Αρχική Tέχνη Δήμητρα Μπενίση: Έρενυξ και άλλα τινά

Δήμητρα Μπενίση: Έρενυξ και άλλα τινά

22 second read

Συνέντευξη της συγγραφέως -και όχι μόνο-, Δήμητρας Μπενίση στον Παναγιώτη Κάρδαρη.

Η Δήμητρα Μπενίση, ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο, είναι συγγραφέας που συνεργάζεται με τις εκδόσεις Άλλωστε. Είναι επίσης, από μικρή, μεγάλη παραμυθού ή, για να το πούμε πιο… μοντέρνα, Storyteller. Η Δήμητρα, δίνοντας έμφαση σε αυτό που ονόμασε «αυτοσχεδιαστική δημιουργική αφήγηση» (spontaneous taleweaving), θυμίζει τους αρχαίους βάρδους αλλά και τους περιπλανώμενους τροβαδούρους. Με το υλικό της αστείρευτης φαντασίας της και το νεραϊδένιο φως των άστρων μαγεύει το κοινό της με τις γλαφυρές αφηγήσεις της. Έχοντας το μοναδικό αυτό χάρισμα, του να πλάθει κόσμους και σύμπαντα, πλέκοντας τις λέξεις σαν να ’ταν φυλαχτά δύναμης σε αρχαία και ξεχασμένα ξόρκια, σε συνδυασμό με την έμφυτη θεατρικότητα της αφήγησής της, γητεύει τη μνήμη όσων γνώρισαν το έργο της, κάνοντας την ίδια αλησμόνητη κι εκπληκτικά αγαπητή.

– Και να λοιπόν, αγαπητή Δήμητρα που, στης ζωής το δασώδη λαβύρινθο, ξανασυναντιόμαστε. Κι έτσι έχω την τιμή, για άλλη μια φορά, πριν οι πύλες του ΦantastiCon ανοίξουν, δίνοντας πρόσβαση στο μαγικό κόσμο της φαντασίας να σε ρωτήσω για τα νέα μονοπάτια που η χαρισματική σου πένα, η μπολιασμένη με την –ευτυχώς για εμάς– αχαλίνωτη φαντασία σου, άνοιξε για το αναγνωστικό κοινό. Σε καλωσορίζουμε στο EWord.

Παναγιώτη μου, οι δρόμοι μας ανταμώνουν πάντα σε ωραίες στιγμές τα τελευταία χρόνια. Γιατί αγαπάμε και οι δυο μας –κι ευτυχώς δεν είμαστε οι μόνοι – το Φανταστικό στις δημιουργικές του μορφές. Και χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω σε μια τόσο όμορφη, για μένα, συγκυρία.

– Πριν μιλήσουμε για αυτά τα νέα «ανοίγματα» των φτερών σου, θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας το μυστικό της ώθησής σου. Ποιο είναι εκείνο το άστρο το οποίο ακολουθείς και σου χαρίζει γενναιόδωρα τη φωτιά της έμπνευσης; Πολλοί νέοι συγγραφείς, διηγηματογράφοι αλλά και αναγνώστες, πιστεύω, θα βρουν χρήσιμη αυτή την απάντηση. Πού πρέπει, λοιπόν, ο καθένας να ψάξει να βρει την προσωπική του Μούσα;

Το Άστρο είναι εντός. Πάντα είναι εντός. Μπορεί να ανακλάται μερικές φορές σε πρόσωπα ή καταστάσεις, αλλά αν δεν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, όσες προσπάθειες και να κάνουμε έξω από εμάς, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ολοκληρωμένο. Η Μούσα, ή μάλλον οι Μούσες, έχουν τρόπο να μας πάρουν από το χέρι και να μας ταξιδέψουν. Μα πρέπει να αφεθούμε. Το Τραγούδι των Άστρων της Ουρανίας –άραγε μιλάμε και για την Αφροδίτη Ουρανία;– είναι αυτό που ξεκινά εντός, καθρεφτίζεται εκτός, επιστρέφει και φωτίζει την πρώτη εικόνα, την πρώτη σκέψη. Και ακολουθούν και οι άλλες Μούσες.

– Μετά από μια περίοδο δημιουργική σιωπής, αν μου επιτρέπεις να την ονομάσω έτσι, είδαμε, από εσένα, μια έκρηξη δημιουργίας. Μετά από τους περίφημους «Πάπυρους της Φανγκίρια», γεννήθηκε ένα Έπος, και το όνομα αυτού «Έρενυξ». Η πρώτη μου απορία είναι αν το όνομα αυτό σημαίνει κάτι για σένα. Αν δηλώνει την πλοκή και την ουσία του Έπους και αν, τελικά, ο τίτλος προσωποποιεί ένα αρχέτυπο της φαντασίας σου. Αρχίζοντας, λοιπόν, από αυτό, θα μπορούσες να μας πεις δυο λόγια για αυτή τη νέα σειρά βιβλίων σου;

