ΦΡΙΞΟΣ

ΑΘΗΝΑ: Καλά, το έχουν ήδη πει. Απλώς το διατύπωσαν πιο ποιητικά.

ΦΡΙΞΟΣ: Ναι, αλλά το θέμα είναι ότι πια δεν νιώθουν την ανάγκη να το κρύψουν. Όταν η εξουσία σταματάει να προσποιείται, ξέρεις ότι δεν φοβάται τίποτα.

ΑΘΗΝΑ: Κι όταν δεν φοβάται τίποτα, σημαίνει ότι όλοι οι αντίπαλοι είναι είτε ανύπαρκτοι είτε εξαγορασμένοι.

ΦΡΙΞΟΣ: Κι αν δεν είναι, τότε απλά δεν φαίνονται.

ΑΘΗΝΑ: Και γι’ αυτό τους έχουμε αφήσει να πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

ΦΡΙΞΟΣ: Είναι μια ενδιαφέρουσα παρτίδα. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να περιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα.

ΑΘΗΝΑ: Και γι’ αυτό δεν αλλάζουν ποτέ.

ΦΡΙΞΟΣ: Αλλά υπάρχει κι εκείνη η μειοψηφία που ξέρει πως οι αλλαγές δεν έρχονται μόνες τους. Κάποιοι τις προκαλούν.

ΑΘΗΝΑ: Ναι, αλλά χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι.

ΦΡΙΞΟΣ: Αυτό είναι το ωραίο. Να δημιουργείς ένα ρεύμα, μια αίσθηση, να σπέρνεις μικρές ανωμαλίες στο σύστημα. Να το κάνεις να αντιδράσει από μόνο του.

ΑΘΗΝΑ: Σαν τη «Σφήκα» του Έρικ Φρανκ Ράσσελλ.

ΦΡΙΞΟΣ: Όπως η «Σφήκα». Ξέρεις, τότε που το διαβάσαμε, το πιο δυνατό σημείο δεν ήταν ούτε η τεχνολογία ούτε οι τακτικές. Ήταν το ότι μια μικρή ομάδα, αν ξέρει τι κάνει, μπορεί να αναγκάσει το σύστημα να χορεύει στους ρυθμούς της.

ΑΘΗΝΑ: Το θέμα δεν είναι να δεις το σύστημα. Το θέμα είναι να καταλάβεις πώς σκέφτεται.

ΦΡΙΞΟΣ: Κι αν το καταλάβεις;

ΑΘΗΝΑ: Τότε ξέρεις πού να σταθείς, πώς να κινηθείς, πώς να περάσεις απαρατήρητος. Και αυτό είναι πιο δυνατό από το να το πολεμάς στα ίσια.

ΦΡΙΞΟΣ: Και το ωραίο είναι ότι δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις τίποτα. Μπορείς απλώς να κάνεις το ένα λάθος πράγμα να συμβεί τη λάθος στιγμή.

ΑΘΗΝΑ: Ή να μην συμβεί κάτι που όλοι θεωρούν δεδομένο.

ΦΡΙΞΟΣ: Αυτό είναι που τους διαλύει. Γιατί δεν έχουν προετοιμαστεί για κάτι που δεν έρχεται.

ΑΘΗΝΑ: Και υποψιάζομαι τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό, και μάλιστα όχι μόνο στο σύστημα, αλλά και στους άλλους.

ΦΡΙΞΟΣ: Αν το κάνεις σωστά, κανείς δεν θα πιστέψει ότι υπήρξες ποτέ, θα έχεις αλλάξει την πραγματικότητα.

ΑΘΗΝΑ: Ναι, αλλά για να λειτουργήσεις έτσι, πρέπει να έχεις ένα όπλο που κανείς δεν θα σε υποψιαστεί ότι έχεις.

ΦΡΙΞΟΣ: Δηλαδή;

ΑΘΗΝΑ: Επίγνωση. Να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου και μέσα σου. Να παρατηρείς τις αντιδράσεις σου. Να αναγνωρίζεις τι είναι δική σου σκέψη και τι σου έχουν φυτέψει στο κεφάλι.

ΦΡΙΞΟΣ: Σαν να κρατάς ένα ημερολόγιο σκέψης. Όχι απλώς να σημειώνεις γεγονότα, αλλά να καταγράφεις πώς αντέδρασες. Ήταν δική σου αντίδραση ή μια αυτόματη απόκριση; Αν μπορείς να το δεις την ώρα που συμβαίνει, τότε έχεις τον έλεγχο.

ΑΘΗΝΑ: Και τότε αλλάζει και το περιβάλλον σου. Οι άνθρωποι γύρω σου το καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το εξηγήσουν. Δεν σε αντιμετωπίζουν πια με τον ίδιο τρόπο. Γιατί κάτι μέσα τους τούς λέει ότι δεν λειτουργείς όπως περιμένουν.

ΦΡΙΞΟΣ: Και αυτό τους μπερδεύει. Γιατί το σύστημα δεν αντέχει όσους ξεφεύγουν από τα καλούπια του. Τότε είναι που θα δεις και άλλους που κινούνται με τον ίδιο τρόπο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως τότε θα σε δουν και αυτοί.

ΑΘΗΝΑ: Και τότε, το παιχνίδι μόλις αρχίζει. Ή μήπως είχε ήδη αρχίσει;

Χριστίνα Σαββανή
Locus-7

———————————————————

Εμπνευσμένο από το βιβλίο ΣΦΗΚΑ, Έρικ Φρανκ Ράσσελλ, μετάφραση Γιώργος Μπαλάνος, εκδόσεις Locus-7

Στην άχαρη καθημερινότητα περιμένουμε με λαχτάρα επιτέλους κάτι αλλιώτικο από όσα μας επέβαλε η γκρίζα ρουτίνα της σύγχρονης ζωής. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για λεοντόκαρδες κυράδες, πανίσχυρες ιέρειες, βασίλισσες τόπων πέρα από τα σύνορα του γνωστού σύμπαντος. Για ήρωες έντιμους, που δεν διστάζουν να σταθούν υπερασπιστές στο πλάι της κυράς τους, χωρίς να διεκδικούν για τον εαυτό τους τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Γιατί τα άστρα του καλοκαιριού είναι ο Ντένεμπ στον αστερισμό του Κύκνου, ενός από τα πιο ισχυρά σύμβολα της Θηλυκής Αρχής αλλά και της ευγενούς αρσενικής προσέγγισης. Είναι ο Αλτάιρ στον αστερισμό του Αετού ή του Γρύπα όπως τον αντιλαμβάνονταν ακόμα παλαιότερα και συμβολίζεται από την κάρτα των Εραστών στη Μεγάλη Αρκάνα, και περιστρέφεται τόσο γρήγορα που μοιάζει με αυγό, και είναι το άστρο του τολμηρού εξερευνητή.  Είναι ο Αντάρης, στην καρδιά του Σκορπιού, η Πύλη του Μάγου, που όποιος τη χρησιμοποιεί για κακό παίρνει το δηλητήριο που του αξίζει. Έτσι όταν ο Ονειρευτής κοιτάζει τα άστρα το καλοκαίρι μπαίνει μυσταγωγικά στους τόπους που γεννήθηκαν θρύλοι. Ταξιδεύει μέσα από πύλες, καβαλά τον άνεμο, πετάει ελεύθερος προς το άπειρο. Κι ανακαλύπτει πως πριν από τον ίδιο κι άλλοι έκαναν παρόμοια ταξίδια. Κι έγραψαν για αυτά.

