την κεντρική λωρίδα μιας λεωφόρου με τα δεξιά και αριστερά όριά της να προεξέχουν λίγο από τον 36ο και 38ο παράλληλο, όπως ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος μετά διοδίων, με εισόδους και εξόδους. Μήπως υπάρχουν υπόγειες είσοδοι που χρησιμοποιούν τα ΑΤΙΑ για να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά, κατά μήκος αυτού του νοητού αυτοκινητόδρομου; Γνωρίζουμε ότι βρίσκονται εδώ αλλά που πηγαίνουν όταν εξαφανίζονται; Ίσως εισέρχονται κάπου υπόγεια και δεν επιστρέφουν στο διάστημα. Οι ιθαγενείς της Αμερικής κάνουν λόγο, εδώ και αιώνες, για πλάσματα τα οποία εξέρχονται από το έδαφος, και ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να δίνουμε κάποια βάση στα λεγόμενά τους.

Το 2013, στην εκπομπή «The Unexplained Files» του Science Channel έκανα μια πολύ σύντομη παρουσίαση της θεωρίας μου. Όταν εγκρίθηκε από το κανάλι και δεύτερη σεζόν για την εκπομπή, οι παραγωγοί μου ζήτησαν περισσότερες πληροφορίες. Όταν απέρριψα την πρότασή τους, λέγοντας πως τα στοιχεία μου βασίζονται σε πραγματικές έρευνες, τόπους, γεγονότα και γεωγραφικές συντεταγμένες, αποφάσισαν να μου δώσουν το χρόνο ενός ωριαίου επεισοδίου για να δουν τη θεωρία μου. Το επεισόδιο αυτό ονομάζεται «Η Παραφυσική Λεωφόρος της Αμερικής» και μεταδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014. Κατείχε την πρώτη θέση θεαματικότητας για μερικές εβδομάδες και εν συνεχεία παρέμεινε στη δεύτερη θέση.

Χωρίς να το γνωρίζω, ένας αμερικανός παραγωγός ταινιών εν ονόματι Beau Flynn, στον οποίο ανήκει η εταιρία Beau Flynn Picture Company, λίγο έξω από το δυτικό Χόλλυγουντ, είδε το επεισόδιο και καταγοητεύτηκε. Ξεκίνησε να διαβάζει για τις έρευνές μου από τα μπλογκς και την ιστοσελίδα μου, και άρχισε να ενδιαφέρεται ακόμη περισσότερο. Η εταιρία παραγωγής του επικοινώνησε μαζί μου καθώς και με τον πολυγραφότατο συγγραφέα Ben Mezrich –σύμφωνα με τους New York Times- ώστε να γράψει ένα σύντομο σενάριο βασισμένο στις έρευνές μου με σκοπό να γίνει ταινία. Το προτεινόμενο σενάριο, πάρθηκε από το New Line Cinema που ανήκει στην εταιρία WARNER BROS. O Ben Mezrich, γοητεύτηκε εξίσου, και σκέφθηκε να χρησιμοποιήσει τις ικανότητές του γράφοντας, εκτός του σεναρίου, ένα ολόκληρο βιβλίο σχετικά μ’ εμένα και τις περιπέτειές μου. Το βιβλίο ονομάζεται «Ο 37oς Παράλληλος», και θα κυκλοφορήσει στις 6 Σεπτεμβρίου του 2016 από τον εκδοτικό οίκο «Simon & Schuster». Το κινηματογραφικό στούντιο προχωρά με το δικό του έργο, που τώρα θα βασίζεται στο βιβλίο (https://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/150113552X?tag=simonsayscom).

3. Ανθρώπους που παρατηρούν τέτοια αξιόλογα περιστατικά, συνήθως τους επισκέπτονται κάποιες ομάδες ανθρώπων, όπως αυτή των «Ανδρών με τα Μαύρα», (MIB=Men in Black) όπως αποκαλούνται. Έχετε βιώσει κάτι αντίστοιχο;

Δεν έχω δει τους «Άνδρες με τα Μαύρα», όμως έχω νιώσει, κατά καιρούς, να με παρακολουθούν κάποιοι Ομοσπονδιακοί πράκτορες. Κανα-δυό φορές έχω δεχτεί τηλεφωνήματα, στα οποία καλούμαι να απαντήσω σε κάποιες συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με κάποιες έρευνές μου, και πολύ ευχαρίστως, δίνω την πληροφορία που ψάχνουν. Διεξάγοντας τις έρευνές μου, όταν μου ζητηθεί να τους βοηθήσω σε κάτι, δεν έχω κανένα πρόβλημα να δώσω κάποια πληροφορία καθώς και αυτοί διεξάγουν τις δικές τους. Ποτέ δεν έχουν προσπαθήσει να με σταματήσουν, μα ούτε κι εγώ χώνομαι στα δικά τους χωράφια. Μου αρέσει να παίζω έντιμα και να συνεργάζομαι.

