Αρχική Tέχνη Η τεχνολογική μαγεία των Βορείων

Η τεχνολογική μαγεία των Βορείων

17 second read

Του Έρικ Σμυρναίου ~

Ο θρυλικός επιστήμονας και συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας Arthur C. Clarke είχε πει κάποτε ότι κάθε τεχνολογία που είναι αρκετά ανεπτυγμένη, δεν διαφέρει σε τίποτα από τη μαγεία. Αν και προτιμάμε να φανταζόμαστε ότι η συγκεκριμένη αυτή φράση αφορά τεχνολογίες του μέλλοντος που θα μας καταπλήξουν, στην πραγματικότητα μπορεί κάλλιστα να περιγράψει και τεχνολογικές διαδικασίες του μακρινού παρελθόντος. Εξάλλου, πολλές -αν όχι όλες- από τις δραστηριότητες που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «μαγικές» δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από τεχνολογικές εφαρμογές.
Για παράδειγμα, και οι δυο αυτές μορφές επέμβασης του ανθρώπου στο περιβάλλον του απαιτούν την εφαρμογή τελετουργικών πράξεων και τη χρήση κάποιας μορφής γνώσης, συνήθως ακατανόητης στους «αμύητους», η οποία είναι το προϊόν μιας ακολουθίας αναζητήσεων και ανακαλύψεων που ξεκίνησαν για πρώτη φορά πολύ βαθιά μέσα στο χρόνο. Επιπλέον, σε πολλές αρχαίες κουλτούρες, η γραμμή που χώριζε τους τεχνίτες από τους μάγους ήταν αρκετά ασαφής. Οι μεταλλουργοί για παράδειγμα, λογίζονταν ως άνθρωποι που γνώριζαν ιερά μυστικά και που ήταν ικανοί να σφυρηλατήσουν όπλα τα οποία εμπεριείχαν μυστικές δυνάμεις που άγγιζαν τη σφαίρα του υπερφυσικού.
Οι δοξασίες αυτές άσκησαν μια τεράστια επίδραση στο σκεπτικό της ανθρωπότητας. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, για παράδειγμα, ο Ήφαιστος, ο θεός της Φωτιάς, ήταν ένας ιδιοφυής μεταλλουργός με υπερφυσικές δυνάμεις και γνώσεις που του επέτρεπαν να κατασκευάζει ζωντανά αγάλματα και αόρατα δίχτυα. Ακόμα και στη σύγχρονη φανταστική λογοτεχνία, δημιούργημα της τεχνολογικής εποχής μας, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι ήρωές της κατέχουν ή αντιμετωπίζουν σπαθιά που είναι καταραμένα ή που έχουν εμποτιστεί με πανίσχυρα ξόρκια αφθαρσίας.
Ας μεταφερθούμε στο παρελθόν τώρα, κάπου στον παγωμένο και αδάμαστο Βορρά, στη Σκανδιναβική χερσόνησο συγκεκριμένα, στην εποχή του Σιδήρου. Οι κάτοικοί της, οι γνωστοί σε όλους μας Βίκινγκς, αντιμετώπιζαν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: Στις περιοχές όπου ζούσαν, έβρισκαν σίδηρο πολύ κακής ποιότητας με αποτέλεσμα τα όπλα τους να μην είναι το ίδιο κοφτερά και ανθεκτικά με αυτά που κράδαιναν οι επιθετικοί γείτονες τους, Ρωμαίοι αρχικά, χριστιανοί έποικοι στη συνέχεια. Το κακής ποιότητας εκείνο μέταλλο αποτελούσε υποπροϊόν του περιβάλλοντός στο οποίο ήταν υποχρεωμένοι να επιβιώσουν. Μπορούσαν να το εντοπίσουν μονάχα στα απέραντα έλη της πατρίδας τους όπου τα βακτήρια όπου ζουν εκεί, οξειδώνουν το σίδηρο, αντλούν ενέργεια από αυτό και ως αποτέλεσμα, το συγκεντρώνουν σε ποσότητες ικανές να καταστήσουν εφικτή τη συλλογή και την επεξεργασία του. Ωστόσο, το μέταλλο που προέκυπτε στα σιδηρουργία των μεταλλουργών τους ήταν μαλακό και μολυσμένο με πρόσθετα υλικά που το καθιστούσαν σχεδόν άχρηστο.
Κάποια στιγμή ωστόσο, οι Σκανδιναβοί σιδεράδες ανακάλυψαν ότι τα οστά νεκρών ζώων και ανθρώπων μπορούσαν να μεταβάλλουν τις ιδιότητες του σιδήρου που επεξεργάζονταν και να τον κάνουν πολύ πιο ανθεκτικό και ελαφρύ, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε τα όπλα τους να είναι πολύ καλύτερα από εκείνα που διέθεταν οι αντίπαλοί τους. Οι ίδιοι πίστευαν ωστόσο πως, μέσω μιας μαγικής τελετουργίας, μπορούσαν να μεταφέρουν την ανθεκτικότητα και τη δύναμη των ζώων και των ανθρώπων, τα οστά των οποίων χρησιμοποιούσαν, στο σίδηρο που σφυρηλατούσαν.
Σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά πως η τεχνική αυτή όντως είχε αποτέλεσμα. Οι Βίκινγκς σιδηρουργοί, χρησιμοποιώντας ανθρώπινα και ζωικά οστά, στην πραγματικότητα δημιουργούσαν ατσάλι. Αν και η μέθοδος που χρησιμοποιούσαν έμοιαζε μαγική, στην ουσία της αποτελούσε μια τεχνολογική καινοτομία: Αναμείγνυαν το κακής ποιότητας σίδηρο που είχαν στην κατοχή τους με άνθρακα. Ο άνθρακας είναι παρών σε όλες τις οργανικές ουσίες και φυσικά και στα οστά, ζωικά και ανθρώπινα. Καθώς, λοιπόν, έκαιγαν οστά σε περιβάλλοντα με χαμηλή περιεκτικότητα οξυγόνου, κατάφερναν να παράγουν κάρβουνο, με τον ίδιο τρόπο που σήμερα καίμε ξύλα σε παρόμοιο περιβάλλον για τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Τα αποτελέσματα σχετικών πειραμάτων που έγιναν στις μέρες μας, δείχνουν ότι ο άνθρακας που προέκυπτε από την καύση των οστών μπορούσε να εισχωρήσει στο πυρακτωμένο και υγροποιημένο σίδηρο σε βάθος μέχρι και τριών χιλιοστών, ενδυναμώνοντας το.
Έτσι λοιπόν εκείνοι οι άνθρωποι κατόρθωσαν να δημιουργήσουν την πρώτη μορφή ατσαλιού. Τα σπαθιά και τα κοντάρια τους αποτελούνταν από το ίδιο σχεδόν υλικό με το οποίο φτιάχνουμε τα αεροπλάνα και τους ουρανοξύστες μας και τα πελώρια πλοία που διασχίζουν τους σημερινούς ωκεανούς. Εκείνοι οι άνθρωποι, χάρη στην παρατηρητικότητα, την περιέργεια αλλά και τις αδυσώπητες πιέσεις που ασκούσε επάνω τους το περιβάλλον τους, πραγματοποίησαν ένα εκπληκτικό τεχνολογικό άλμα που στα μάτια τους ήταν μια μαγική πράξη….