Μια τέτοια ταξιδεύτρα ήταν και η Αντρέ Νόρτον.

Όταν έβγαλε από το θηκάρι της το Σπαθί της Απιστίας, η Αντρέ Νόρτον πολέμησε πολλούς εχθρούς, και πιο μαχητικά από όλους τον Αδηφάγο. Ζήτησε να εκδικηθεί με τη βοήθεια των Φρύνων του Γκρίμμερντέιλ, και πλήρωσε βαρύ τίμημα όταν τελικά κατανόησε πως η εκδίκηση και η δικαιοσύνη είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Ο Κόσμος των Μαγισσών ήταν ο τόπος που ζούσε η ψυχή της, αν και η υλική της υπόσταση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Οχάιο των ΗΠΑ ΣΤΑ 1912. Ήταν μια τυχερή χρονιά κι ένας τυχερός τόπος για όσους αγαπούν τις ιστορίες Μαγείας και Ξίφους. Η Αντρέ Νόρτον ήξερε να χτίζει κόσμους τέτοιους. Κόσμους όπου όλα μπορούν να συμβούν, αν μόνο η ηρωίδα έχει κουράγιο, δύναμη, γνώση και θέληση να ζήσει.

Στην Ελλάδα την πρωτογνωρίσαμε από τις μεταφράσεις του Γιώργου Μπαλάνου, αρχικά κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80, και στη συνέχεια ακόμα περισσότερες από τις εκδόσεις Locus-7, μαζί με άλλους εμβληματικούς συγγραφείς του χώρου. Διαβάζοντας αυτές τις ιστορίες ανασαίναμε ελεύθερα. Τουλάχιστον όσοι από εμάς διψούσαμε να ακούσουμε τον άνεμο να τραγουδάει μέσα στα ξέπλεκα μαλλιά μας, να δούμε τη λεπίδα να αστράφτει πελεκώντας τρομερούς εισβολείς, και να νιώσουμε την ψυχή να αντιστέκεται σε οντότητες πέρα από τη γνώση και τη δύναμη του ανθρώπου. Και η καρδιά μας χτύπαγε άγρια καθώς τα βήματά μας ακολουθούσαν το μονοπάτι που άνοιγε το Σπαθί της Αντρέ όταν το κράδαιναν οι ηρωίδες του Χάι Χάλλακ, αλλά και το άλλο κοσμικό μονοπάτι, εκείνο ανάμεσα στα άστρα, όπου τα σκάφη έφταναν στη Θάλασσα των Σαργασσών του Διαστήματος.

H Άλις-Μαίρη Νόρτον, ενίοτε υπέγραφε και με ανδρικό όνομα ως Άντριου Νορθ, αφού στην εποχή της οι γυναίκες συγγραφείς του χώρου θεωρούνταν υποδεέστερες. Δεν έγραψε μόνο για μάγους και πολεμιστές ή για μακρινούς πλανήτες, όμως. Τα βιβλία της μελετούσαν τόσα πολλά πεδία, τόσους παράδοξους χωροχρόνους, που και μόνο μια απλή σταχυολόγηση και επιδερμική ανάγνωση μπορεί να πάρει χρόνια. Κι όμως μέσα στις ιστορίες της υπάρχουν τόσα πολλά επίπεδα που κυριολεκτικά ο αναγνώστης μπορεί – και ίσως και να πρέπει, αν αφεθεί – να χαθεί. Γιατί υπάρχουν κάποιες ιστορίες που είναι γραμμένες για να μας ρουφάνε μέσα στη δίνη της δράσης, της φιλοσοφίας, της μαγείας τους. Που σκοπό μπορεί να μην έχουν να μας διδάξουν τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Ίσως γιατί κάποιες φορές αυτά τα δυο είναι ασήμαντα, όχι λόγω φύσης, αλλά λόγω συνθηκών. Για έναν επίδοξο εισβολέα το να κατακτήσει μια νέα γη μπορεί να σημαίνει πως ο λαός του δεν θα πεθαίνει πια από την πείνα και την παγωνιά. Για τον αμυνόμενο, το να αντισταθεί σίγουρα σημαίνει πως κάνει ό,τι πρέπει για να κρατηθεί ο ίδιος και τα παιδιά του μακριά από τη σφαγή. Σε κάθε περίπτωση ο ένας είναι ο κακός του άλλου.

Βλέπετε… κάποτε τα πράγματα ήταν τόσο απλά. Χωρίς πολιτικές ίντριγκες, «πολιτισμένες» παρεμβάσεις, εκπολιτισμούς βαρβάρων φυλών, φωτισμό των απολίτιστων από τους μορφωμένους, και άλλες βαρύγδουπες δικαιολογίες. Κι αυτές οι ιστορίες έχουν ριζωμένη την μνήμη αυτής της εποχής, ακόμα κι αν οι ιστορικές καταγραφές συστηματικά την αγνοούν. Διότι μιλούν σε ένα άλλο, αρχέγονο κομμάτι μας. Αυτό το αδάμαστο κομμάτι της ψυχής μας που ξυπνά όταν βλέπουμε κάποιον να κακοποιείται χωρίς πραγματικό λόγο. Είτε άνθρωπος είναι, είτε ζώο, είτε ακόμα και φυτό ή πέτρα.

Η Αντρέ Νόρτον ήξερε να αγγίζει, να ξεσηκώνει και να ταξιδεύει αυτό ακριβώς το κομμάτι της ψυχής μας. Ξεκίνησε να γράφει το 1934, στην υποψία της αυγής του τρόμου που θα ερχόταν με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρασαν πολλά χρόνια και πολλά βιβλία για να μπορέσει να αναγνωριστεί από το ευρύ κοινό, και να αρχίσει να βραβεύεται για τη δουλειά της. Δημιούργησε κόσμους μέσα στους οποίους ήρωες πάλευαν με εχθρούς που άλλοτε ήταν τρομερές εξωγήινες φυλές, απαίσιοι θεοί από μυστηριώδεις διαστάσεις, ακόμα και Ναζί, αυτού εδώ του κόσμου που πατάνε τα υλικά μας πόδια. Μέσα στα έργα της αντιλαμβάνεται κάποιος, αν κοιτάξει λίγο προσεκτικά, το πάθος της για τη ζωή, την απερίγραπτη αγάπη της για τη δικαιοσύνη –που συνειδητά διαχωρίζεται από τον ανθρώπινο νόμο– καθώς και μια παλιομοδίτικη μεν, αλλά εξαιρετικά συναρπαστική αφηγηματική τεχνική, τέτοια που ταιριάζει, θα έλεγα με βεβαιότητα, στους Βάρδους του Κέλτικου πολιτισμού.