4. Το φαινόμενο των ακρωτηριασμών βοοειδών είναι παγκόσμιο. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ένας απ’ αυτούς τους λόγους, είναι η ανάμειξης της Κυβέρνησής σας, για την διεξαγωγή πειραμάτων. Τα προγράμματα MK-Ultra και Artichoke είναι ευρέως γνωστά για τον πειραματισμό σε ανύποπτους πολίτες κάτω από τις εντολές Μυστικών Υπηρεσιών. Ποιος είναι ο ρόλος της Κυβέρνησης σ’ αυτό, όταν δεν υπάρχουν περιστατικά ακρωτηριασμών ανθρώπων; Και αν, όντως, πειραματίζονται σε ζώα, δεν θα το έκαναν σε δικά τους μέρη, χωρίς να χρειάζεται να αφήνουν σημάδια, αντί να παίρνουν κρυφά κάποια ζώα από αγροκτήματα και έπειτα να επιστρέφουν τα κουφάρια τους πίσω;

Είμαι, μάλλον, από τους λίγους ερευνητές που πιστεύουν πως η Κυβέρνησή μου δεν ευθύνεται γι’ αυτούς τους ακρωτηριασμούς, και ο λόγος είναι ο εξής: Δεν έχει υπάρξει ανθρώπινο περιστατικό ανάμεσα στα συμβάντα. Από το 1967, όταν η πρώτη περίπτωση ακρωτηριασμού ζώου αναφέρθηκε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, σχετικά με ένα άλογο που το έλεγαν Σνίππυ (βασικά το πραγματικό του όνομα ήταν Lady), είκοσι χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αλαμόσα στο Κολοράντο, έχουν υπάρξει κατ’ εκτίμηση γύρω στις δέκα χιλιάδες περιπτώσεις ακρωτηριασμών στις ΗΠΑ. Σ’ αυτές τις δέκα χιλιάδες περιπτώσεις που έχουν διερευνηθεί από διάφορες υπηρεσίες, δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής κάποιο ανθρώπινο περιστατικό. Οι υπηρεσίες αυτές, παρόλο που δεν έχουν στοιχεία, αποδίδουν τη θανάτωση των ζώων σε ανθρώπινο χέρι, χαρακτηρίζοντας τους ακρωτηριασμούς ως βαναυσότητες. Από το 1967 κανένας άνθρωπος όμως δεν έχει συλληφθεί, δικαστεί και καταδικαστεί για όλα τα παραπάνω περιστατικά. Τα συμβάντα αυτά ανήκουν, υπόψη, στα μεγαλύτερα και παλαιότερα περιστατικά ωμής βίας απέναντι σε ζώα στην ιστορία της Αμερικής.

Σε μερικές περιπτώσεις, εμπλέκονται επίσης, ελικόπτερα χωρίς διακριτικά, που πετούν πάνω από περιοχή όπου που έχει συμβεί ένα περιστατικό ακρωτηριασμού. Όχι, δεν πιστεύω πως ψάχνουν το επόμενο «θύμα» τους, απλά διεξάγουν τις δικές τους έρευνες. Δεν ξέρω ποιοι είναι και μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάποια μεταξύ μας αλληλεπίδραση. Αν κάποια στιγμή χρειαστούν τη βοήθειά μου, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να τη ζητήσουν. Πολλές υπηρεσίες άλλωστε έχουν ζητήσει τη βοήθειά μου σχετικά με τις υποθέσεις τους, και κάνω πάντα ό,τι μπορώ για να βοηθήσω.

Σε κάθε υπόθεση ακρωτηριασμού που έχω ερευνήσει, το ζώο έχει απαχθεί από μια Α΄ τοποθεσία, έχει μεταφερθεί σε μια Β΄ τοποθεσία, εκεί δηλαδή που έγινε ο ακρωτηριασμός, και έχει επιστραφεί σε μια Γ΄ τοποθεσία, η οποία είναι πλησίον της Α΄. Σε κάθε περίπτωση, έχουν παρατηρηθεί ελαφρώς διαφορετικές τομές, όμως όλες έχουν το ίδιο κοινό στοιχείο: Την αποστράγγιση του αίματος.

Α, και όσον αφορά τους ανθρώπινους ακρωτηριασμούς έχουν υπάρξει κάνα δύο. Το πρόβλημα όμως της διερεύνησης τέτοιων υποθέσεων είναι μεγάλο, καθώς θεωρούνται ανεξιχνίαστες δολοφονίες και είναι πολύ δύσκολο να αναμειχθεί κανείς λόγω των νόμων και τα δικαιώματα που καλύπτουν την οικογένεια και την ιδιωτικότητα.

Οι περιπτώσεις των ακρωτηριασμών ζώων, συγκαταλέγονται στις έρευνές μου με το μεγαλύτερο βαθμό επικινδυνότητας. Εκεί, έχουμε πραγματικά στοιχεία που αποτελούνται από ένα νεκρό ζώο. Ποιος το σκότωσε; Πώς πέθανε; Και, άραγε, μπορεί η αιτία θανάτου του να επηρεάσει τους ερευνητές; Τι θα γίνει αν βγάλω λάθος πόρισμα σχετικά με μια περίπτωση ακρωτηριασμού, και στην πραγματικότητα το ζώο πέθανε λόγω κάποιου ιού; Θα μπορούσα να έχω μολυνθεί κι εγώ ο ίδιος, και εν συνεχεία να μολύνω και την οικογένειά μου. Δεν μπορεί ο καθένας να διεξάγει αυτές τις έρευνες. Χρειάζεται αρκετό ψάξιμο, εμπειρία και πολλή μεγάλη προσοχή!