Θα απαντήσω έχοντας στο νου μου τον πρόλογο της εντελώς αναθεωρημένης έκδοσης των «Παπύρων της Φανγκίρια», του βιβλίου που πλέον έχει τον τίτλο «Οι Πάπυροι των Τεσσάρων Φεγγαριών». Γράφτηκε αρχικά σε μια περίοδο κρίσης: προσωπικής και κοινωνικής. Το υλικό για τον κόσμο που πλέον ονομάζεται Έρενυξ ήταν τότε μόνο ψήγματα. Στην πορεία δομήθηκε σε πιο ολοκληρωμένες βάσεις. Οι ιστορίες που περιγράφουν το παρελθόν της Έρενυξ άλλαξαν, για να προσαρμοστούν σε κάποια δεδομένα που θεωρώ σημαντικά. Τη δικαίωση των ηρώων, την προετοιμασία για το μεγάλο έπος που θα έρθει, την πιο σαφή εικόνα του κόσμου. Και φυσικά την ευθύνη μου απέναντι στο «παιδί» μου… Προετοίμασα, ας πούμε, καλύτερα, την κάθαρση που οφείλει να συμβεί. Η Έρενυξ είναι πλέον ένας ολοκληρωμένος κόσμος. Η λέξη η ίδια είναι ένα παιχνίδι κοσμογονίας. Έρεβος και Νυξ, οι πρώτοι δημιουργοί. Τόσο απλό. Σε ό,τι αφορά τις Θάλασσες των Δράκων, αυτές είναι ένας αυτοτελής μεν, πρόλογος δε, του έπους που θα ακολουθήσει. Διαδραματίζεται στο «τώρα» της Έρενυξ, δεν είναι κάτι παλιό και ξεχασμένο, παρόλο που έχει ρίζες βαθιές στο παρελθόν. Έχει χιούμορ, περιπέτεια, μαγεία, υπαινίσσεται τον μεγάλο κακό που θα δούμε στη συνέχεια, έχει στιγμές δραματικές, στιγμές απώλειας, αλλά κι ελπίδας.

– Πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις έναν εξ ολοκλήρου νέο κόσμο, βγαλμένο από τα μύχια της ψυχής και της φαντασίας σου; Επηρεάστηκες καθόλου, από τις μορφές και τους πρωτεργάτες της φανταστικής λογοτεχνίας και το έργο τους;

Στην αρχή φαίνεται ευκολάκι. Βάζεις δυο εξωτικά ονόματα, τους δίνεις κι από ένα σπαθί, και τα υπόλοιπα γίνονται μόνα τους. Αμ δε! Θέλει πολλή δουλειά η δόμηση ενός κόσμου. Από το χάρτη, που είναι το πιο απλό, μέχρι τις μονάδες μέτρησης του χρόνου, της απόστασης, τα νομίσματα και σε τι αντιστοιχούν, τα πολιτικά συστήματα, το τεχνολογικό επίπεδο, το είδος της μαγείας… Είναι τόσα πολλά που, όταν κοιτάζω τις σημειώσεις μου, μακαρίζω την οργανωτικότητα που με διακατέχει, γιατί θα είχα πελαγώσει. Και ναι, εννοείται πως επηρρεάστηκα από τους Μεγάλους του είδους. Ποιος μπορεί να μην επηρρεαστεί τον Tolkien, τον Dunsany, τον Lovecraft, τη Le Guin, τη Moore, τη Norton, τη Rowling, τον Lewis, τον Sapkowski, τα Forgotten Realms, για να αναφέρω ελάχιστες μόνο από τις πηγές που θαυμάζω.

– Γνωρίζοντας ότι εκτιμάς πολύ τον αγαπημένο μας καθηγητή, τον πιονέρο των μονοπατιών της φαντασίας, τον Τόλκιν, (G.R.R.Tolkien). Θα ήθελα να σε ρωτήσω: ποια πιστεύεις ότι ήταν η μεγαλύτερη συνεισφορά του, πρώτα σε σένα και την ανάπτυξη του τρόπου σκέψης σου, κι έπειτα στην παγκόσμια ιστορία της φανταστικής λογοτεχνίας.

Για μένα ήταν από την αρχή σημαντική η κοσμογονία, ο τρόπος με τον οποίο έστησε τη Μέση Γη, της έδωσε υπόσταση, ιστορία, γεωγραφία, πρόσωπα, ίντριγκα, σκοτάδι, φως, έρωτες, δύναμη, ηρωισμό, θυσίες… Αχ, από πού να τον πιάσω τον παππού Tolkien. Και θεωρώ πως είναι το ίδιο και για όσους τον αγαπούν. Αλλά αυτό που αγάπησα περισσότερο από όλα είναι η ποίηση του καθηγητή. Η χρήση της γλώσσας στην ποίησή του είναι πραγματικά μαγική.