Πέρα από όλα όμως, η Νόρτον έκανε κάτι που ελάχιστοι είχαν τολμήσει ως τότε. Έβγαλε τη Γυναίκα από το ρόλο της μάνας που τρέφει απλά νέους πολεμιστές και εργάτες, της θεραπεύτριας που περιμένει στα μετόπισθεν τους άντρες για να παρηγορήσει και να περιθάλψει πνεύμα και σώμα, της ύπουλης μάγισσας που παγιδεύει στα δίχτυα της το θύμα με μαγγανείες, και της έδωσε ένα σπαθί κι ένα ραβδί ώστε να γίνει κυρίαρχη της μοίρας της. Την έκανε ξανά ηγέτιδα, πολεμίστρια, μάγισσα, ιέρεια, έντιμη, ακέραιη. Αυτό, δηλαδή που ήταν πάντα. Μέσα σε ένα πλαίσιο συνήθως ενός φανταστικού κόσμου, μιας και ο χωροχρόνος όπου έζησε η Νόρτον ήταν ανδροκρατούμενος. Η ίδια της αυτή τόλμη ήταν αυτό που την έκανε να ξεχωρίσει από τις συγγραφείς της εποχής της και να γίνει μια από τις πρωτοπόρους του είδους.

Έγραψε για πολεμιστές, μάγους, ξωτικούς, δράκους, εξωγήινους, κατακτητές, απατεώνες, κλέφτες, εξωδιαστατικές οντότητες, παράξενους λαούς, θεούς και δαίμονες… και μέσα σε κάθε ιστορία της κρυμμένη ή φανερή ήταν η βαθιά ανεξάντλητη γνώση της ίδιας της πανάρχαιας Τέχνης των Βάρδων. Μιας Τέχνης που αλλοιώνεται όσο η τεχνολογία απαιτεί να αντικαταστήσει την ποίηση, Γιατί όπως έγραψε και η ίδια…

«I think the human race made a big mistake at the beginning of the industrial revolution, we leaped for the mechanical things, people need the use of their hands to feel creative.»

«Θαρρώ πως η ανθρώπινη φυλή διέπραξε ένα σοβαρό σφάλμα στην απαρχή της βιομηχανικής επανάστασης, κάνοντας ένα άλμα προς κάθε τι μηχανικό. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να νιώθουμε δημιουργικοί.»

Ακόμα κι αν αυτά τα χέρια κρατάνε μια απλή πένα, ή έστω κι ένα πληκτρολόγιο.