5. Πολλοί ερευνητές σχετικά με τα ΑΤΙΑ και το παραφυσικό, γενικότερα, έχουν ξεκινήσει αυτές τις έρευνες έπειτα από κάποιες προσωπικές εμπειρίες. Έχετε δει ή βιώσει κάποιο περίεργο περιστατικό, όχι αποκλειστικά σχετικά με ακρωτηριασμούς αλλά σε ευρύτερο πλαίσιο;

Πολύ καλή ερώτηση. Έχω δει κάποιες φωτεινές σφαίρες και ένα πλοίο, το οποίο όμως πιστεύω πως ανήκει σε μας και είναι κάποιο πειραματικό μοντέλο. Θα ήθελα να μοιραστώ μία από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες μου, όμως δυστυχώς δεν μπορώ να το συζητήσω καθώς με δεσμεύουν τα συμβόλαια σχετικά με το βιβλίο και την ταινία. Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι πως πρόκειται για μία εξαιρετική εμπειρία, την οποία όμως θα μπορέσετε να διαβάσετε στο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει. Και ίσως, έως να κυκλοφορήσει, δεν αποκλείεται να βιώσω και κάτι ακόμα, όμως κανείς δεν ξέρει. Όλα αυτά τα πράγματα είναι τελείως απρόβλεπτα.

6. Πώς αντιδρούν άλλοι ερευνητές σχετικά με τη θεωρία σας για τον 37ο Παράλληλο; Την καλωσορίζουν ή έχουν αντιρρήσεις και ενστάσεις πάνω σ’ αυτή;

Πραγματικά, δεν είχα κανένα αρνητικό σχόλιο από τους συναδέλφους μου, γι’ αυτή τη θεωρία μου. Ο ίδιος, προσωπικά, έχω πάρει συνέντευξη από τον John Lear (Dulce Papers/Majestic 12) καθώς και από τον ερευνητή John Rhodes (Dulce Base) οι οποίοι συμφωνούσαν μαζί μου, όπως και από διάφορους άλλους ερευνητές που βλέπουν, όπως κι εγώ, ένα συγκεκριμένο μοτίβο (pattern). Έχω δεχθεί εκατοντάδες e-mails από τηλεθεατές που είδαν το συγκεκριμένο επεισόδιο στο Discovery Channel, και που συμφωνούν μαζί μου, βασισμένοι σε προσωπικές τους θεάσεις.

7. Ο 37ος Παράλληλος, διαπερνά και μια ευρεία περιοχή της Ελλάδας, κι αυτός ήταν ίσως ο κυριότερος λόγος που θέλαμε αυτή την συνέντευξη από σας. Οι ερευνητές εδώ, δεν έχουν καταγράψει κάποιο παρόμοιο περιστατικό. Έχετε αναφορές από άλλους ερευνητές σχετικά με ακρωτηριασμούς ζώων στην Ελλάδα, και ποια είναι η συχνότητα του φαινομένου αυτού;

Αυτό που μου αρέσει πολύ σχετικά με την Ελλάδα και το συσχετισμό της με τον 37ο Παράλληλο, είναι η Αθήνα. Μία από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, και μνημεία όπως της Αθηνάς Νίκης και του Ολυμπίου Διός, βρίσκονται στον 37ο Παράλληλο. Η Αθήνα, είναι το σπλάχνο της σύγχρονης κοινωνίας, οπότε γιατί στον 37ο; Σύμπτωση; Πολύ πιθανό, όμως στον 37ο Παράλληλο βρίσκεται επίσης και ένα από τα παλαιότερα μνημεία στον κόσμο, το Gobekli Tepe, στην Τουρκία.

Άραγε, οι πρώτοι οργανωμένοι πολιτισμοί ταξίδεψαν από τα ανατολικά στα δυτικά ή το αντίστροφο σχετικά με αυτές τις τοποθεσίες; Και με τι προορισμό; Η ξακουστή Ατλαντίδα, να βρισκόταν ανατολικά ή δυτικά της Αθήνας, στον 37ο Παράλληλο; Μια θεωρία λέει πως ήταν κοντά στο Κάδιθ της Ισπανίας, με γεωγραφικό πλάτος 36.536123, -6.285938. Ίσως, κατά τη δημιουργία των σύγχρονων κοινωνιών μας, νοήμονα όντα από άλλους πλανήτες να κατέγραφαν αυτές τις κινήσεις μας, και να είχαν εγκαταστήσει μια «Παραφυσική Λεωφόρο». Είναι απλά μια σκέψη…