 – ΦantastiCon 2018, μια διοργάνωση που, για ακόμη μια χρονιά, πολλοί, μεταξύ των οποίων κι εγώ, αναμένουμε με ανυπομονησία. Σαν… «πολύξερος» και πάλι γνωρίζω ότι και φέτος θα συμμετέχεις ενεργά. Πώς, λοιπόν, βλέπεις, γενικά, το θεσμό του ΦantastiCon, τα οφέλη που έχει ο ελληνικός κόσμος της φαντασίας από αυτό, (στην παλιά μου εργασία θα ρωτούσαμε ποια είναι η προστιθέμενη αξία του θεσμού – παρελθόν πια…) και φυσικά δώσε μας ένα clue, ένα στοιχείο για τη φετινή σου συμμετοχή σε αυτό.

Το ΦantastiCon είναι για μένα ένας σταθμός στο χώρο του φανταστικού. Συγκεντρώνει όσους αγαπάμε τα βιβλία, τις ταινίες, τα παιχνίδια, τα τεχνήματα, το σχέδιο, το χορό, τη μουσική… για να πω λίγα μόνο από αυτά που παρουσιάζονται στο καταπληκτικό αυτό φεστιβάλ. Κάθε χρόνο μαζεύει όλο και περισσότερο κόσμο, όλο και περισσότερους λάτρεις του φανταστικού, και δημιουργεί διαρκώς νέους φίλους. Και βλέπω κάθε χρόνο πως το φανταστικό είναι ένας εξαιρετικά αναπτυσσόμενος χώρος με δεκάδες δυνατότητες και προεκτάσεις.

Όσο για την αφεντιά μου…

Για πρώτη φορά φέτος θα βρίσκομαι εκεί, όχι ως Βάρδισσα για να αφηγηθώ ιστορίες, αλλά ως συγγραφέας. Με τρία βιβλία, τους «Παπύρους των Τεσσάρων Φεγγαριών» και τις «Θάλασσες των Δράκων», από τη σειρά της Έρενυξ. Αλλά και με μια συλλογή-έκπληξη, τις «Κολοκύθες και Καταχνιάρρρ», με μαγικές ιστορίες της σκοτεινής πλευράς του χρόνου, από την αυγή του φθινοπώρου ως το τέλος του χειμώνα. Χιούμορ, νοσταλγία, ρομαντισμός, με κάποια γοτθικά και παγανιστικά στοιχεία, αλλά κυρίως κέφι για να χαρούμε το σκοτεινό κομμάτι, που άλλοτε φαντάζει δελεαστικό κι άλλοτε απειλητικό. Έχω την τιμή να παρουσιάσει τα βιβλία μου ο αγαπημένος σε όλους Θωμάς Μαστακούρης, ενώ θα διαβάσουν αποσπάσματα οι ηθοποιοί Ρηνιώ Καζάκου και Στέλιος Τράκας, που θα έρθει από το Λονδίνο για να μου κάνει αυτή την τιμή.

 – Δήμητρά μου, δεν θα ήθελα να σε κουράσω άλλο, άλλωστε, έχεις και πολλές προετοιμασίες για τις εκπλήξεις που μας ετοιμάζεις, για την εκδήλωση, και όχι μόνο. Ούτε θα σε ρωτήσω για τις μελλοντικές δουλειές σου, αυτές θα μας τις αποκαλύψει η φαντασία σου και ο χρόνος. Όμως, επίτρεψε μου μια τελευταία ερώτηση, που, νομίζω πως όλοι οι συνειδητοποιημένοι συγγραφείς που καταπιάνονται με τη λογοτεχνία, έχουν κάνει στον εαυτό τους. Ο συγγραφέας για ποιον γράφει, για εκείνον ή για τους άλλους; Τι ισχύει τελικά;

Και για τα δυο θα έλεγα. Πρώτα για εμάς –το εντός που έλεγα παραπάνω– και μετά για τον κόσμο. Συχνά κάποιο βιβλίο ή ιστορία που έχω αγαπήσει πολύ είχε λιγότερο θερμή απήχηση από κάποια άλλη που ο κόσμος αγάπησε. Αλλά δεν γράφουν πολλοί κατά παραγγελία, θεωρώ. Σωστότερα, εγώ τουλάχιστον όχι.

– Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σε ευχαριστήσω, τόσο εγώ όσο και η συντακτική ομάδα και οι αναγνώστες του Eword για το χρόνο σου αλλά και την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας. Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία και πολλά, ακόμα, ταξίδια στις νοητές θάλασσες της δημιουργίας.

Θα χαρώ να σας δω όλους στην παρουσίαση των βιβλίων μου στο ΦantastiCon. Ως τότε… ας ταξιδεύουμε στα όνειρα. Γιατί, όπως έλεγε κι ο αγαπημένος μου Tolkien, ένα όνειρο είναι τόσο δυνατό που μπορεί να νικήσει χιλιάδες «πραγματικότητες».

 

Περισσότερα σχετικά άρθρα
Περισσότερα από Eword
Load More In Tέχνη
Comments are closed.

Δείτε επίσης

Superman vs Lex Luthor

Ένα αιρετικό άρθρο του Έρικ Σμυρναίου ~ Ο Superman είναι o απόλυτος υπερήρωας. Ως δημιούργ…