Είδα ένα παράξενο όνειρο. Στεκόμουν, λέει, μπροστά σ’ ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Η βιτρίνα του ήταν σκοτεινή, λιγάκι παραμελημένη. Διάβηκα το πέτρινο κατώφλι του με το αψιδωτό πρόστεγο από μαύρο ξύλο και αντίκρισα στενούς διαδρόμους που ξεδιπλώνονταν ανάμεσα σε τοίχους από σκονισμένα βιβλία. Ράφια πάνω σε ράφια φωτίζονταν από χάλκινα φωτιστικά, φορτωμένα με τίτλους μυθιστορημάτων και δοκιμίων που ήταν χαραγμένοι σε φθαρμένες ράχες από κατεργασμένο δέρμα. Ένας ηλικιωμένος υπάλληλος που τακτοποιούσε στοίβες από παλιά περιοδικά, μόλις που ανασήκωσε το κεφάλι του για να μου στείλει έναν ευγενικό χαιρετισμό. Τα μάτια του ήταν γαλανά και γαλήνια, στολισμένα με κρυστάλλινους φακούς. Του χαμογέλασα.
Ένιωθα χαρούμενος που είχα βρει κάποιο καταφύγιο από τη βαριά βροχή που κατρακυλούσε πάνω στους λιθόστρωτους δρόμους του παλιού Εδιμβούργου. Γιατί ήξερα ότι βρισκόμουν εκεί, στην πρωτεύουσα της Σκωτίας. Το παγερό άγγιγμα της βροχής είχε διαποτίσει το λεπτό μπουφάν μου. Τα μαλλιά μου κολλούσαν πάνω στο βρεγμένο μέτωπό μου και τα παπούτσια μου σχημάτιζαν μικρές λιμνούλες στάσιμου νερού. Είχα γίνει μούσκεμα και τουρτούριζα γιατί, ως άμαθος τουρίστας, άρτι αφίχθης από τις ζεστές χώρες του Νότου, δεν είχα καν προνοήσει να πάρω μαζί μου μια ομπρέλα. Εκείνος μπορεί να το κατάλαβε. Με άφησε πάντως να μπω στο κατάστημά του, παρά το γεγονός ότι έμοιαζα με βρεγμένο γατί.
Άρπαξα, λοιπόν, την ευκαιρία, σκούπισα τα παπούτσια μου στο χαλάκι της εισόδου και άρχισα να εξερευνώ. Ανακάλυψα πως οι διάδρομοι του βιβλιοπωλείου ήταν πιο δαιδαλώδεις από όσο είχα φανταστεί. Εκτείνονταν σε μεγάλο βάθος και διασταυρώνονταν με άλλα παρόμοια περάσματα, με τοιχώματα που μοιάζανε και αυτά φτιαγμένα από αναρίθμητα βιβλία, όλα τους παλιά, όλα φωτισμένα με εκείνα τα χάλκινα φωτιστικά που εξέπεμπαν ένα κίτρινο φως, μια λάμψη που είχε το χρώμα της παλιάς περγαμηνής.
Το κελαρυστό τραγούδι της βροχής έσβησε πίσω μου. Το ίδιο και οι σποραδικοί θόρυβοι του υπαλλήλου που φόρτωνε τις στοίβες των περιοδικών σε κάποιο ράφι. Η σιωπή που με τύλιξε έφερε μαζί της τη λεπτή και αψιά οσμή της σκόνης του παλιού δέρματος και του μελανιού που ξεραίνεται σε άνυδρες σελίδες. Πιο πέρα ωστόσο, γιατί συνέχισα να εξερευνώ τους ατελείωτους διαδρόμους με τα τοιχώματα από βιβλία, καινούργιες οσμές αγγίξαν τα ρουθούνια μου: Ξεθωριασμένες εκπνοές από αρχαία θυμιάματα, το αμυδρό άρωμα αποξηραμένων λουλουδιών, μια υποψία γυναικείας κολόνιας. Το τριμμένο χαλί που κάλυπτε το δάπεδο έπνιγε τον ήχο των βημάτων μου και το ομοιόμορφο φως των φωτιστικών καταργούσε τον χρόνο και τις αποστάσεις.
Μια καινούργια στροφή, ένα σημείο συνάντησης ενενήντα μοιρών που δημιουργούσαν δυο διάδρομοι, με έφερε αντιμέτωπο με κάτι καινούργιο: Ένα μεγάλο παράθυρο, οξύκορφο, μακρόστενο και καλυμμένο από ένα περίπλοκο ψηφιδωτό χρωματιστού γυαλιού. Από πίσω τους ίσως να απλωνόταν ένας βρεγμένος κήπος ή μια τυφλή αλέα ή ένας ακάλυπτος χώρος, πλακόστρωτος όπως και η υπόλοιπη αρχαία πόλη, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να δω. Στο πλατύ περβάζι του, ωστόσο, ήταν αφημένο ένα αντικείμενο που τράβηξε αμέσως το βλέμμα μου: Ένα βιβλίο. Φαρδύ και πλατύ σαν τα βιβλία των Ψαλμών που βλέπει κανείς στις γοτθικές εκκλησίες της Μεγάλης Βρετανίας, κάτω από πέτρινα τόξα και αντηρίδες, φωτισμένα από πολύχρωμες δέσμες φωτός που φιλτράρονται μέσα από λεπτεπίλεπτα βιτρό.
Τούτο δω, όμως, δεν είχε θρησκευτικό περιεχόμενο. Ήταν δεμένο μ’ ένα υλικό που έμοιαζε με σκούρο δέρμα, σχεδόν μαύρο και αστραφτερό σαν έβενος. Το άκαμπτο εξώφυλλό του καλύπτονταν από ένα κερασφόρο πρόσωπο με γενειάδα και πανούργο βλέμμα που κάποιος είχε ζωγραφίσει με χρυσό μελάνι. Το πλησίασα μαγεμένος από την ομορφιά του. Το χαμογελαστό εκείνο πρόσωπο, λίγο σοφό, λίγο δαιμονικό, λιγάκι σκανταλιάρικο, έμοιαζε να κυματίζει, καθώς ο καταρράκτης της βροχής κυλούσε πάνω στο παράθυρο και ζωντάνευε το γκρίζο φως της ημέρας.
Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν βαρύ και ανέδιδε ένα ασυνήθιστο άρωμα που έκανε τα ρουθούνια μου να τρεμοπαίξουν. Εισέπνευσα βαθιά και το άρωμα εκείνο μου έφερε στο νου εικόνες απέραντων σπαρτών που απλώνονται σαν ανήσυχες θάλασσες στο βελούδινο φως ενός μενεξεδένιου δειλινού, εξοχικούς φράχτες τυλιγμένους με τα λουλούδια ενός ανθισμένου αγιοκλήματος, χειμωνιάτικα δάση όπου το φως του φεγγαριού έπλεκε ασημένιες σκιές γύρω απ’ τα γυμνά κλαδιά τους. Σπρωγμένος από μια ακαθόριστη παρόρμηση, κάτι σαν λαχτάρα ανάκατη με μιαν ανεξήγητη νοσταλγία, το άνοιξα σε κάποια τυχαία σελίδα. Η περιφέρεια της καλύπτονταν από ένα περίπλοκο μοτίβο λυγερών μίσχων και ανθισμένων λουλουδιών που μπλέκονταν μεταξύ τους και σχημάτιζαν ελικωτές γιρλάντες και δαντέλες. Το κείμενο που απλώνονταν ανάμεσα στη φαντασμαγορική αυτή μπορντούρα ήταν δυσανάγνωστο γιατί αν και τυπωμένο με ένα μελάνι που ήταν μαύρο και ευδιάκριτο, η γραμματοσειρά του έμοιαζε υπερβολικά εξεζητημένη, το κάθε γράμμα λοξό, στολισμένο με ουρίτσες και προεξοχές που μοιάζανε με φτερά δράκων και κεραίες εντόμων.
Ξεφύλλισα το παράξενο βιβλίο με δισταγμό και με μεγάλη προσοχή, σε μια προσπάθεια να μην το βλάψω με κάποια αδέξια κίνησή μου. Οι πυκνογραμμένες σελίδες εναλλάσσονταν με ασπρόμαυρες εικόνες, σχεδιασμένες με το πενάκι κάποιου ταλαντούχου καλλιτέχνη, που απεικόνιζαν κάστρα, απέραντες θάλασσες και ιστιοφόρα πλοία, έναστρους ουρανούς και μοναχικούς πύργους που υψώνονταν σαν βέλη μέσα απ’ τις ράχες καμπουριασμένων λόφων.
Η τελευταία εικόνα του βιβλίου ήταν διαφορετική ωστόσο: Απεικόνιζε το κεφάλι ενός ανθρώπου που έσκυβε πάνω από ένα βιβλίο. Και στο βιβλίο υπήρχε η μικρότερη εικόνα του κεφαλιού του ίδιου ανθρώπου ο οποίος έσκυβε πάνω από ένα πανομοιότυπο βιβλίο όπου υπήρχε η εικόνα ενός τρίτου κεφαλιού και ούτω κάθε εξής. Με ένα μικρό σοκ κατάλαβα ότι ο άνθρωπος εκείνος ήμουν εγώ. Και τα βιβλία μέσα στα βιβλία ήταν αυτό που κρατούσα στα χέρια μου. Γιατί τα βιβλία είναι κόσμοι, που οδηγούν σε άλλους κόσμους που οδηγούν σε άλλους κόσμους σε μια αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Όπως ποτέ δεν τελειώνει το κυνήγι της γνώσης και της ανακάλυψης.