Ο αριθμός 37 παρουσιάζει μια μοναδικότητα. Αν πολλαπλασιαστεί με τον εαυτό του, το αποτέλεσμα είναι 1369. Κάτι πολύ ενδιαφέρον για τον αριθμό 37 είναι το εξής: ο αριθμός διαιρούμενος από το άθροισμα ισούται πάντα με 37:

(111) 1+1+1 = ( 3 ) à 111/3 = 37

(222) 2+2+2 = ( 6 ) à 222/6 = 37

(333) 3+3+3 = ( 9 ) à 333/9 = 37

(444) 4+4+4 = (12) à 444/12 = 37

(555) 5+5+5 = (15) à 555/15 = 37

(666) 6+6+6 = (18) à 666/18 = 37

(777) 7+7+7 = (21) à 777/21 = 37

(888) 8+8+8 = (24) à 888/24 = 37

(999) 9+9+9 = (27) à 999/27 = 37

Ίσως υπάρχει κάποια αρχαία θεωρία σχετικά με τον αριθμό 37 την οποία αγνοούμε μέχρι στιγμής…

8. Πείτε μας λίγα λόγια για την ομάδα σας, και τι ερευνάτε αυτή την περίοδο…

Η UFOnut αποτελείται από εμένα, την αδελφή μου Debbie Ziegelmeyer , η οποία έχει τριάντα χρόνια ερευνητικής εμπειρίας στο Μισούρι, τον Matt Morgan από το Κολοράντο, σκηνοθέτη και ιδιοκτήτη της εταιρίας Post Interactive και την Trina Bivens, συνιδιοκτήτρια και παραγωγό της εταιρίας Post Interactive. Ο Matt και η Trina, είναι υπεύθυνοι για τα επαγγελματικά ψηφιακά βίντεο που αναρτώνται στο UFOnut.com σχετικά με τις έρευνές μου, και ειδικεύονται και οι ίδιοι ως ερευνητές.

Όσον αφορά την επόμενη έρευνά μου; Οι έρευνες, είναι όπως οι φωτιές των σπιτιών για τους πυροσβέστες. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πού θα ξεσπάσει κάποια. Προς το παρόν, οργανώνω μια έρευνα για να μιλήσω από κοντά με αυτόπτες μάρτυρες που είδαν κάποιες σφαίρες φωτός και σκοπεύω να κατευθυνθώ προς την Κοιλάδα του Saint Louis για κάποιες επιπλέον έρευνες.

Σχετικά με τις φωτεινές σφαίρες, μου αρέσει να τις κατηγοριοποιώ ως εξής: Orbs και Probes (φωτεινές σφαίρες – κηλίδες και συσκευές ή όργανα ανίχνευσης). Τα Orbs, τα συναντά κανείς κυρίως σε έρευνες που έχουν να κάνουν με στοιχειώματα και τα Probes σχετικά με τις θεάσεις ΑΤΙΑ. Τα orbs τα αναγάγουν σε κάτι πνευματικό, τα Probes σε κάτι μηχανικό. Και τα δύο απελευθερώνουν κάποια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας η οποία μπορεί να διαβαστεί από ένα μετρητή EMF (ηλεκτρομαγνητικών πεδίων). Δεν έχω εντοπίσει ή καταγράψει ως στιγμής κάποιο ίχνος ραδιενεργού ακτινοβολίας στις έρευνές μου σχετικά με τα Probes, αλλά κανείς οφείλει να είναι προσεκτικός.

Η ομάδα μου κι εγώ, σχεδιάζουμε επίσης ένα ταξίδι στο Ρόσγουελ, στο Νέο Μεξικό, μέσα στον Ιούλιο για να διεξάγουμε κάποιες επιπλέον έρευνες σχετικά με το περιστατικό του 1947. Εκτός αυτών, περιμένουμε υπομονετικά για το πού και πότε θα ξεσπάσει η φωτιά, που λέγαμε.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Chuck Zukowski
UFO/Paranormal Field Investigator
UFOnut.com Colorado, USA

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νο12 του περιοδικού Nimbus, των εκδόσεων Locus-7 & Άλλωστε

Ο δημοσιογράφος Paul Raffaele:
Ο «John Frum σας υποσχέθηκε μεγάλα φορτία πριν από 60 χρόνια και βάλε,
αλλά κανένα φορτίο δεν έχει εμφανιστεί από τότε.
Γιατί εξακολουθείτε να πιστεύετε σε αυτόν;»

Ο φύλαρχος Isaac Wan:
“Εσείς οι Χριστιανοί περιμένετε εδώ και 2.000 χρόνια τον Ιησού
να επιστρέψει στη Γη και ακόμα δεν έχετε εγκαταλείψει τις ελπίδες σας!»