Πηγές:
1) https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2878512/The-mystery-magical-superstrong-Viking-sword-Researchers-close-supermonks-believed-forged-weapons.html
2) https://amentian.com/post/Py9e
3) https://en.wikipedia.org/wiki/Vikings

  • Και τότε μας είπαν… Μάγισσες!

    Της Δήμητρας Μπενίση ~ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ που μας είπαν Μάγισσες. Κι η λέξη δεν ήταν πια εκ…
  • Τα Χρόνια της Οργής

    ~ Έρικ Σμυρναίος Σίγουρα ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Το 2020 έχει ήδη κατακτήσει το βά…
  • Οι Κριτές ως Κρινόμενοι

    Γράφει η Δήμητρα Μπενίση ~ Μια φορά κι έναν καιρό στον πάλαι ποτέ μυθικό τόπο που λεγόταν …
Περισσότερα σχετικά άρθρα
  • Και τότε μας είπαν… Μάγισσες!

    Της Δήμητρας Μπενίση ~ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ που μας είπαν Μάγισσες. Κι η λέξη δεν ήταν πια εκ…
  • Τα Χρόνια της Οργής

    ~ Έρικ Σμυρναίος Σίγουρα ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Το 2020 έχει ήδη κατακτήσει το βά…
  • Οι Κριτές ως Κρινόμενοι

    Γράφει η Δήμητρα Μπενίση ~ Μια φορά κι έναν καιρό στον πάλαι ποτέ μυθικό τόπο που λεγόταν …
Περισσότερα από Eword
Load More In Tέχνη
Comments are closed.

Δείτε επίσης

Και τότε μας είπαν… Μάγισσες!

Της Δήμητρας Μπενίση ~ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ που μας είπαν Μάγισσες. Κι η λέξη δεν ήταν πια εκ…