Γράφει ο Κώστας Γερογιάννης ~
Ο Αμερικανός Lin Carter (1930-1988) θα μείνει σίγουρα στην ιστορία της Φανταστικής Λογοτεχνίας ως ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς, τόσο στον τομέα της ΕΦ όσο και της Φάνταζυ και του Τρόμου. Έχοντας διαβάσει τεράστιο όγκο βιβλίων (τα άπαντα, πιθανόν, όλων των ιερών τεράτων της εποχής) δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμα που παρωδούν (με την καλή έννοια) γνωστά ονόματα του χώρου, όπως για παράδειγμα H.P. Lowcraft (υποθέτω θα καταλάβατε που αναφέρεται!)
Ο Lin Carter υπήρξε, επίσης, ποιητής, κριτικός και εξαιρετικός ανθολόγος σπάνιων ιστοριών του Φανταστικού, κάποιες από τις οποίες χάθηκαν έκτοτε στη λήθη. Υπηρέτησε στον πόλεμο της Κορέας και αργότερα συνεργάστηκε με τον περίφημο εκδοτικό οίκο Ballantine Books που μας πρόσφερε διαμάντια της εποχής από γνωστούς και άγνωστους συγγραφείς, και που εξέδωσε και την πλειονότητα των δικών του βιβλίων.
Παλιός… καταβροχθιστής βιβλίων της Φανταστικής Λογοτεχνίας δεν μπορούσε παρά να ακολουθήσει το μονοπάτι που ακολούθησαν κι άλλοι, προγενέστεροι και μεταγενέστεροί του. Παντρεύτηκε δύο φορές, ήταν μέλος σε διάφορες λέσχες Φανταστικού της Αμερικής (τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 παρόμοιες λέσχες ανθούσαν σε όλη την επικράτεια), και εξέδωσε ο ίδιος ένα φανζίν που το ονόμασε Kadath προς τιμήν του δασκάλου του H.P. Lovecraft. Δυστυχώς, το συγκεκριμένο φανζίν ήταν μάλλον βραχύβιο, κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα και θεωρείται εξαιρετικά δυσεύρετο σήμερα. Ωστόσο, περιείχε την πρώτη του κθουλοειδή ιστορία ‘The City of Pillars’ (‘Η Πόλη των Κιόνων’, σαφέστατη αναφορά, φυσικά, στην Irem του Lovecraft).
Ο Lin Carter ήταν μανιακός καπνιστής και πότης, κάτι που το πλήρωσε με την επιδείνωση της υγείας του γύρω στο 1985 και τον επακόλουθο θάνατό του το 1988.
Η συγγραφική καριέρα του ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’40 με διάφορα διηγήματα ΕΦ στα περιοδικά της εποχής (Startling Stories, κ.λπ.) και συνεχίστηκε στα κατοπινά χρόνια καλύπτοντας σχεδόν όλο το εύρος του Φανταστικού (Φάνταζυ και Τρόμος, ειδικότερα στην λαβκραφτική παράδοση). Επηρεασμένος από τα ιερά τέρατα της εποχής, Robert Howard και Edgar Rice Burroughs, έγραψε μια σειρά βιβλίων με ήρωα τον βάρβαρο Thongor και, αργότερα, μια άλλη σειρά βιβλίων με στοιχεία ΕΦ του κύκλου Callisto και Zanthodon. Εδώ, παρουσιάζει διάφορες βαρβαρικές φυλές σε δορυφόρους του ηλιακού μας συστήματος σε ένα μείγμα Φάνταζυ και ΕΦ, σαφής επιρροή από τον Edgar Rice Burroughs και τους ήρωές του John Carter στον Άρη και Carson Napier στην Αφροδίτη.
Όπως ήταν αναμενόμενο για τους συγγραφείς της εποχής εκείνης, ο Lin Carter άργησε να βρει εκδότη, πολλοί μάλιστα τον κατηγόρησαν ότι απλώς μιμείται στις ιστορίες του τους συγγραφείς που του άρεσαν. Εν μέρει, κάτι τέτοιο ισχύει, αν και ο Carter τα καταφέρνει μ’ έναν εντελώς δικό του, προσωπικό, τρόπο που δίνει στους ήρωές του ξεχωριστή ζωντάνια και στις περιγραφές του μια ιδιαιτερότητα.
Ουκ ολίγα τα βιβλία που έγραψε, σε κάμποσα από αυτά μάλιστα δημιούργησε και συνέχειες που ουδεμία σχέση έχουν με τις συνέχειες των εξακοσίων και εφτακοσίων σελίδων της εποχής μας.
Όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην Μυθολογία Κθούλου, με αποτέλεσμα οι σχετικές ιστορίες του να δημοσιευθούν σε ένα ξεχωριστό τόμο με τίτλο: The Xothic Legend Cycle. Παρότι η γραφή του απέχει από το να χαρακτηριστεί λαβκράφτια, τα συγκεκριμένα διηγήματα δίνουν μια άλλη πνοή στο μύθο, εισάγοντας επιπλέον στοιχεία, πολλές φορές αναμειγνυόμενα με κόσμους και καταστάσεις που ανήκουν περισσότερο στην κατηγορία της Φάνταζυ. Άλλωστε, κάποιες από τις ιστορίες του ανήκουν απόλυτα στις «Ονειροχώρες», ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στον Λόρδο Dunsany.
Ωστόσο, ο Lin Carter διέπρεψε και ως κριτικός. Οι αναλύσεις του γύρω από την ευρύτερη Λογοτεχνία του Φανταστικού στο Imaginary Lands, και η επί μέρους έρευνά του γύρω από τους κόσμους του H.P. Lovecraft και του J.R.R. Tolkien, αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στα δύο βιβλία του A Look Behind The Cthulhu Mythos και A Look Behind The Lord of The Rings. Αμφότερα θεωρούνται κλασικά στο είδος και προσφέρουν στον αναγνώστη μια οπτική ολοκληρωμένη από κάθε άποψη (συγγραφική, λογοτεχνική, ιστορική, λαογραφική, κ.λπ.) των κόσμων που δημιούργησαν οι δύο μεγάλοι αυτοί συγγραφείς του Φανταστικού.
Ο σχετικά, πρόωρος θάνατός του καθώς και η κάμψη στις πωλήσεις των βιβλίων του από μια εποχή κι έπειτα, είχαν ως αποτέλεσμα κάποια συγγραφικά του σχέδια να μείνουν ανολοκλήρωτα. Σκόπευε, για παράδειγμα, να συνεχίσει με αρκετούς τόμους ακόμα τις περισσότερες σειρές του στον τομέα της Φάνταζυ (μεταξύ μας, δεν ξέρω κατά πόσον αυτό θα συνεισέφερε στην ποιότητα των ιστοριών του!), και να εκδώσει κάμποσες ακόμα ανθολογίες, δικές του και άλλων συγγραφέων (το project αυτό ήταν πιο υποσχόμενο, καθότι ο Lin Carter ήταν εξαιρετικός ανθολόγος και μπορούσε να διακρίνει τη «δύναμη» που αποπνέει ένα διήγημα).
Εν κατακλείδι, υπήρξε ένας συγγραφέας-στυλοβάτης της μετέπειτα των κλασικών εποχής, ένας ονειροπόλος που οι ιστορίες του αποπνέουν ακόμα και σήμερα τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια και το δέος του Θαυμαστού. Κοντολογίς ένας από τους συγγραφείς Άλλων Εποχών που αναδύθηκαν στο ανθρώπινο υποσυνείδητο τότε που ο Κόσμος ήταν ακόμα νέος.

Και κάπου, εκεί, πριν βγούμε να εξερευνήσουμε τα μυστήρια των άστρων, πριν ο ουρανός γεννήσει νέους μύθους και θρύλους καμωμένους από τους τόνους αστερόσκονης που ταξιδεύει στο απέραντο διάστημα, είπαμε να θυμηθούμε τις παλιές στράτες του αλλόκοσμου. Ξέρετε, όλες εκείνες τις γωνιές της πραγματικότητας που είναι κρυμμένες από τα μάτια των πολλών! Αυτές που γεννούν τις ιστορίες γύρω από τη φωτιά και που μιλούν για έναν κόσμο καθόλου πεζό, αλλά για μία πλάση γοητευτική, με νύχτες σαν κι αυτές που περιγράφει ο Σαίξπηρ, νύχτες γιομάτες θάματα, νύχτες γιομάτες μάγια.