Ο παραπάνω διάλογος είναι πραγματικός. Έλαβε χώρα το 2006 σε κάποιο χωριό της Μελανησίας. Εκεί πέρα, καταμεσής του Ειρηνικού Ωκεανού, εξακολουθούν να επιβιώνουν τεχνολογικά πρωτόγονες φυλές που ασπάζονται μια αλλόκοτη θρησκεία η οποία γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε ως εξής: Όταν στρατιωτικές περίπολοι της Αυστραλιανής κυβέρνησης εισχώρησαν στα απόμακρα και απομονωμένα κεντρικά υψίπεδα της Νέας Γουινέας το 1946, έκαναν μια πολύ παράξενη ανακάλυψη: Εντόπισαν πρωτόγονες φυλές ιθαγενών που το τεχνολογικό τους επίπεδο βρίσκονταν στο νεολιθικό στάδιο. Η αλληλεπίδραση τους με τους λευκούς επισκέπτες είχε ορισμένες πολύ παράδοξες παρενέργειες. Οι ιθαγενείς κυριεύτηκαν από θρησκευτική υστερία που τους εξωθούσε στο να σφάζουν τα οικόσιτα γουρούνια τους, τα οποία εκτός από πηγή διατροφής αποτελούσαν και σύμβολα κοινωνικού status, να μαζεύουν προμήθειες, τρόφιμα και ξύλα και να δηλώνουν πεπεισμένοι ότι το τέλος του κόσμου βρισκόταν πολύ κοντά. Σύμφωνα με τα όσα είπαν στους κατάπληκτους Αυστραλούς, η άφιξή τους, «η άφιξη των λευκών ανθρώπων» ήταν σημάδι ότι «ερχόταν το τέλος των καιρών.» Πίστευαν δε ότι μετά από τρεις μέρες σκοταδιού «Μεγάλα γουρούνια» θα εμφανίζονταν από τον ουρανό για να τους ταΐσουν ενώ μια μεσσιανική φιγούρα, κάποιος  John Frum, θα επέστρεφε από τα σύννεφα για να τους δωρίσει ένα σωρό αγαθά και να εγκαθιδρύσει τον παράδεισο πάνω στο Γη.  Ύστερα, το γήρας, η αρρώστια και ο θάνατος θα ήταν απλά οι άσχημες αναμνήσεις ενός σκοτεινού παρελθόντος, η τροφή θα φύτρωνε άφθονη και χωρίς καμία ανάγκη καλλιέργειας ενώ πολλοί πίστευαν ότι μετά το μεγάλο γεγονός, οι σκουρόχρωμες επιδερμίδες τους θα γίνονταν λευκές.

Οι λευκοί επισκέπτες εκείνων των απομονωμένων φυλών έκαναν κάποιες ακόμα πιο παράδοξες ανακαλύψεις. Οι Ιθαγενείς κάτοικοι της Νέας Γουινέας αλλά και πολλών περιοχών της Μελανησίας είχαν αναπτύξει μια θρησκεία που είχε τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Κατασκεύαζαν ψεύτικες κεραίες από μπαμπού και σκοινί προκειμένου να λάβουν σήματα από τον ουρανό που θα τους προειδοποιούσαν για το επερχόμενο τέλος του κόσμου και την άφιξη μιας νέας χρυσής εποχής. Έφτιαχναν λεπτομερέστατα ομοιώματα αεροπλάνων σε φυσικό μέγεθος από ψάθα, καλάμια, και σφιχτοπλεγμένες κληματίδες, κατασκεύαζαν αυτοσχέδιους αεροδιαδρόμους, οι ιερείς τους φορούσαν ψεύτικα ακουστικά από φλοιούς ανανά και καρύδας και ολόκληρες φυλές οργάνωναν εντυπωσιακές παρελάσεις σε στρατιωτικό σχηματισμό, φορώντας ρούχα που μιμούνταν τις στολές των Βρετανών και των Αμερικανών στρατιωτών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κουβαλώντας στους ώμους τους ακριβέστατα ομοιώματα τουφεκιών φτιαγμένα από λαξευμένα ξύλα. Οι πιστοί κάθονταν γύρω από τραπέζια με λουλούδια, ντυμένοι με αντίγραφα ευρωπαϊκών ρούχων  περιμένοντας να υλοποιηθεί κάποιο «ιερό» αεροπλάνο που θα τους πρόσφερε το πολύτιμο φορτίο του δηλαδή πουκάμισα, καπνό, ποτά, τσιγάρα ρούχα τροφή και φάρμακα. Άλλοι φορούσαν μαγικά κομμάτια χαρτιού με λατινόμορφα ορνιθοσκαλίσματα και περιμένανε να έρθουν μαγικά φορτία από τον “Rusefel” (δηλαδή τον Roosevelt), τον φιλικό βασιλιά της μαγικής χώρας της Αμερικής. Πολλοί δε είχαν απαρνηθεί τις προπατορικές λατρείες τους και κατέστρεφαν αρχαία ξόανα και αγάλματα ή τα εξέθεταν στο βλέμμα αμύητων νέων και γυναικών, ενώ παλιά πίστευαν ότι μια τέτοια πράξη σήμαινε σίγουρο θάνατο. Επίσης, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατά τη διάρκεια των εντυπωσιακών εκείνων τελετών περιέρχονταν σε μια κατάσταση θρησκευτικής έκστασης κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσίαζαν φαινόμενα «πολυγλωσσίας» μιλούσαν δηλαδή  σε «άγνωστες γλώσσες.»