     Εμείς, εδώ, ταξιδέψαμε πάνω σε μαγικά χαλιά, μπήκαμε σε χρονομηχανές και χρονοπλοία, καβαλήσαμε από δρύινα σκουπόξυλα μέχρι πελώριους δράκους, ατενίσαμε πέρα μακριά στα μήκη και τα πλάτη της Γης, και σαν συλλέκτες ψιθύρων συγκεντρώσαμε τα ψελλίσματα του φόβου των γερόντων, τον ενθουσιασμό των παιδιών, τις αγωνίες και τους θριάμβους των πολεμιστών και κάθε τι που σφυρηλατήθηκε στις απρόσιτες σπηλιές των θρύλων. Σας τα προσφέρουμε με μια μικρή ή και μεγάλη δόση φαντασίας.

      Kαλώς Ήλθατε στο Μυθονόμικον!

Το Ατσάλι της Δαμασκού…

     Ήταν ο καιρός των Σταυροφοριών, όταν οι ηγεμόνες της Ευρώπης σήκωναν, ο ένας μετά τον άλλον, τα λάβαρα της εκστρατείας για την απελευθέρωση των δρόμων που οδηγούσαν στους Αγίους Τόπους. Όταν οι Ευρωπαίοι Ιππότες πάτησαν το πόδι τους στα μέρη της Ανατολής, αντίκρισαν μια άγρια ομορφιά, μα παράλληλα σκληρότητα κι ένα τρόπο ζωής αλλιώτικο από τον δικό τους. Βρέθηκαν σε μια γη μαγική, όπου σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα και τις διηγήσεις γενεών και γενεών, περπάτησαν θεοί, ήρωες, άγγελοι, δαίμονες, γίγαντες, μυθικοί στρατηλάτες, μαγικά όπλα που σκότωναν ακόμα και… δράκους, τζίνι, φαντάσματα και κάθε λογής τέρατα. Σε κάθε γωνιά της κρύβονταν τρομακτικά μυστικά, περγαμηνές με προφητείες, καταπότια, φαρμάκια και ξεχασμένες απόκρυφες τέχνες. Οι περισσότεροι από τους πολεμιστές θεωρούσαν ότι όλα αυτά ήταν σημάδια του κακού, στο οποίο ο Θεός επέλεγε να τους δοκιμάσει για να ατσαλωθεί η θέλησή τους και να πετύχουν στην ιερή αποστολή τους.

     Γυρνώντας πίσω στις πατρίδες τους, οι πληγές της σάρκας επουλώνονταν γρήγορα, το δέος όμως που προκάλεσαν εκείνα τα περίεργα πράγματα που αντάμωσαν στα ανατολίτικα καλντερίμια και στο πεδίο της μάχης δύσκολα ξεθώριαζαν από τη μνήμη τους. Μεθυσμένοι και γυρνώντας από χάνι σε χάνι, η γλώσσα τους λύνονταν πολύ εύκολα. Πάνω στο ποτό και στο χαμό –ειδικά αν βρίσκονταν κοντά καμιά ομορφόθωρη κόρη του χανιτζή ή κανενός καραγωγέα που ξαπόσταινε στο χάνι εκείνη τη στιγμή– άρχιζαν, μετά χαράς, να εξιστορούν τα κατορθώματά τους. Τι για στρατιές δαιμόνων μιλούσαν, τι για σημεία και τέρατα που εμφανίζονταν ξαφνικά σταλμένα από τον ίδιο τον διάβολο που ήθελε να σαμποτάρει την αποστολή τους! Και όλα αυτά τα γεγονότα είχαν πάντοτε πρωταγωνιστές τους ίδιους φυσικά, που έγιναν ήρωες της πίστης και των βασιλιάδων τους. Παράλληλα παρείχαν εξαιρετικές υπηρεσίες κι έγιναν κοινωνοί μυστηρίων και μυστικών.

     Συνήθως, βέβαια, όλες αυτές οι διηγήσεις κατέληγαν σ’ ένα ξένο κρεβάτι, μαζί με καμιά πρόθυμη, κατόπιν ίσως κι ενός… συμβολικού ανταλλάγματος, γυναίκα και πολύ σπανιότερα στο ξελόγιασμα μιας κακόμοιρης κόρης κάποιου ευγενούς, που βρήκε ενδιαφέρουσα την ιστορία τους. Αυτό το τελευταίο ήταν τέλεια ευκαιρία για να αναρριχηθεί κοινωνικά ένας σταυροφόρος ιππότης, που είχε μεγάλες φιλοδοξίες. Όμως, μέσα σε όλες αυτές τις καυχησιές και τις τερατολογίες, καμιά φορά ξεπετάγονταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία, άξια για να την διηγείται κανείς.

       Με το χρονοπλοίο μας ταξιδέψαμε για εσάς στα χρόνια του Βασιλιά Ριχάρδου, του πανούργου Αγγλονορμανδού που κατάφερε, μέσα από πυρ και αίμα, μέσα σ’ ένα ομιχλώδες πέπλο καμωμένο από τον ιστό της ίντριγκας, της προδοσίας και της φιλοδοξίας, να κατακτήσει τον θρόνο της Αγγλίας και να ηγηθεί της Γ´ Σταυροφορίας. Αλλά και σ’ αυτά τα χρόνια που έζησε ο θρυλικός ηγεμόνας των μουσουλμάνων, ο Σαλαντίν, το ξίφος της ανατολής, ο γιος του Αετού. Εκείνος που ένωσε τις αντιμαχόμενες ισλαμικές φυλές και μέσα σε όλα τα άλλα, καθυπέταξε τους τρομερούς Ασσασίνους της Υεμένης.

     Ήταν μία από αυτές τις νύχτες που ακολούθησαν την επιστροφή των πολεμιστών που είχαν γυρίσει αποκαμωμένοι από την τελευταία εκστρατεία κάτω από την ηγεσία του Ριχάρδου. Μαζί τους έφεραν και πάλι πλήθος ιστοριών και εντυπώσεων. «Μοναδικά σπαθιά σου λέω», έλεγε ένας παραγεμισμένος, πλαδαρός άντρας χτυπώντας το τραπέζι με το ροζιασμένο χοντρό χέρι του, «μόνο δαίμονες θα μπορούσαν να τα είχαν φτιάξει! Λιάνιζαν σάρκα και οστά και τα σκορπούσαν με την ίδια ευκολία που σκορπίζεται τ’ αλεύρι του μυλωνά όταν τρυπιέται το ασκί τους απάνω στα μουλάρια.»

      Ο τροβαδούρος είχε σταματήσει να παίζει και στο πανδοχείο βασίλευε μια περίεργη ησυχία, όλοι ήταν απορροφημένοι από τα λόγια του πρώην σταυροφόρου. «Πφφφ, εγώ δεν πιστεύω τα λόγια ενός παλιομεθύστακα χοντρομπαλά σαν εσένα. Είσαι παραγεμισμένος με τόσο φτηνό κρασί που αμφιβάλλω αν σου χωράει πια η πανοπλία σου», πετάχτηκε να πει η γυναίκα του πανδοχέα, προκαλώντας γενική ομοθυμία και γέλιο στους θαμώνες και σπάζοντας άτσαλα τη γαλήνη που κυριαρχούσε πριν από λίγο. Με μια κίνηση, ο πρώην στρατιώτης ξεθηκάρωσε το σπαθί του και κοπανώντας πάνω στο βαρύ ξύλινο τραπέζι, το χώρισε στα δύο με ακρίβεια που θα ζήλευε και ο πιο άριστος ξυλοκόπος. Ύστερα γυρνώντας προς την έντρομη γυναίκα, της έδειξε το σπαθί που είχε προκαλέσει αυτή τη ζημιά.

     «Μην μετράς τα λόγια της Ρέητσελ, παλληκάρι μου, η γλώσσα της ξερνά κουβέντες που δεν σκέφτεται ο νους της», είπε ο πανδοχέας προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη γυναίκα του. Ο άντρας ξεφύσηξε και φάνηκε κάπως να χαλαρώνει. «Ο Λέοφσταν, αφέντη αυτού του άθλιου μέρους, είναι μεθύστακας ναι! Αλλά ψεύτη δεν τον έχει πει κανείς ποτέ» είπε δείχνοντας προς το μέρος του με το σπαθί υψωμένο. Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ οι συνδαιτυμόνες, συμπεριλαμβανομένου και του ιδιοκτήτη του πανδοχείου, περιτριγύρισαν τον ξαναμμένο από το θυμό σταυροφόρο και αντίκρισαν ένα απίστευτο κομψοτέχνημα. Ένα σπαθί, που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους: η λάμα του ιρίδιζε και είχε πάνω της γαλαζόμαυρα νερά, το μέταλλο που είχε χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του ήταν ευλύγιστο σαν καλάμι και παράλληλα συμπαγές σαν βράχος!

            «Με αυτά μας πετσόκοβαν τα άθλια σκυλιά, οι Αγαρηνοί», τους εξήγησε ο Λέοφσταν, «έκοβαν τις πανοπλίες μας λες και ήταν φτιαγμένες από τυρί. Ναι, σας λέω από τυρί!» «Πώς τα φτιάχνουν;», ρώτησε, φανερά εντυπωσιασμένος ένας μικρόσωμος ξερακιανός άντρας. «Δεν ξέρουμε ακριβώς. Κάποιοι έλεγαν ότι τα έφτιαξε ο ίδιος ο διάβολος και τα έδωσε στους αλλόπιστους για να μην μπορέσουμε ποτέ να ξαναπατήσουμε στα ιερά εδάφη. Μερικοί αιχμάλωτοι μας έλεγαν ότι τα σφυρηλατούσαν στα καμίνια τους κάποιοι σιδεράδες, χρησιμοποιώντας βδελυρές τέχνες και ότι πάγωναν το μέταλλο στα ούρα πορφυροκέφαλων νηπίων!»

Ψίθυροι αγανάκτησης διέτρεξαν την αίθουσα, ενώ κάποιοι έκαναν το σημείο του σταυρού για να προστατευθούν από τον τρόμο που τους προκαλούσε η προέλευση αυτού του μαγικού όπλου. «Οι ιριδισμοί αυτών των σπαθιών θυμίζουν τα φίνα μετάξια της αγοράς της Δαμασκού, γι’ αυτό θα ακούσετε να το αποκαλούν δαμασκηνό ατσάλι. Μάλιστα, ένας Άραβας, ο οποίος οδηγούσε καραβάνια στα βάθη της ανατολής, μου είπε ότι αυτά τα σπαθιά τα έφερναν από πολύ μακριά, από κάποιο άγριο μέρος που το κατοικούσαν φυλές τρομερών βαρβάρων. Εκεί λένε ότι στα παλιά τα χρόνια, έβρεξε ο ουρανός ατσάλι, που τυχαίνει να είναι το ατσάλι της κατασκευής του σπαθιού που βλέπετε. Δεν ξέρω γιατί μου τα είπε αυτά, ίσως με πέρασε για κανένα κωθώνι που χάφτω παραμύθια, ίσως πάλι ήθελε να του δώσω λίγο από χρυσάφι που είχα στο πουγκί μου. Πάντως αυτά μου είπε και δεν ρώτησα και τίποτε άλλο, γιατί σε εκείνα τα μέρη αν ρωτάς και πολλά γίνεσαι εύκολα γεύμα για κοράκια.»

«Όπως σας τα λέω είναι, και αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τι έγινε στη συνάντηση του γενναίου βασιλιά μας με τον αρχηγό των εχθρών μας, τον Σαλαντίν». Οι περισσότεροι τον κοίταξαν με απορία, ενώ κάνα δύο κούνησαν τα κεφάλια τους επιδοκιμαστικά. «Τι; Μη μου πείτε ότι δεν έχετε ακούσει τον Σαλαντίν; Από τους καλύτερους πολεμιστές των αλλόπιστων και από τους πιο γενναίους διοικητές! Μπορεί να είναι ο βασιλιάς των σκύλων, αλλά δεν παύει να είναι ένας από τους πιο ικανούς ανθρώπους που έχει βγάλει το γένος τους. Ακούστε εδώ, λοιπόν, για να τα μάθετε. Όταν ήταν να συνθηκολογήσει ο Ριχάρδος μαζί του, του είπε πώς σύντομα η Ιερή Πόλη, όταν θα τελείωνε η ανακωχή, θα ήταν δική μας. Τότε εκείνος ξεθηκάρωσε το σπαθί του, άδραξε τη λαβή του και με το άλλο του χέρι άφησε ένα μεταξένιο μαντίλι να πέσει πάνω στην κόψη του. Χωρίς να κουνήσει δάχτυλο, το ύφασμα κόπηκε στα δύο!»

Το παιδί για τα θελήματα που είχε ο πανδοχέας κοίταξε τον στρατιώτη με γουρλωμένα μάτια. «Ναι, όπως το ακούς μικρέ, δρακοφονιάδες τα ονόμαζαν οι ντόπιοι αυτά τα σπαθιά, και μπροστά σε τέτοια όπλα και οι πιο γενναίοι άντρες, παλληκάρι μου, λερώνουν τα βρακιά τους.»