Πώς γεννήθηκαν όμως οι παράξενες εκείνες λατρείες;

Όπως διαπίστωσαν οι ανθρωπολόγοι που μελέτησαν το όλο φαινόμενο, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι σύμμαχοι είχαν στήσει προσωρινές πολεμικές βάσεις στα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Αποτέλεσμα αυτής της πράξης τους ήταν να φέρουν σε επαφή τους απομονωμένους πληθυσμούς της περιοχής με τον τεχνολογικά πολύ πιο ανεπτυγμένο τεχνολογικό πολιτισμό της Δύσης ο οποίος τους πρόσφερε για λίγο καιρό μια πληθώρα θαυμαστών βιομηχανικών αγαθών, η αλλιώς «ιερών φορτίων» που έρχονταν με τα αεροπλάνα τους. Οι ιθαγενείς πρόσεξαν ότι πολλοί από τους ανοιχτόχρωμους νεοφερμένους εκτελούσαν ανεξήγητες τελετουργίες όπως παρελάσεις με όπλα στους ώμους, σε στρατιωτικό σχηματισμό, φορώντας ιδιαίτερα ρούχα. Αφού έφυγαν οι δυτικοί, μετά το τέλος του πολέμου, η πηγή εκείνων των αγαθών, δηλαδή τα πολύτιμα φορτία από τον ουρανό, στέρεψε, και οι ντόπιοι απομονώθηκαν για μια ακόμα φορά. Ωστόσο, επειδή επιθυμούσαν πολύ να ξαναλάβουν αυτά τα υπέροχα δώρα, απέρριψαν τον πολιτισμό των προγόνων τους και ανέπτυξαν καινούργιες θρησκείες που μιμούνταν τις παράξενες και ανεξήγητες πράξεις των λευκών ξένων.

Σύμφωνα δε με τα στοιχεία των ανθρωπολόγων, αυτές οι λατρείες γεννήθηκαν ανεξάρτητα η μια μετά την άλλη σε διάφορα σημεία της Μελανησίας, ως παράλληλες  αντιδράσεις στις  τεράστιες πολιτιστικές και κοινωνικές πιέσεις που αντιμετώπισαν οι κάτοικοί τους  ύστερα από την επαφή τους με τον πολιτισμό της Δύσης. Η αντοχή τους αποδείχτηκε αξιοσημείωτη και πολύ ανθεκτική στο πέρασμα του χρόνου. Βασίστηκαν σε μια κυκλική λογική αυτοεπιβεβαίωσης που εξακολουθεί να επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας: Εφόσον τα μαγικά αεροπλάνα δεν εμφανίζονται σημαίνει ότι κάποιο λάθος γίνεται στις τελετουργίες ή ότι η πίστη αυτών που τις εφαρμόζουν δεν είναι τόσο ισχυρή όσο θα έπρεπε. Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που η απογοήτευση απειλεί την επιβίωσή τους, καινούργιες πιο ριζοσπαστικές ομάδες, αιρέσεις δηλαδή, κάνουν την εμφάνισή τους βασισμένες σε πιο «αγνές» μορφές λατρείας. Φαίνεται ότι οι εν λόγω θρησκείες δεν πρόκειται να πεθάνουν εφόσον το κοινωνικό περιβάλλον που τις τροφοδοτεί δεν αλλάζει.

Μια συγκαταβατική αντιμετώπιση του παραπάνω φαινομένου θα ήταν πολύ στενόμυαλη εκ μέρους μας και θα μας στερούσε τη δυνατότητα να εξάγουμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα ως προς το πώς λειτουργεί σε συλλογικό επίπεδο η ανθρώπινης σκέψη. Εξάλλου, αν και το τεχνολογικό επίπεδο εκείνων των ιθαγενών βρίσκονταν σε νεολιθικό στάδιο, ο δείκτης νοημοσύνης τους ήταν υψηλότατος. Είχαν αναπτύξει πολύπλοκους πολιτισμούς, γνώριζαν πολύ καλά πώς να  καλλιεργούν τη Γη, διατηρούσαν περίπλοκες κοινωνικές δομές, ασπάζονταν περίτεχνα θρησκευτικά συστήματα και οργάνωναν εντυπωσιακές τελετές. Ωστόσο αποδείχτηκαν εντελώς απροετοίμαστοι στο να διαχειριστούν το σοκ της συνάντησής τους με έναν λαό τόσο πολύ διαφορετικό από αυτούς και τόσο πολύ πιο ανεπτυγμένο τεχνολογικά.

Το παραπάνω πολιτιστικό φαινόμενο δεν παρουσιάζεται μονάχα σε εκείνη την περιοχή του κόσμου. Ακόμα και στους κόλπους του τεχνολογικά ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου υπάρχουν επίσημα αναγνωρισμένα θρησκευτικά συστήματα που βασίζουν την ύπαρξη τους σε ένα υποτιθέμενο «τέλος των καιρών» που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πότε θα συμβεί και επομένως οι πιστοί τους πρέπει να είναι εσαεί έτοιμοι για να το αντιμετωπίσουν. Σε τακτά χρονικά διαστήματα δε, υστερίες «αποκαλυπτικού» χαρακτήρα διατρέχουν και τον δικό μας πολιτισμό. Θυμηθείτε για παράδειγμα την ανησυχία που είχε προκαλέσει η έλευση του έτους 1999 του 2012 ή τις παράξενες αιρέσεις που εμφανίζονται κάθε λίγο και λιγάκι και οδηγούν συχνά τα μέλη τους σε πράξεις τελετουργικής αυτοκτονίας.