«Μαγεία», φώναξε ένας κοκκινομάλλης άντρας που όλη αυτήν την ώρα στέκονταν αμίλητος, τρώγοντας το βραστό του και πίνοντας χλιαρή μπύρα, κατηφής και αγέλαστος. «Τολμάς και κρατάς πάνω σου αυτό το… μίασμα;», συμπλήρωσε με απέχθεια. «Ένα ατσάλι σμιλευμένο στα σίγουρα με βδελυρές τέχνες!»

Κοιτώντας καλύτερα στο ημίφως του πανδοχείου ο Λέοφσταν τρομοκρατήθηκε, γιατί στο πρόσωπο του κοκκινομάλλη αναγνώρισε τον εφημέριο του χωριού. Το να διηγείται κανείς ιστορίες για μάγους, μάγισσες, τελώνια, δαιμόνια και μαγικά τεχνουργήματα ήταν από μόνο του επικίνδυνο, το να φανερώσεις, όμως, ένα τέτοιο αντικείμενο παρουσία κάποιας Αρχής, αυτό κι ήταν πραγματικά απαγορευμένο. «Φυσικά, δεν μας ενημέρωσες πώς βρέθηκε αυτό το σπαθί στην κατοχή σου, καιρό τώρα σε παρακολουθώ. Ειδικά όταν έφτασε στα αυτιά μας η πληροφορία ότι ένας κοιλαράς, ξεπεσμένος ιππότης έχει στα χέρια του το σπαθί του Σαλαντίν, κι έμαθα ότι ήσουν εσύ, εξεπλάγην. Σκέφτηκα ότι δεν είσαι τόσο ανίκανος και δειλός όσο δείχνεις τελικά. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που πρέπει τώρα να σε απασχολεί, εννοώ το τι σκέφτομαι για σένα.» Ο εφημέριος σηκώθηκε πάνω και οι θαμώνες του πανδοχείου μέριασαν για να περάσει. «Σε λίγο θα εύχεσαι να είχες πεθάνει στο κρεβάτι κάποιας από τις πόρνες που συνήθως κοιμάσαι σκορπώντας τα κέρδη σου από τα λάφυρα της εκστρατείας.»

«Ναι, Λέοφσταν, γνωρίζω τα πάντα για σένα», συμπλήρωσε απατώντας στο απορημένο βλέμμα του βετεράνου που είχε μείνει άφωνος. Ύστερα από λίγα λεπτά η μεγάλη αίθουσα γέμισε με στρατιώτες που γρήγορα πήραν το σπαθί από τα χέρια του άτυχου πολυλογά, παραδίδοντάς το στον παπά, και αμέσως τον έδεσαν χειροπόδαρα για να τον οδηγήσουν ποιος ξέρει πού. «Κύριοι, συνεχίστε ό,τι κάνατε και πάνω απ’ όλα μείνετε μακριά από τον διάβολο!» φώναξε φεύγοντας ο εφημέριος. Καθώς έβγαινε στο μισοσκόταδο που κάλυπτε το χωριό, αφού το σούρουπο είχε από ώρα παραδώσει τη θέση του στη νύχτα, το φεγγαρόφωτο έλουσε το πρόσωπο του. Αν κανείς το παρατηρούσε, θα έβλεπε ότι είχε αλλάξει και την θέση του έδωσε στο πρόσωπο ενός σκληρού σκουρόχρωμου άντρα. Ο αλλόκοτος παπάς κοίταξε το θαυμαστό τεχνούργημα και κοιτώντας τους ιριδισμούς του μονολόγησε με ικανοποίηση: «Η Κλίμακα του Μωάμεθ!» και αφού το θηκάρωσε, εξαφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι.

Περίεργη ιστορία μα τότε ήταν και περίεργος ο κόσμος, και ακόμα πιο περίεργοι καιροί. Τι απέγινε ο κακομοίρης ο Λέοφσταν; Ποτέ δεν θα το μαθαίναμε αυτό, γιατί το χρονοπλοίο μας ήταν πάλι έτοιμο για απόπλου και έπρεπε να βιαστούμε. Η επόμενη στάση μας αφορούσε το κοντινό μας παρελθόν, συγκεκριμένα τα τέλη του 20ού αιώνα.

Τρεις μεγάλοι ερευνητές μιλούσαν γρήγορα και γεμάτοι έξαψη. «Έτσι που λέτε, συνάδελφοι», έλεγε ο ένας από αυτούς, «η κατασκευή των δαμασκηνών σπαθιών γίνονταν πιθανόν με ατσάλι Ούκου, το οποίο εισήγαγαν από την Ινδία. Ενώ η επεξεργασία τους τους χάριζε αυτήν την όμορφη όψη. Χα! Καμιά μαγεία και κανένα ξόρκι χόκους-πόκους, επιστήμη κύριοι!».

«Ξέρουμε, κύριε», παρενέβη, διστακτικά, ένας φοιτητής που παρακολουθούσε τη συζήτηση, «ότι και τότε η μαγεία ήταν κάτι σαν επιστήμη. Η μεταλλουργία, οι τεχνικές της, όλα αυτά τα σωστά ή και τα παράδοξα, ήταν η επιστήμη της εποχής. Λένε, όμως, ότι ακόμα και η ίδια η επιστήμη είναι, κατά κάποιο τρόπο, μαγεία, γιατί η μαγεία στην ουσία είναι η ικανότητά μας να ατενίζουμε και να σχεδιάζουμε το μέλλον, προχωρώντας όσο πιο μακριά μπορούμε.»

Ένα χρόνο αργότερα από αυτή την μικρή συνάθροιση, κάποιοι αρχαιολόγοι συζητούσαν και συνέδεαν το μυστήριο του μαγικού ατσαλιού με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου του Στρατηλάτη, και συγκεκριμένα με την πόλη Γκιαούρ Καλά, την αρχαία Μαργιανή, τη μυθική πατρίδα του Ζωροάστρη. Ήταν εκεί που βρέθηκε μια προηγμένη, για την εποχή, τεχνογνωσία κατεργασίας ατσαλιού.

Έπειτα, εμείς ξαναμπαρκάραμε στη θάλασσα του χρόνου και αυτή τη φορά μας έβγαλε στο πολύ κοντινό παρόν. Βρεθήκαμε μέσα σε ένα μεγάλο κτήριο, σ’ ένα πολύπλοκο εργαστήριο, όπου φιλοξενούσε την ομιλία ενός καθηγητή που φιλοδοξεί να εξορύξει ατσάλι από μετεωρίτη και με την συνέργεια της νανοτεχνολογίας να δημιουργήσει ένα νέο θρύλο: το «Δρακοφονιά», το πιο φονικό μαχαίρι όλων των εποχών, κατάλληλο για χρήση σε κάθε συνθήκη της Γης ή του διαστήματος.

Φίλοι αναγνώστες, οι καιροί αλλάζουν, αλλά το όνειρο συνεχίζεται!