Ωστόσο, η ιδιαιτερότητα των λατρειών της Μελανησίας έγκειται στο ότι η γέννησή τους προκλήθηκε από τη βραχύβια επαφή τους με έναν πολύ πιο ανεπτυγμένο τεχνολογικά πολιτισμό που τους σημάδεψε διαχρονικά. Αυτή η διαπίστωση γεννάει ορισμένες πολύ ανησυχαστικές υποψίες όσον αφορά την προέλευση των δικών μας θρησκευτικών πεποιθήσεων. Για παράδειγμα, το πανανθρώπινο μυθολογικό μοτίβο για θεούς που κατέβηκαν από τον ουρανό, εκπολίτισαν μια πρωτόγονη ανθρωπότητα και υποσχέθηκαν ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουν, πόσο κοινό ακούγεται με την περίπτωση εκείνων των ιθαγενών; Εξάλλου, δεν ήταν ο φημισμένος Βρετανός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας Arthur C Clarke που είχε ισχυριστεί ότι οποιαδήποτε ανεπτυγμένη τεχνολογία δεν διαφέρει από τη μαγεία στα μάτια εκείνων που δεν την καταλαβαίνουν;

© Έρικ Σμυρναίος

Πήγες:

https://en.wikipedia.org/wiki/Cargo_cult
https://www.theguardian.com/notesandqueries/query/0,5753,-1379,00.html
https://www.youtube.com/watch?v=qmlYe2KS0-Y

Τι θα λέγατε αν μιλούσαμε για λύκους και για γεράκια; Για τον λυκηγενή Απόλλωνα που είχε ως ιερά του ζώα το λύκο και το γεράκι; Για τους Ιέρακες του Μίθρα; Ή για τον γερακόμορφο Ώρο και για τον λυκόμορφο πατέρα του, τον Όσιρι Χέντι Αμέντι; Ή μήπως θα προτιμούσατε τον επίσης λυκόμορφο Ουπου­άουτ, “Εκείνον που Ανοίγει τις Πύλες”;

Α… μην μπαίνετε στον κόπο ν’ ανοίξετε μυθολογίες και λεξικά. Αν και δεν θα έβλαπτε τίποτε να το κάνετε, σας διαβεβαιώνω εκ των προτέρων ότι υπάρχουν άφθο­νοι τοτεμικοί συμβολισμοί με αυτά τα ζώα, συμβο­λισμοί που σχετίζονται τόσο με το φως και τη γνώση όσο και με το άνοιγμα κάποιας πύλης.

Ναι – και, φυσικά, εκείνος που θέλει να μάθει το σύνολο της αλήθειας πρέπει να περάσει πρώτα από κάποιο Λύκειο!

Αλλά τι αξία έχουν τα λόγια, τα μυστικά ονόματα ή τα σύμβολα δίχως κάποια πράξη, δίχως την ουσία και την αμεσότητα της εμπειρίας;

Σκεφτείτε!

Το να πετάς μαζί με τα γεράκια στους μεθυστικούς Ανέμους των Κόσμων!… Το να τρέχεις με τους λύκους στα σαγηνευ­τικά Δάση της Νύχτας!… Το να περνάς στ’ αλήθεια τις Πύλες, πέρα στους Μυστικούς Τόπους της Γης!…

Νιώστε!

Το χάδι του αέρα και το άγγιγμα του γρασιδιού κάτω από ουρανούς γεμάτους με παράξενα αστέρια… Μια μεθυστική αίσθηση αχαλίνωτης δύναμης κι ανεμοζά­λης που σ’ αγκα­λιάζει από παντού… Το τρελό στρο­βίλισμα των αισθήσεων στη διάβαση της Πύλης…

Δεν θα ήταν μια εκπληκτική εμπειρία;

Ναι, μια τέτοια εμπειρία θα είχε όλη την έντονη γεύση και χρώμα της αληθινής ζωής, αλλά θα ήταν και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: μια ιλιγγιώδης βουτιά στις πηγές της ύπαρξης, στις πηγές της ατόφιας Δύνα­μης! Γιατί μονάχα με τη Δύνα­μη να σφύζει μέσα σου, να σε πλημμυρίζει, να σε συνεπαίρνει και να σε μεθά, μπορείς να πετάς ανάλαφρα κι ανέμελα στιςπαρυφές της καταιγίδας ή να τρέχεις με άνετους διασκελισμούς στο μάτι της δίνης του κυκλώνα.

Και η κάθε Δίνη είναι μια Πύλη.

Όμως, για να κάνεις κάτι τέτοιο χρειάζεται μια γνήσια εσωτερική παρόρμηση. Πρέπει να φουντώνει μέσα σου η φλόγα μιας ασίγαστης δίψας για τα όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από κάθε λόφο και πέρα από κάθε στροφή του δρόμου. Ακόμη κι αν η φλόγα αυτή σε κάνει στάχτη, πάντα υπάρχει ο δρόμος του Φοίνικα, ο δρόμος της αναγέννησης.

Αλλά, χρειάζεται και κάτι παραπάνω:

Χρειάζεται μια αληθινή τόλμη και μια ψυχική συγγένεια ή συνάφεια με την ίδια την ορμή της καταιγίδας και με το στροβίλισμα του κυκλώνα. Η δύναμή τους πρέπει να μιλά στη δική σου στη μόνη αληθινή αλλά μυστική γλώσσα.

Και εκείνη ν’ ανταποκρίνεται!

Αλλά, πάντα τα μυστικά μονοπάτια πρέπει να τα βαδίζεις με κέφι και μια γερή δόση αυτοειρωνείας και αυτοσαρκασμού. Αλλιώς ένα βήμα πιο πέρα παραμο­νεύει ο βάλτος του φανατισμού. Και ο δρόμος του φα­νατισμού είναι ο δρόμος των βούρκων που δεν οδηγεί ποτέ πουθενά. Δεν έχετε παρά να κοιτάξετε προσε­κτικά όλα εκείνα τα αξιοθρήνητα ανθρω­πάκια που συνήθως κρύβονται κάτω από τους τόσους και τόσους βαρύγδουπους αποκρυφιστικούς τίτλους εκλιπαρώ­ντας για κάποια δημοσιότητα…

Μην ξεχνάτε, οι ιδέες πρέπει να είναι σύντροφοι που μπορείς να παίζεις κεφάτα μαζί τους κι όχι θεοί για να τις προσκυνάς σκυθρωπός και με το κεφάλι κάτω.

Όμως, τα λόγια είναι τόσο εύκολα, έτσι; Συμβολικοί λύκοι και συμβολικά γεράκια που ανοίγουν κάποιες συμβο­λικές Πύλες προς συμβολικούς άλλους κόσμους… Τόσο άπιαστα και αόριστα όλα, σωστά;

Ναι, αν περιοριστείς μονάχα στο να μιλάς ή να διαβάζεις γι’ αυτά τα πράγματα, τότε όλα μοιάζουν σαν το άυλο νερό που πίνεις διψασμένος σε κάποια όνειρα. Όσο αχόρταγα και αν το ρουφάς, ποτέ δεν σε ξεδιψά.

Αλλά τι γίνεται πέρα από τους τόσους στρυφνούς τοτεμικούς συμβολισμούς; Υπάρχει κάποια ουσία και περιεχόμενο ή απλώς μένουμε κολλημένοι στα ωραία αλλά κούφια λόγια;

Όμως η μόνη πειστική απάντηση σ’ αυτό δεν μπορεί να προέλθει από τρίτους, αλλά πρέπει να τη δώσει ο καθένας στον εαυτό του. Το αληθινά κρίσιμο ερώτημα εδώ είναι τούτο:

Ποιος θα ήθελε ειλικρινά να προχωρήσει και να φτάσει πέρα από τα λόγια, ν’ ανοίξει πραγματικά το κλουβί του και να χάσει την ωραία του ασφάλεια και μακαριότητα που του παρέχει η πεζή καθημερινότητα; Ξέρετε με πόσο τρόμο και δέος κάνει πίσω ο μέσος άνθρωπος μπροστά στην ιδέα ότι θα χάσει το γλυκό επίχρυσο κλουβί του;

Λέμε “Ναι, θέλουμε!”, αλλά πόσο το εννοούμε πραγ­ματικά;

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από τη δικαιολογία της αβεβαιότητας, απαιτώντας πρώτα κάποια εγγύηση ότι σίγουρα θα βγει κάτι το ουσιαστικό από μια τέτοια αναζή­τηση. Είναι σαν να ζητάμε εγγύηση ότι το λα­χείο μας θα κερδίσει πριν το αγοράσουμε!

Εγώ απλώς σας δείχνω κάποιους άλλους δρόμους από εκείνους που ακολουθούν οι πολλοί. Όποιος τολμά και θέλει τους ακολουθεί. Όποιος δεν τολμά ή δεν θέλει ας παραμείνει εκεί όπου βρίσκεται. Είναι απλό.

Έτσι το ερώτημα παραμένει αδυσώπητο:

Ποιος από μας τολμά τελικά να προχωρήσει πέρα από τις απλές και ανώδυνες ονειροπολήσεις και να ζήσει στην πράξη τα όσα αναφέρονται στα “Αινίγματα σε Γκρίζο Φόντο”, να λάβει μέρος στο Μεγάλο Παι­χνίδι και να επιδιώξει την πρόσβαση στο αίνιγμα που ονομάζεται “Κοσμικό Δίκτυο”;

(Απόσπασμα από το βιβλίο “Οι Δρόμοι της Γνώσης” του Γιώργου Μπαλάνου, εκδ. Locus-7)